Ἔγραφα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν τὶς θλιβερὲς διαπιστώσεις μου γιὰ τὸ μῖσος, ποὺ συναντοῦμε καθημερινῶς, μέσα ἀπὸ κάθε μας συναναστροφή.
Μῖσος ποὺ προέρχεται, κατὰ τὶς δικές μου ἐκτιμήσεις, ἀπὸ λάθος …ἐκτιμήσεις.
Περιορισμένες δῆλα δὴ πληροφορίες, ποὺ μᾶς μετατρέπουν σὲ θαυμάσια ὄργανα ἤ ἐργαλεῖα μίας γενικοτέρας παραστάσεως…
Τὸ μῖσος.
Παραστάσεως ἔγραψα;
Ὤ… Ναί!!!
Παραστάσεως…
Διότι ἐὰν καταφέρουμε νὰ «βγοῦμε» ἀπὸ τοὺς «ῥόλους» μας θὰ διαπιστώσουμε πὼς ἁπλῶς συμπεριφερόμαστε ἔτσι ἤ ἀλλοιῶς ἤ παρ΄ ἀλλοιῶς, μὰ πάντα κατὰ πῶς ἄλλοι μᾶς ὁρίζουν…
Ἤ ὀρθότερα, κατὰ πῶς μᾶς ἔχουν ἐκπαιδεύσει…
Διότι μᾶς ἔχουν ἐκπαιδεύσει… Δυστυχῶς…
Κι αὐτὸ δὲν ἐξυπηρετεῖ κάποιον ἄλλον παρὰ μόνον αὐτοὺς ποὺ ἀσκοῦν ἔλεγχο στὶς κοινωνίες μας… Συνέχεια
Ὅταν ἡ καθημερινότης μου εἶναι γεμάτη ἄγχος, νεῦρα, φόβους, ἀνασφάλειες, ἀρνητικότητες καί, τελικῶς, ἐπάνω ἀπὸ ὅλα διαρκῶς μοῦ ἀπομένει μεγάλη πίκρα, ἀπογοήτευσις, ὀργὴ ἢ ἀκόμη καὶ μῖσος ναί, σίγουρα, κάτι πρέπει νὰ ἀλλάξω. Ἴσως νὰ σκέπτομαι πὼς πρέπει νὰ ἀλλάξω ἐγὼ τὸν κόσμο μας, στὰ πάντα, ἤ ἀκόμη καὶ νὰ ἀλλάξω ἐγὼ τόσο, ὥστέ, ἐπὶ τέλους, νὰ παύσω νὰ εἶμαι …ἐγώ.
Μὰ τὶς ἔχουν στὴν …ὥρα τους!!!
Διότι ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, ἀκόμη παλιμπαιδίζουμε. Διότι ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, ἔχουμε «κολλήση» κάπου, σὲ μίαν παιδικὴ ἡλικία, πατᾶμε σὲ αὐτὴν καὶ κάθε φορὰ ποὺ αἰσθανόμεθα ἀδύναμοι, «ἐπιστρέφουμε» σὲ αὐτὴν καὶ ἐξωτερικεύουμε ὅσα σὲ ἐκείνην τὴν στιγμὴ «φυλακίσαμε». Διότι ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, περιστρεφόμεθα καὶ συντηροῦμε ὅλα ἐκείνα ποὺ μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ «δικαιολογοῦμε» μέσα μας αὐτοῦ τοῦ τύπου τὶς συμπεριφορὲς καὶ τὶς προσκολλήσεις μας, ἀρνούμενοι, συνειδητῶς σὲ κάποιες περιπτώσεις, νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ ὅλα μας τὰ βαρίδια, νὰ αἰσθανθοῦμε στοιχειωδῶς ἐλεύθεροι καὶ νὰ ἀλλάξουμε βηματισμό, προταιρεότητες καὶ κατευθύνσεις.
Ὡραῖες οἱ θεωρίες… Ἀκόμη ὡραιότερες οἱ ἰδεολογίες…. Τέλειες οἱ …ὀνειρώξεις…