Ὁ τελετουργικὸς θῦρσος τοῦ Διονύσου καὶ τὰ ἀγριοσέλινα τοῦ Ἅη-Γιώργη
Οἱ ἐορτὲς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου (23 Ἀπριλίου) καὶ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου (26 Ὀκτωβρίου) ἐλαμβάνοντο παλαιότερα ὡς χρονικὰ ὁρόσημα γιὰ τὶς ἀγροτικὲς καὶ ποιμενικὲς συμφωνίες (προσλήψεις βοσκῶν, καλλιέργεια κτημάτων κλπ), καθὼς διαιροῦν τὸν χρόνο σὲ δύο ἑξαμηνίες. Συνέχεια
Καί γιατί μονίμως πράττει ὅ,τι ἀπαιτεῖται γιά νά προκαλέσῃ δολιοφθορές σέ ἐμᾶς εἰδικῶς;
Θὰ παρακάμψουμε τὴν λατρεία τῆς ἀριστερᾶς (ΚΚΕ, τΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡCIA, μΠατΣοΚ, ΝΔ) πρὸς τοὺς λαθροεισβολεῖς, ἐφ΄ ὅσον εἶδαν φρέσκο ἐκλογικὸ σῶμα καὶ ἔπεσαν μὲ τὰ μοῦτρα νὰ τὸ μοιρασθοῦν μεταξύ τους.
Θὰ παρακάμψουμε καὶ τὶς θέσεις τῆς ἀριστερᾶς γιὰ τὴν ἐκστρατεία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἐφ΄ ὅσον ἰδεολογικῶς καὶ μόνον (ἂς ποῦμε) λειτουργήσαμε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες (κατ’ αὐτοὺς πάντα) ὡς ἰμπεριαλιστές. Ἀφῆστε δὲ ποὺ ὁ Λένιν κι ὁ Κεμὰλ ἦσαν τότε κολλητάρια.
Θά μποροῦσαν τά ἀνόητα καί φανατικά αὐτά κομματόσκυλα νά πράξουν διαφορετικά;
Θά μποροῦσαν οἱ καλοπληρωμένοι διαφωτιστές τους νά δράσουν ὑπέρ μας;
Δὲν νομίζω…
Τὸ «Νὰ ‘τανε τὸ ’21» καὶ ἡ χούντα
Ὁ Σταῦρος Κουγιουμτζῆς στὸ βιβλίο του «Χρόνια σὰν βροχή» (ἐκδόσεις ΙΑΝΟΣ) γράφει τὴν ἱστορία τοῦ τραγουδιοῦ: Συνέχεια
«Ὅταν κάποιος γίνῃ συνειδητὸς κομμουνιστὴς παύει νὰ εἶναι Ἕλλην.»
Στρατῆς Μυριβήλης
Ἡ ἄνω ῥῆσις ἀντανακλᾶται στὸ πρόσωπο τοῦ κομμουνιστοῦ Λεωνίδα Κύρκου, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν 7ετή δικτατορία, ἐπισκεπτόμενος τὸν πρέσβυ τῆς ΕΣΣΔ στὴν Ἑλλάδα, ἀπηρνήθη κάθε πατριωτικὸ καὶ ἐθνικὸ φρόνημα Ἕλληνος, ἀφοῦ ὁρκίσθηκε σὲ ἕναν Σλαῦο, προσωπικὴ πίστη στὸν κομμουνισμὸ καὶ τὴν χώρα του ΕΣΣΔ (Ῥωσσία). Συνέχεια
Εἶμαι ἡ οἰκουμενικὴ μητέρα τῶν πάντων, ἡ ἴδια ἡ Φύσις καὶ Κυρία ὅλων τῶν στοιχείων τῆς, ἡ αἰωνία, κυρίαρχος τῶν ἀνθρωπίνων ἔργων, βασίλισσα νεκρῶν καὶ ἀθανάτων, Οὐρανία καὶ γήινος μαζύ. Εἶμαι αὐτὴ ποὺ τὴν γνωρίζουν μὲ ἀμέτρητα ὀνόματα, ἡ Μία καὶ Μοναδικὴ ποὺ τὴν ἐκφράζουν ὄλες οἱ θεότητες.
Οἱ γραικῦλοι καὶ τὸ Ὁλοκαύτωμα τῆς Ναούσης
