Ο καλύτερος φίλος είναι αυτός με τον οποίο μπορείς να ξαπλώσεις στη πολυθρόνα σου στη βεράντα, να μην ανταλλάξεις ούτε μια λέξη και μετά να φύγεις αισθανόμενος ότι ήταν η καλύτερη συζήτηση που είχες κάνει ποτέ.
Είναι αλήθεια ότι δεν γνωρίζουμε τι έχουμε μέχρι να το χάσουμε, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι δεν γνωρίζουμε τι χάναμε πριν αυτό έλθει.
Αν η ζωή μας είχε αξία θα το είχαμε ήδη αποδείξει πολεμώντας με νύχια και με δόντια για να την διατηρήσουμε έστω και ακρωτηριασμένη. Αναρωτιόμαστε, γράφουμε και προσπαθούμε να αναλύσουμε τι πάει στραβά σε αυτόν τον τόπο και μένουμε άπραγοι στην κατακρεούργηση της θεωρητικής αξιοπρέπειας μας. Θεωρητικής, διότι δεν έχουμε αξιοπρέπεια εφόσον δεν έχουμε αξία ως ζωές. Έχουμε τιμή. Κοστολογηθήκαμε για την εκπαίδευσή μας, την εργασία μας, για την υγεία μας, για την ψήφο μας, για τον φόρο μας, την κηδεία μας, κι εμείς αυτή την στιγμή δεν παλεύουμε για την υποτίμηση της αξίας μας παρά μόνο για την έκπτωση του κόστους ζωής μας απέναντι στο κράτος. Παλεύουμε για να μην πέσει κι άλλο η τιμή μας. Αυτό είναι το μέλημά μας: Ένα νομοσχέδιο και ένα μνημόνιο. Πουθενά ανάμεσα στις χιλιάδες σελίδες των προϋπολογισμών που συντάσσουν λογιστές της κακιάς ώρας δεν υπάρχει η αξία της ζωής. Μόνο η τιμή. Καταντήσαμε εμπόρευμα με πολύ μικρή ημερομηνία λήξης κατασκευασμένο με χειρίστης ποιότητας πρώτες ύλες. 
Μέ τό κεφαλαιογράμματο ΧΑΛΙΑ δέν ἐννοῶ τά χαλιά πού ἔστρωσαν κάποιοι ἐπιτήδειοι γιά νά πατήσουν ἀνωδύνως οἱ 13 μεταρρυθμίσεις πού ἔγιναν ἀπό τό 1976 κι ἐδῶθε. Ὅμως χάρη στά χαλιά πού πάτησαν τήν… πατήσαμε! Ἡ παιδεία μας σήμερα ἔχει τό μαῦρο της τό χάλι. Ἀπό τό 1976, μετά τήν ἀπορρύθμιση τοῦ Ράλλη, πῆρε τό… ράλλυ τῆς κατιούσας. Στά διδακτικά μου χρόνια ἴσχυε τό λεχθέν ἀπό τόν Γκαῖτε: “Ὅλο ψηλότερα ν΄ ἀνεβαίνεις, ὅλο μακρύτερα νά κοιτᾶς”. Σήμερα ἰσχύει τό ἀντίθετο:
Ένας αυτοκράτορας στην Άπω Ανατολή, γερνούσε και καταλάβαινε ότι έφτασε η ώρα να διαλέξει το διάδοχό του. Αντί να διαλέξει έναν από τους βοηθούς του ή έναν από τα παιδιά του, αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό. Προσκάλεσε μια μέρα πολλούς νέους του βασιλείου του και τους είπε.
Ἔφυγε πλήρης πικρίας ἀπό τό ὐπουργεῖο, τό ὁποῖο διακόνησε ἐπί δωδεκάμηνο ὁ ἀγγελορρήμων κ. Ρουπακιώτης. Πικρία γιατί δέχθηκε ἐπικρίσεις, πώς τάχα αὐτός καί κάποιος ἄλλος ὁδήγησαν τό καράβι (προφανῶς τῆς κυβερνήσεως) στήν ξέρα. “Ἐγώ, εἶπε δικαιολογητικά, δέν μπορῶ νά σπρώξω οὔτε κουβαρίστρα”.
Τὸ σχέδιο Βῆτα ξεκίνησε καὶ μπαίνει σὲ λειτουργία.
Τὸ μνημόνιο σταματᾶ νὰ εἶναι τὸ βασικὸ πρόβλημα τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας.
Τὸ βασικὸ «πρόβλημα» πλέον λέγεται Χρυσῆ Αὐγή.
Ἡ Χρυσῆ Αὐγὴ χρησιμοποιεῖται ὡς προπέτασμα-σκαλοπᾶτι στὴν συνεργασία ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ.
Ὅποτε κι ἐὰν γίνουν ἐκλογές, κανεὶς δὲν θὰ μπορέσῃ νὰ ἔχῃ αὐτοδυναμία καὶ νὰ ἐκλέξῃ 151 βουλευτές.
Αὐτὸ σημαίνει ὅ,τι θὰ πρέπῃ νὰ ὑπάρξουν συνεργασίες.
Συνέχεια
