Κάποια πράγματα στὴν ζωή μας δὲν τυγχάνουν τῆς ἀναλόγου ἀξίας ποὺ ἀπαιτεῖται νὰ τοὺς δίδουμε.
Ἕνα ἀπὸ αὐτά, ἴσως τὸ πολυτιμότερον ὅλων, εἶναι οἱ στιγμές μας. Αὐτὲς ποὺ παιρνοῦν καὶ …χάνονται, σὰν τὴν ἅμμο τῆς κλεψύδρας…

Οἱ μικρές, ἀσήμαντες γιὰ πολλούς, ἀλλὰ τόσο σπουδαῖες, σημαντικὲς κι ἀναζωογονητικὲς στιγμές μας…
Αὐτὲς ποὺ διαρκοῦν τόσο λίγο ἀλλὰ ποὺ εἶναι ἱκανὲς νὰ μᾶς τονώσουν τόσο πολύ…
Ἐκεῖνες οἱ τόσες δὰ ἀπειροελάχιστες στιγμοῦλες ποὺ σὲ ἀπειροελάχιστον χρόνο μᾶς χαρίζουν οἱ εἰκόνες ἀπὸ τὸν Ἥλιο ἤ  τὰ πουλιὰ ὅταν πετοῦν… Ἐκεῖνες οἱ τρυφερὲς χαρὲς ἀπὸ ἕνα χάδι τοῦ συντρόοφου μας ἤ ἀπὸ τὸ χαμόγελο ἑνὸς παιδιοῦ…
Ἐκεῖνες οἱ γεμάτες ἀγάπη ἀπὸ τὸ βλέμμα τῆς μάννας μας ἤ ἀπὸ τὸ κούνημα τῆς οὐρᾶς τοῦ σκύλου μας… Συνέχεια →

Τότε ὅλα εἶναι καλά.
Τότε οἱ ἄνθρωποι ποὺ μὲ περιβάλλουν εἶναι καλά.
Τότε αὐτοὶ ποὺ ἐπηρεάζονται ἀπὸ ἐμέναν εἶναι καλά.
Τότε ὅλος ὁ κόσμος μου εἶναι φωτεινὸς καὶ λαμπερός…
Καὶ τότε ἡ ἡμέρα μου εἶναι μοναδική, λαμπερή, ἀνεπανάληπτος… Συνέχεια →