Ἡ σχέσις μου μὲ τὴν «χρυσῆ αὐγὴ» ἄρχισε ὅταν ἔπεσε στὰ χέρια μου τὸ βιβλίου τοῦ Νικολάου Ἐξάρχου (τοῦ Μιχαλολιάκου καλὲ) «Adolf Hitler, 1945», ποὺ τὸ ἐδιάβασα μονοροῦφι θυμᾶμαι. Τότε κατάλαβα τί παραμύθια μοῦ ἐσέρβιριζαν τόσα χρόνια γιὰ τὸν ἅγιον ἐκεῖνον ἄνθρωπο τὸν Χίτλερ… …
Τὸν ἔνοιωσα…
Τὸν ἀγάπησα… Συνέχεια





