Καί μέ ποιόν νά πάῃ κάποιος ἡμέρες πού εἶναι;
Διότι σκέπτεται, ὁ κάθε ἕνας (κουδουνισμένος, τυχάρπαστος, τενεκὲς ξεγάνωτος… διαλέξτε) ἐξ αὐτῶν: «Βρέ ἄσε νὰ περάσουμε καλὰ τώρα… Αὔριο ποιὸς ζεῖ καὶ ποιὸς πεθαίνει…
Τί θέλει τό σκυλολόι μας; Αὐτὸ θὰ θέλουμε κι ἐμεῖς… Τί δέν θέλει; Αὐτὸ δὲν θὰ θέλουμε…
Ἐὰν τὴν σήμερον ἡμέρα δὲν εἶσαι ἕνας ἄριστος γλείφτης δὲν ἐπιβιώνεις…  Παίζουμε τώρα μέ τίς ζωές μας; Εἶσαι καλά;»

Κι ἐπεὶ δὴ κάπως ἔτσι σκέπτονται ὅλα τὰ σαπρόφυτα τοῦ πλανήτου, βλέποντας πάντα τὸ δάκτυλο κι ὄχι τὸ δάσος, ἔ… εἶπε κι ὁ Τζήμερος νὰ ῤίξῃ ἕναν σχετικὸ ὕμνο στὸ σιωνιστικὸν κεφάλαιον… Ἐκλογὲς ἔρχονται… Συνασπισμοὶ συμβαίνουν… Προῖκες μοιράζονται… γιατί τό πιντί αὐτό νά εἶναι ἐκτός τῶν λογαριασμῶν; Συνέχεια →