Στην Θεσσαλονίκη, στις 8-9-2012 στην πλατεία Αγίας Σοφίας, αναρχικοί αντιεξουσιαστές, βεβήλωσαν με συνθήματα το Μνημείο Γενοκτονίας Ποντιακού Ελληνισμού.
….Ε και;;
Σιγά τα ωά! Ναι ναι…σιγά τα ωά!! 
Μέ τά σημερινά δεδομένα ἐκεῖ πάει τό πρᾶγμα. Ὅσοι προτιμήσουν, μέ τήν θέλησί τους ἤ ὄχι, νά μείνουν στό Ἑλλαδιστάν, θά εὑρίσκονται στό ἔλεος τῆς «ἀριστερῆς» ὑποκουλτούρας καί τοῦ «προοδευτικοῦ» ῥατσισμοῦ. Τό μέλλον; Ζοφερόν!
Ζούμε σε μια «αριστερή» χώρα, της κακιάς ώρας, όπου το υπουργείο Οικονομίας έχει κορβανά μόνο για τους κομματικούς στρατούς-ψηφοφόρων κυνηγώντας ό,τι λέγεται ιδιωτική πρωτοβουλία, το υπουργείο Ανάπτυξης τρέμει να κάνει ανάπτυξη με ιδιώτες, το υπουργείο Περιβάλλοντος ανταγωνίζεται τους Συνέχεια
Τα έλεγα προχθές στην Φιλονόη ,σε μια συζήτηση που είχαμε περί ανθελλήνων.
«Τα παίρνουν ποικιλοτρόπως ,για να ξεπουλάνε την πατρίδα τους » μου είπε..
Κι όμως δεν είναι μόνο αυτό!
Είναι πολύ βαθύτερο κι έχει να κάνει με τον διαταραγμένο ψυχισμό τους.
Συνέχεια
Πολλοί που θα διαβάσουν αυτό το άρθρο, θα αγανακτίσουν…θα θυμώσουν, για την κατάντια που έφεραν τον Ἒλληνα, ξανά ύστερα από μισό αιώνα και παραπάνω να μεταναστεύει για να ζήσει..πολλοί θα λυπηθούν γι΄αυτόν τον Ἒλληνα που καθαρίζει τουαλέτες στην Σουηδία για να ζήσει το παιδί του στην Ελλάδα.
Εγώ θα το δω με μια άλλη ματιά και θα του πω ΜΠΡΑΒΟ, γιατί ενώ αυτό το εθνοκαταστροφικό κράτος, μας πήρε τα πάντα,αυτός δεν πήρε τα βουνά να πέσει σε κάποιον γκρεμό, όπως χιλιάδες Ελλήνων δύο χρόνια τώρα, αλλά το αεροπλάνο για να παλέψει για την ζωή του και την επιβίωση της οικογένειάς του!
Χθές εἶχε δημοσιευθῇ σέ ὡρισμένα ἰστολόγια ὅτι: Πακιστανοί πού μένουν στό δάσος τοῦ Σχοινιᾶ στόν Μαραθῶνα ἐξασκοῦνται στό σημάδι ἐπάνω στά δέντρα, μέ μαχαίρια καί τσεκούρια. Γιά ποιό λόγο οἱ λαθροέποικοι ἐξασκοῦνται στό σημάδι, ἀναρωτιέμαι; Ἄς μᾶς ἀπαντήσουν οἱ ἀρμόδιοι. Ἐκεῖνοι ὅλα τά ξέρουν. Γι΄αὐτό πᾶμε ἔτσι πού πᾶμε.
Ἰδού καί τό σχετικό δημοσίευμα: Συνέχεια
Ἄκουσα τὴν πίκρα, τὴν ἀγανάκτησιν, τὸν πόνο τοῦ …Βασίλη καὶ ἐδάκρυσα! Ἐπόνεσα!
Ναί, ἔτσι μᾶς ἔχουν κάνει…
Ἐχθὲς τὸ βράδυ πάλι, συζητῶντας μὲ φίλους, ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς μοῦ ἀνέφερε πὼς ὁ πατέρας του εἶναι 84 ἐτῶν. Πρὸ μερικῶν ἐβδομάδων ῥωτοῦσε μὲ ἀγωνία γιὰ τὸ ἐὰν μπορῇ νὰ μπῇ ἕνα αὐτοκίνητο στὴν βο(υ)λή. Διότι, κατὰ τὸν παπποῦ πάντα, κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ αὐτοκτονοῦν, ἔπρεπε νὰ ζώσῃ τὸ αὐτοκίνητό του μὲ ἐκρηκτικὰ καὶ νὰ τὸ ῥίξῃ κατὰ ἐκεῖ.
Συνέχεια
