Ἦταν ἀνέκαθεν πάγια τακτικὴ στὸν χῶρο τῆς τέχνης (καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ἀκόμη) ἡ προσπάθεια ἐντυπωσιασμοῦ καὶ σοκαρίσματος ἀπὸ ὅσους ἀπλῶς ἦταν ἀτάλαντοι καὶ ἀνίκανοι νὰ τραβήξουν τὴν προσοχή, διότι ἦταν ἀπελπιστικὲς μετριότητες καὶ τὰ ἔργα τους ἦταν ἀδιάφορα.
Αὐτὸ ἔχει παρουσιασθεῖ ἀμέτρητες φορὲς στὴν ἱστορία, δὲν εἶναι κάτι καινούργιο (π.χ. ἡ Ἀκαδημια τῆς Ἀρκαδίας ἰδρύθη στὴν Ἰταλία ἀπὸ τὸν κύκλο καλλιτεχνῶν τῆς βασιλἰσσης Χριστίνας, ἀκριβῶς γιὰ νὰ ἀποκαταστήσῃ τὴν τέχνη ἀπὸ τὶς μόδες τοῦ συρμοῦ τῆς ἐποχῆς, τοῦ στείρου ἐντυπωσιασμοῦ καὶ τῶν κενῶν φιοριτούρων). Συνέχεια →

Οἱ ἱερεῖς τῶν Φαραὼ τῆς Ἀρχαίας Αἰγύπτου ἐδημιούργησαν τοὺς Ἑβραίους ἐκπαιδεύοντάς τους στὴν ἔρημο, γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν τὸ σύστημα μὲ ἀκαταμάχητα τεχνάσματα.
Τὸ Παλάτι τῶν Σουλτάνων τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἔφτιαξε τὸ σῶμα τῶν Γενιτσάρων γιὰ νὰ εἶναι ἀπολύτως πιστοὶ καὶ ἀφοσιωμένοι στὸν Σουλτάνο καὶ τὴν Ὑψηλὴ Πύλη. Συνέχεια →