Τὶ συμβαίνει ὅμως μὲ τὸν «νεοναζισμό»;
Προσωπικὰ δὲν γνωρίζω, διότι εἶναι πρακτικὰ πλέον ἀδύνατον νὰ διαπιστωθῇ ἐὰν κάτι τέτοιο ὄντως ὑπάρχει ἢ εἶναι ἀπλῶς ἀπόρροια αὐτομάτων ἀντανακλαστικῶν, προγραμματισμένων σὰν τὸν σκύλο τοῦ Παβλώφ. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Κωστῆς Παλαμᾶς (Ὀρφικὸς Ὕμνος)…
…Ἡ μεγαλοσύνη τῶν ἐθνῶν δὲ μετριέται μὲ τὸ στρέμμα.
Μὲ τῆς καρδιᾶς τὸ πύρωμα μετριέται καὶ τὸ αἷμα…
Κωστὴς Παλαμᾶς (Πάτρα, 13 Ἰανουαρίου 1859 – Ἀθήνα, 27 Φεβρουαρίου 1943).
Ἡ ποίηση τοῦ Παλαμᾶ εἶναι ἕνας ὠκεανός, ὅπου συναντιοῦνται τὸ ἐπικὸ καὶ τὸ λυρικό, τὸ δραματικὸ καὶ τὸ φιλοσοφικό. Δοκίμασε ὅλους τοὺς ρυθμοὺς καὶ τὰ μέτρα, ὅλες τὶς ἐμπνεύσεις καὶ τραγούδησε τὸ αἰώνιο καὶ τὸ πρόσκαιρο, τὸ μεγάλο καὶ τὸ μικρό, τὸ προσωπικὸ καὶ τὸ ἀντικειμενικό. Τρυφερὸς καὶ λεπτός, ζωγραφικὸς καὶ αἰσθηματικὸς στὰ λυρικά του ποιήματα, ξέρει, ὅμως, κυρίως νὰ γίνεται μεγαλόπνευστος καὶ προφητικὸς μὲ τὰ μεγάλα ποιητικά του συνθέματα. Μέσα σ᾿ αὐτὰ περνάει ἡ δόξα καὶ ἡ τέφρα, ἡ αἴγλη καὶ τὰ ἐρείπια, ἡ μοίρα καὶ τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδας, τῆς αἰώνιας Ἑλλάδας ἀρχαίας – βυζαντινῆς – τουρκοκρατούμενης – ἐπαναστατημένης, ἐλευθερωμένης… Συνέχεια
Ἡ δημοκρατία ἐν κινδύνῳ
Ὁ Ἀβραάμ Λίνκολν τό εἶχε πεῖ: «Δίνοντας ἐλευθερία στούς σκλάβους, διασφαλίζουμε τήν ἐλευθερία τῶν ἐλευθέρων». Σήμερα οἱ περισσότεροι λαοί ἔχουν κατακτήσει –τυπικά τουλάχιστον– τό προνόμιο τῆς ἐλευθερίας. Ὅμως κανένας δέν εἶναι ἀπόλυτα ἐλεύθερος, γιατί ὑπάρχουν καί δοῦλοι τῆς ἀνεξαρτησίας τους. Τό εἶχε εὔστοχα ἐπισημάνει ὁ Πλάτων: «Ἡ ἄγαν ἐλευθερία οὐκ εἰς ἄλλο τι ἤ εἰς ἄγαν δουλείαν μεταβάλλει καί ἰδιώτην καί πόλιν» (=Ἡ ὑπέρμετρη ἐλευθερία ὁδηγεῖ σέ ὑπέρμετρη δουλεία καί τόν πολίτη καί τήν πόλη). Συνέχεια
Λειψὴ Ζωή…
Λειψὴ Ζωή…
Ἦταν σὰν ὓπνος ποὺ τὸν στοίχειωσαν
ὂνειρα κακά
Θύμησες ποὺ κοχλάζουν
ὑποχθόνια
καὶ κάνουν τὴν ἀνάσα νὰ ξεφυσαίνῃ Συνέχεια
C.A.F.E….
Ἡ ἰδεοληπτικὴ ἀριστερομανία τοῦ νεοέλληνος, μὲ τὸν διαλελυμένον ἐγκέφαλον, μετὰ ἀπὸ ἀτελευτήτους προσκυνηματικοὺς μαραθωνίους παιδιόθεν, εἰς «Θιάσους», «Μετεωριζομένους Πελαργοὺς», «Καπνισμένα Τσουκάλια» καὶ «Μεθυσμένους Ἥλιους», τὸν κάνει νὰ παραλογίζεται ἀενάως καὶ τὸν καθιστᾶ ὡς τὸν πλέον πιστὸν σοβιετικὸν ὑπήκοον τοῦ 21ου αἰῶνος.
Χιλιάδες, αἴφνης, συμ«πολῖται» μας, θεωροῦν ὅτι ὁ Ν. Καζαντζάκης ἦτο ἀριστεροπροοδευτικὸς, λόγῳ τῆς γνωστῆς του περιπετειούλας μὲ κάποιους δεσποτάδες. Ὁ συνειρμὸς ἁπλοῦς, ὡς καὶ οἱ ἐγκέφαλοί των.
Πλήρης ντεμοντὲ ἀντικληρικαλισμοῦ καὶ παιδικοῦ ἰακωβινισμοῦ. Συνέχεια
Τὸ μόνον ποὺ μὲ ἐνδιαφέρει, εἶναι ἡ καρτέλα τῶν ἐνσήμων του…
Ἀπὸ τὸν καιρὸν ποὺ πολιτικῶς ἐκφράζομαι μέσῳ τοῦ (πρὸς δυστυχίαν τῶν ἰθαγενῶν τῆς χώρας μου) ἀνιδρύτου ἀκόμη «Κόμματος τῶν Ἑνετοφρόνων», δηλῶ δημοσίᾳ ὅτι δὲν προτίθεμαι -οὐδέποτε- νὰ ψηφίσω πολιτικὸν ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ «Πόθεν Ἔσχες» του, ἢ τοῦ βιβλιαρίου ὑγιείας του. Συνέχεια