Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τὸ τώρα

Τὶ σοῦ κάνει αὐτὸ τὸ «μπές-βγές» σὲ μίαν κυβέρνησι…!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ἰδίως ἐὰν εἶσαι, κατὰ τὶς δηλώσεις σου, ἀριστερός… Ἀποκαλύπτεσαι βρέ… Καὶ δὲν ἀφήνεις περιθώρια σὲ ἄλλους νὰ δράσουν ἐλέυθερα…

Δὲν θὰ καταπιανόμουν μὲ τὸ θέμα, ἀλλὰ μὲ προκαλεῖ!
Περισσότερο ὅλων φυσικὰ μὲ προκαλεῖ ὁ τόπος τῆς δημοσιεύσεως.
Διότι τὸ νὰ καταπιάνεται μὲ τὸ ἐὰν ὁ Φώτης ὁ Κουρέλης εἶναι ὑπὲρ ἤ κατὰ τῆς διασώσεως τῆς χώρας, ἕνας ὁποιοσδήποτε πολίτης, εἶναι ἀποδεκτόν. Τὸ νὰ καταπιάνεται ὅμως μὲ τὸ ἐὰν εἶναι καλὸς ἤ κακὸς ὁ Κουρέλης ἔνας ἐκπρόσωπος τῶν ἐκπαιδευτικῶν, οἱ ὁποῖοι τυγχάνουν καὶ ὁμοϊδεάτες, ὥς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, τοῦ Κουρέλη, ἔ, πῶς νά τό κάνουμε; Εἶναι κάπως …περιθωριοποιημένον. Διότι ὁ Κουρέλης οὐδέποτε ἔπαψε νὰ Συνέχεια →

Ἡ γρίπη τῶν φθηνῶν.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Δέν θυμάμαι που το άκουσα, αλλά όποιος το σκέφτηκε έκανε τη διάγνωση του αιώνα. Φτηνά μυαλά βασανίζουν, καταστρέφουν και λεηλατούν τις ζωές μας. Φάρμακο για να γλυτώσει η πραγματική ανθρώπινη ράτσα από τόν ιό δεν υπάρχει, ούτε πρόκειται να βρεθεί στο μέλλον. Ο λόγος είναι πολύ απλός. Μόλις Συνέχεια →

Καλὰ τὰ λέει ὁ Σπανουδάκης, ἀλλά…

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ἐδιάβασα τὰ ὅσα ἔγραψε ὁ Σπανουδάκης καὶ τὸν ἐθαύμασα ἀκόμη μίαν φορὰ γιὰ τὴν καθαρότητα τῆς σκέψεώς του καὶ τὴν ἠθική του…
Ἀλλά…
Ἀλλὰ ἐπικαλεῖται τὸ ὄνομα τῆς δημοκρατίας, μὴ συνειδητοποιῶντας πὼς ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ ἔχουμε εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς τάχα μου δημοκρατίας, ἐντὸς τῆς ὁποίας διαβιοῦμε ἐδῶ καὶ κάποες, ἀρκετὲς πλέον, δεκαετίες.
Ναί, τὸ 4% μᾶς κυβερνᾶ. Ναί, τὸ 3% καθορίζει τοὺς νόμους μας. Ναί, τὸ 0,0000001% ἀποφασίζει γιὰ τὰ ὅσα θὰ συμβοῦν στὸν πλανήτη. Ἀλλά μέ ποιό ὅπλο; Μέ ποιόν μοχλό; Μέ ποιόν τρόπο μᾶς ἔχουν πείσῃ ἤ μᾶς ἔχουν «πείσῃ» ἤ σκέτο μᾶς ἔχουν ἐπιβάλῃ τίς ὀρέξεις τους; Μήπως μέ τήν δημοκρατία;

Συνέχεια →

Τῆς Κατοχῆς…

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Οἱ ἔλεγχοι ἔχουν πλέον ἐνταθῆ.
Μέσα στὸ κέντρο τῆς Θεσσαλονίκης, σταμάτησαν φίλο μου φιλόλογο, τὴν ὥρα ποὺ ἔφευγε γιὰ τὸ σχολεῖο, για ἔλεγχο στοιχείων.
Δηλαδή διεσταύρωσαν τὰ στοιχεία του, γιὰ νὰ δοῦν ἐὰν χρωστᾷ στὴν  Ἐφορία.
Συνέχεια →

Ἡ Ἑλλάδα τῶν δύο χωρῶν.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Η ταυτότητά μου γράφει Υπηκοότητα Ελληνική αλλά δεν ξέρω σε ποια Ελλάδα ανήκω. Στην πουλημένη ή στην απούλητη; Δεν γνωρίζω πια. Κουστουμαρισμένους ηλίθιους μπακάληδες βλέπω να διαχειρίζονται ό,τι μου κληρονόμησαν σκοτωμένοι, προδομένοι, νικημένοι. Δεν κατάφερα να διαχειριστώ την κληρονομιά αλλά ούτε να την παραδώσω στους επόμενους. Δεν ξέρω από ποιο σύνορο εισέβαλλαν τα κατοχικά στρατεύματα του Ράιχ της ποταπότητας. Δεν μας έπιασαν στον ύπνο αλλά εδώ που τα λέμε ούτε ξύπνιοι ήμαστε.
Συνέχεια →

Σιγὰ μὴ καταδεχθοῦμε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες τὴν δουλειὰ τοῦ ἀγρότου!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Τὸ διαπιστώνουμε καθημερινῶς πὼς ἐμεῖς εἴμαστε φτιαγμένοι γιὰ ὑψηλότερα ἐπίπεδα διαβιώσεως.
Τὸ βλέπουμε στὸν ἀριθμὸ τῶν «Πανεπιστημίων», στὸν ἀριθμὸ τῶν «πτυχιούχων» καὶ στὸν ἀριθμὸ τῶν «ἐπιστημόνων» ποὺ παράγουμε μὲ τὴν …σέσουλα!!! Τέτοια πχιότητα οὐδέποτε στὰ χρονικά.

Ἀλλὰ καὶ σὲ ἐξαγωγὲς «κορυφῶν» τῆς ἐπιστήμης δὲν στερούμεθα…
Πρῶτοι καὶ σὲ αὐτό.
Γιὰ νὰ μὴν ἀναφερθῶ βέβαια στὴν παραγωγὴ καφενοβίων… Ἤ στοὺς …«ἀνέργους» μας ποὺ διαρκῶς Συνέχεια →