…δὲν κάνουμε κάτι, στὴν πλειοψηφία μας, γιὰ νὰ προλάβουμε τὶς ἐξελίξεις.
Θὰ πονέσουμε…
Θὰ κτυπηθοῦμε ἀλύπητα…
Θὰ πέσουμε τσακισμένοι, ἀδυνατώντας νὰ ξανὰ σηκωθοῦμε…
Θὰ περάσουμε μέσα ἀπὸ φωτιὰ καὶ ἀτσάλι…
Θὰ χαθοῦμε ἢ θὰ χάσουμε ἀγαπημένους μας συντρόφους…
Μά, στὸν πόλεμο, ποὺ ἤδη ξεκίνησε, ὑπάρχουν πάντα θύματα.
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς ἡ Ἐλευθέρια δὲν χαρίζεται. Κερδίζεται μόνον πληρώνοντας βαρειὰ τιμήματα καὶ μετρώντας ὑψηλὲς ἀπώλειες. Συνέχεια
Κατέρρευσαν οἱ αὐλὲς ποὺ τοὺς δόμησαν… Καταρρέουν κι αὐτοί….
Τόσα χρόνια ἀκούγαμε τὸν κάθε «καλλιτέχνη νὰ μᾶς ζαλίζῃἀκρίτως καὶ ἄνευ φίλτρων.
Ἡ γλῶσσα τους δὲν ἔπαυε νὰ ἀραδιάζῃ ὅσα ἡ ἄνευ κρίσεως κεφαλή τους παρήγαγε.
Ζήσαμε σὲ μίαν παράνοια ποὺ ὅμοια της δὲν ὐπάρχει. (Κι ἀκόμη, δυστυχῶς, ἀκοῦμε ἤχους τοῦ παραλόγου ὡς ἀπόηχο ὅλης αὐτῆς τῆς ἀνισορροπίας!!!)
Διαβάζαμε συνεντεύξεις τοῦ κάθε σαχλαμάρα γιὰ τὸ χρῶμα τοῦ βρακιοῦ του ἢ τὴν μάρκα τῶν τσιγάρων του.
Κάποιες ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις σοβαρῶν ἀνθρώπων, ἔχουν πρὸ πολοῦἐκλείψει, ἢ κρυφτεῖ πρὸ κειμένου νὰ διασώσουν τοὺς ἑαυτούς τους ἀπὸ τὴν δίνη τῆς κατρακύλας. Συνέχεια
Διαβάζω, ἀκούω, ἀντιμετωπίζω καθημερινῶς διάφορες καταστάσεις, ἀντιλήψεις, πεποιθήσεις, ἀναφορικῶς μὲ τὸ ἐὰν εἴμαστε ἤ ὄχι γονιδιακὰ Ἕλληνες. Ἐπὶ αὐτοῦ δὲν μπορῶ νὰ ἀπαντήσω ἐγὼ παρὰ μόνον ἡ ἐπιστήμη, ἡ ὁποία ἤδη τὸ ἔχει κάνει ἀρκετὲς φορές.
Ἀπὸ τὶς ἔρευνες τοῦ Πουλιανοῦ, ἔως τὶς δημοσιεύσεις τοῦ Τριανταφυλλίδου, ἤ ἀκόμη καὶ τὰ συμπεράσματα τοῦ Στάνφορντ. Ἔχουν ἤδη ἀποφανθεῖ οἱ εἰδικοὶ καὶ τὸ ἔχουν ἐπιβεβαιώσει!
Συνέχεια
Ὁ τίτλος σχόλιο τοῦ διαδικτυακοῦ φίλου «Ἕνα»…
Τὸ εἴδαμε λοιπὸν κι αὐτό.
Ὁ …πολὺς Σταμάτης Κραουνάκης, ποὺ (ἐμμέσως, γιατί ἔτσι τοῦ εἶπε φίλος του) δὲν ἀναγνωρίζει τὴν ἑλληνικὴ ταὐτότητα τῶν Μακεδόνων, εἰσῆλθε στὴν βο(υ)λή, ὡς ἀκροατὴς φαντάζομαι, πρὸ κειμένου νὰ ἐνημερωθῇ γιὰ τὶς ἐξελίξεις περὶ τοῦ ἐλέγχου τοῦ χρέους.
Καὶ θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, μὲ μίαν πρώτη ματιά, πὼς ἔπραξε ἀρίστως.
Ἀλλά εἶναι ἔτσι;
Προσωπικῶς ΔΕΝ παρακολουθῶ τὶς ἐκπομπές του στὸ ῥαδιόφωνο. Οὔτε τὶς δημόσιες τοποθετήσεις του. Μοῦ εἶναι παντελῶς ἀδιάφορες…
Τὸν ἄκουσα ὅμως πρὸ μηνῶν νὰ ἀρνεῖται τὴν ἑλληνικὴ ταὐτότητα μίας μεγάλης μερίδος Ἑλλήνων, ἀρνούμενος, οὐσιαστικῶς τὴν Ἑλληνικότητα τῆς γλώσσης τους. Συνέχεια
Βασικά, ἐξ ὅσων ἀντιλαμβάνομαι, ἐδῶ ἰσχύει τὸ «ὁ σώζων ἑαυτόν…»…
Διότι, ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε, αὐτὰ τὰ καρακατιναριὰ ἔρχονται νὰ μᾶς «σώσουν» μὲ τὸν ἴδιον τρόπο ποὺ μᾶς «ἔσωζαν» τόσες δεκαετίες ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ κουδουνισμένα.
Κι ἀπὸ τὴν ἄλλην… Οὔτε ἕνας ἀπὸ αὐτούς, ποὺ τόσο κόπτονται γιὰ τὴν «σωτηρία μας» δὲν μερίμνησε νὰ κρατήσῃ τὰ χρήματά του ἐντὸς τῆς χώρας… Ἐκτός… Πολὺ ἐκτός… τῆς χώρας…
Δηλώνουν δῆλα δὴ μὲ τὶς πράξεις τους καὶ τὶς ἐπιλογές τους πὼς τὸ μόνον ποὺ δὲν περιμένουν, δὲν ἐλπίζουν καὶ φυσικὰ δὲν ἀξίζει νὰ θυσιάσουν κάτι δικό τους γιὰ νὰ σωθῇ, εἶναι ἡ Πατρίς…
Πολὺ ἐκτὸς τῆς δικῆς μας πραγματικότητος στέκονται καὶ σὰν κοράκια περιμένουν νὰ κατασπαράξουν τὰ ἀπομεινάρια τῆς σάρκας μας…
Ποιοί; Ποιοί; Ποιοί;
Συνέχεια
