Ὁ Κολοκοτρώνης ὁρκίζει τὸν υἱό του, στὰ μυστικὰ τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας.
Ἀκόμη καὶ τὸ ἴδιο του τὸ παιδί, ἰδίως ἴσως αὐτό, φροντίζει πρὸ κειμένου νὰ ὁρκιστῇ!
Τὸ μυστικὸ μεγάλο…
Μεγαλύτερο ἀπὸ τὴν σχέσι πατρὸς καὶ υἱοῦ…
Δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ παίζῃ μὲ αὐτὰ τὰ θέματα…
Τὸ διάβαζα, τὸ ξαναδιάβαζα…
Καὶ κάθε φορὰ χαιρόμουν περισσότερο…
Τελικῶς τίποτα δὲν χάθηκε ἀπὸ τὸν τόπο…
Ὅλα ἐδῶ εἶναι… Καὶ οἱ ἄνθρωποι καὶ οἱ …τελειωμένοι!
Μόνον ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἐκ τῶν πραγμάτων θὰ νικήσουν τοὺς τελειωμένους…
Εἷναι ἡ πορεία αὐτή…
Συνέχεια
Φίλος καλός, τὸν τελευταῖο καιρὸ ὑποφέρει ἀπὸ κάποιο πρόβλημα ὑγίειας. Διεπίστωσε προσφάτως, πὼς αὐτὸ τὸ πρόβλημα ὑγείας του θὰ εἶχε παύσῃ, ἐὰν δὲν εἶχε στὸ μεταξὺ διαρκεῖς ἀναστατώσεις ἀπὸ ἕναν σωρὸ τύπους, ποὺ ἁπλῶς ὑπάρχουν γιὰ νὰ τυραννοῦν τὴν ἀνθρωπότητα. Μόλις λοιπὸν ὁ φίλος μου λίγο ἡρεμήσῃ, αὐτομάτως καὶ τὸ πρόβλημα ὑποχωρεῖ. Μόλις λίγο ἀναστατωθῇ, τὸ πρόβλημα ἐπανέρχεται ἐντονότερο.
Τί συμβαίνει; Τό μυαλό του ἐπηρεάζει τήν ὑγεία του; Οἱ σκέψεις του τό κάνουν αὐτό; Οἱ ἄλλοι;
Παράλογο δεν είναι το να μη μπορείς να ξεχάσεις… αλλά το να θέλεις να θυμάσαι…
Παράλογον, κατὰ τὰ συνήθη, δὲν εἶναι τὸ νὰ μὴ μπορῇς νὰ ἀφήσῃς πίσω σου μνῆμες, καταστάσεις, γεγονότα…
Παράλογον εἶναι νὰ θέλῃς νὰ τὰ κουβαλᾷς…
Ὄχι σὰν βάρη…
Σὰν μνῆμες, σὰν τροφοδότες… Σὰν πηγὴ γνώσεως καὶ σοφίας…
Ἤ ὀρθότερα, ζήτω ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ ἀφετηρία τῆς παλιγγενεσίας μας ποὺ ξεκίνησε πρὸ 192 ἐτῶν ἀλλὰ ἀκόμη συμβαίνει!
Ζήτω ἡ 25η Μαρτίου κάθε ἔτους, διότι τότε ξεκίνησαν κάποιοι ξυπόλητοι, ἀμόρφωτοι, ξεβράκωτοι καὶ πέταξαν τὸ πρῶτο καὶ πλέον βίαιον εἶδος μογγόλων.
Τὰ στίφη ὅμως οὐδέποτε ἔφυγαν. Διεδέχοντο πάντα τὸ ἕνα τὸ ἄλλο.
Συνέχεια
Τὸ εἶπε, διὰ χειρὸς Καλογεροπούλου καὶ διὰ στόματος Παπακωνσταντίνου.
Τὸ εἶπε καὶ λίγες στιγμὲς πρὶν φύγει…
Ἀλλὰ κι ἔτσι νὰ μὴν τὸ ἔλεγε, τώρα ποὺ ξεκίνησε, διότι ξεκίνησε, κι ἔρχεται, καὶ στέλνει μηνύματα σὲ παλληκάρια καὶ κοπελιές, θὰ μᾶς τὰ πῇ ὁ ἴδιος…
Συνέχεια
