Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιονδήποτε νόμο έχει μπει σε ισχύ από την ώρα που προδότες μετατρέψανε την χώρα μου σε χρεωκοπημένο υποκατάστημα παγκόσμιας τράπεζας. Υπάρχει μια αόρατη γραμμή μεταξύ εκείνης της ημέρας και της προηγούμενης . Στέκομαι πάνω της κοντά τρία χρόνια σαν να βρίσκομαι στην ζώνη πολέμου μεταξύ της χώρας μου και του κράτους τους.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀνάγκη
Τὰ βυρσοδεψία στὴν παρανομία!!!
Ναί, διότι ἐὰν ἡ ὁδηγία τῆς εὐρωπΕϊκῆς ἐνώσεως ὑποχρεώνῃ τὴν χώρα μας νὰ τὰ κλείσῃ, τότε ἔχουμε τὰ ἐξῇς θέματα:
- Τί θά κάνουν αὐτοί οἱ ἐπαγγελματίες; Θά γίνουν κλέπτες ἤ ζήτουλες; Μήπως τούς προορίζουν γιά τά συσσίτια;
- Τώρα πού ἐπιστρέφουμε στήν δραχμούλα μας σιγά σιγὰ καί, κατ’ ἐπέκτασιν, ἀπαιτεῖται αὐτάρκεια, πῶς Συνέχεια
Ἐν ἀναμονῇ στήν γωνία ἤ…;
Κάποτε, ὅταν ἀκόμη ἤμουν στὴν ἐφηβεία, ἕνας ἀγαπημένος δάσκαλος καὶ φίλος, μοῦ ἔλεγε συχνὰ πυκνά: «καλλίτερα νὰ σὲ ὑποτιμοῦν καὶ νὰ σὲ ἀγνοοῦν, παρὰ νὰ σὲ φοβοῦνται»…
Ἔλεγε κι ἄλλα, μὲ τὰ ὁποῖα οὐσιαστικῶς ἀπεδείκνυε πὼς εἶναι προτιμότερον νὰ περιμένῃς τὸν ὅποιον ἐχρθὸ νὰ ξεδιπλώσῃ ὅλα του τὰ ὅπλα, παρὰ νὰ στέκεσαι ἐμπρός του, ἀσάλευτος, δίχως δυνατότητες ἐλιγμῶν καὶ τελικῶς εὔκολος στόχος καὶ ἄμεσα ἀναγνωρίσιμος.
Τὸ νὰ ἀναλαμβάνῃς τὶς συνέπειες τῶν πράξεών σου εἶναι Ἀνάγκη!
Ἡ ἀκινησία εἶναι μία μορφὴ προώρου θανάτου…
Ἡ κίνησις ἐπιφέρει ὅμως καὶ στραβοπατήματα…
Γιὰ αὐτὰ τὰ στραβοπατήματα, ἐὰν ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ τὰ ἀποδεκτοῦμε, τότε δὲν διαφέρουμε καὶ πολὺ ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἀκινητοποιηθῇ.
Ὅμως τὰ λάθη εἶναι ἀναπόφευκτα γιὰ κάποιον ποὺ κινεῖται.
Καί τότε τί γίνεται; Τά μεταθέτει κάπου ἀλλοῦ; Ἀδιαφορεῖ γιά αὐτά; Ἤ τά χρησιμοποιεῖ ὡς πάτημα γιά νά ἀνεβῆ ἕνα ἀκόμη σκαλοπάτι στήν γνώσι;
Μήπως ξέχασες τόν Κολοκοτρώνη κύριε Βατικιώτη μου;
Εἶδα λοιπὸν τὰ νέα χαρτονομίσματα ποὺ προτείνει κάποιος κύριος Βατικιώτης καὶ …ἐκνευρίστηκα.
Ἀπὸ τὴν μία ἐμφανίζονται σὲ χαρτονομίσματα οἱ 50 δραχμὲς καὶ οἱ ἐκατό, κι ἀπὸ τὴν ἄλλην χάσαμε τὸν …Κολοκοτρώνη μας, τὸν Καποδίστρια καὶ τὸν …Παπανικολάου! Συνέχεια
Ἀνέβα, γιὰ νὰ δῇς τὴν Πατρίδα…
Εἶναι ἀπὸ τὰ κείμενα ποὺ μὲ ἀνεστάτωσαν…
Βγαλμένα ἀπὸ τὴν καρδιὰ κάποιου, ἡ ὁποία εἶναι γεμάτη Πατρίδα… Γεμάτη Ἑλλάδα…
Ἔχεις δῇ τό φεγγάρι νά σκάῃ στόν Ἐρύμανθο, γράφει…
Το ἔχεις δῇ; Ἐρωτῶ κι ἐγώ… Ὄχι ἐσᾶς… Τὸν Ἑαυτόν μου…
Ναί, εἶχα τὴν τύχη καὶ τὴν τιμή… Ναί, τὸ ἔχω δῇ… Ὅπως τὸ ἔχω δῇ κι ἄλλοῦ… Σὲ ἄλλους τόπους, ποὺ ὅμως ὅλοι γιὰ ἐμέναν εἶναι Πατρίδα…