Μεγάλη ἡ ἄρνησις στὸν κόσμο μας. Μεγαλυτέρα ἡ ἀπουσία ἐμπιστοσύνης.
Χειροτερεύουν διαρκῶς οἱ σχέσεις μας καὶ τὸ ἐπίπεδον ἐπικοινωνία μας ἐξαϋλώνεται…
Καὶ μέσα σὲ ὅλα αὐτὰ ὁ φόβος τῆς μοναξιᾶς μᾶς ἀπειλεῖ… Συνέχεια →

Ἡ άλήθεια εἶναι πὼς πράγματι «βλέπουμε τὸν κόσμο» μὲ τὰ «μάτια τῆς …καρδιᾶς» μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μᾶς τυραννεύουν τὰ ἀποτελέσματα τῶν ἐπιλογῶν καὶ τῶν ἀποφάσεών μας, ποὺ ὅμως λαμβάνονται κυρίως βάσει συναισθημάτων. Αὐτὸ ποὺ λησμονοῦμε ὅμως συστηματικὰ εἶναι νὰ συμπεριλάβουμε καὶ τὴν λογική μας σὲ ὅλες τὶς διεργασίες τῶν ἀποφάσεών μας, πρὸ κειμένου νὰ μὴν μᾶς κυβερνᾷ μόνον κάποιο θέλω μας ἢ κάποιος φόβος μας. Συνέχεια →

Ἡ ζωή μας, ὅσο κι ἐὰν κάποιες φορὲς δυσκολευόμεθα νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε, εἶναι ἕνα μοναδικὸ τῆς Φύσεως δῶρο, ποὺ δὲν ἀξίζει νὰ τὸ σπαταλοῦμε γιὰ ὁποιονδήποτε λόγο.
Παρ’ ὅλα αὐτά, συχνά, εἶτε διότι ὁ φόβος μας πλημμυρίζει, εἶτε διότι ἡ πραγματικότης μας εἶναι δύσκολη, εἶτε ἀκόμη διότι ὅλοι γύρω μας εἶναι ἀπαισιόδοξοι, ξεχνᾶμε νὰ ζήσουμε.
Ξεχνᾶμε δῆλα δὴ νὰ παραμείνουμε στὸ ἐδῶ καὶ  τώρα ζωντανοί.
Συνέχεια →

Ὅλα στὴν ζωή μας, δυσχαιρένουν διαρκῶς διότι κάποιο ἢ κάποια ἐμπόδια ἀνακόπτουν κάθε εἴδους καλοὺς σχεδιασμούς. Ὅμως, στὶς περισσότερες τῶν περιπτώσεων*, τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι τὰ ἐμπόδια ποὺ παρουσιάζονται ἀλλὰ ἡ ἀπουσία ἀποφασιστικότητος γιὰ νὰ ξεπερασθοῦν. Κι ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἀπουσία ἀποφασιστικότητος πατᾶ ἐπάνω στοὺς φόβους μας. Συνέχεια →

Πόσες ἀγωνίες…
Καὶ πόσες κακοτοπιές…
Καὶ πόσες ἀρνήσεις…
Καὶ πόσοι φόβοι… Συνέχεια →

Ὁ φόβος προέρχεται ἀπὸ ἄγνοια καὶ ἀπουσία φωτός, δῆλα δὴ γνώσεως.
Ὅμως τὸ μόνον ποὺ ἀγνοοῦμε σήμερα, ὡς κοινωνίες, εἶναι πὼς δὲν ἔχουμε κάτι νὰ …φοβόμαστε, ἐφ΄ ὅσον τελικῶς ὅλα αὐτὰ ποὺ ἀπειλοῦν τὴν ἀνθρωπότητα καὶ παρουσιάζονται ὡς ἐγγυήσεις …δουλοποιήσεώς της, παραμένουν μόνον σκιὲς κι ἀπόνερα κάποιας ἄλλης τακτικῆς καὶ ἀντιλήψεως. Οὐδέποτε θὰ μποροῦσε ἡ Φῦσις νὰ γεννήσῃ ὑβρίδια κι ὅσοι τὸ ἐπεχείρησαν κάτι τέτοιο, μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες, ὑπέγραψαν τὴν καταδίκη τους. Συνέχεια →