Δομές, κράτος, οἰκογένειες διαλύονται, κομματιάζονται, καταστρέφονται… Ὅλα σκορπίζονται καὶ ὄλα καταῤῥέουν.
Οἱ ἀπώλειες πλέον εἶναι ἀδύνατον νὰ καταγραφοῦν. Τὸ μόνον ποὺ μένει, ὡς ἀποτέλεσμα, σὲ ὄλο καὶ  περισσοτέρους συνανθρώπους μας, εἶναι τὸ κενό.
Φόβος, φόβος καὶ φόβος καταλαμβάνει ὅλο καὶ μεγαλύτερο τμῆμα τῶν διελυμένων κοινωνιῶν μας…
Μὰ κι αὐτὸς ἐργαλεῖο μας εἶναι καὶ πρέπει, ἐπὶ  τέλους, νὰ τὸν χρησιμοποιήσουμε πρὸς ὄφελός μας…
Συνέχεια →

Ἡ κατάστασις τοῦ φόβου προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀπουσία γνώσεως γιὰ κάτι.
Τὰ δύο συναισθήματα, γιὰ τὰ ὁποῖα συνηθίζουν νὰ ὁμιλοῦν οἱ ψυχολόγοι, εἶναι ἡ ἀγάπη καὶ ὁ φόβος.
Ἐγώ, αὐθαιρετώντας, ἀναφέρομαι στὸν Ἔρωτα καὶ στὸν Φόβο. Ἀλλὰ ἔχω τοὺς λόγους μου. Συνέχεια →

Μελετῶντας γιὰ λίγο, πολὺ λίγο, τὴν γνωστή μας Ἱστορία, ἕνα μόνον μποροῦμε νὰ ἀντιληφθοῦμε: μία ἀνατροπή, ὁποιαδήποτε ἀνατροπή, δὲν προέρχεται ἀπὸ προπαρασκευὴ αἰώνων, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν μία ἄσχετο τυχαιότητα ποὺ ἐπιφέρει, τοὐλάχιστον, καταῤῥεύσεις στὰ τῆς κρατούσης τάξεως. Κι αὐτὴ ἡ τυχαιότης δὲν εἶναι ἀπαραίτητον κάτι ποὺ μποροῦμε ἐμεῖς, οἱ πολλοί, νὰ ὀργανώσουμε ἢ νὰ σχεδιάσουμε, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε μποροῦμε νὰ πατήσουμε ἐπάνω της καὶ νὰ ξανά-πιάσουμε τὶς ζωές μας ἀπὸ τὴν ἀρχή. Συνέχεια →

Καὶ ὅσο αὐτοὶ ὑπάρχουν, τόσο τὰ σημερινά μας προβλήματα θὰ αὐξάνονται καὶ θὰ πολλαπλασιάζονται.
Κι αὐτὸ θὰ συμβαίνη διότι εἶναι οἱ ἐλπίδες τους ποὺ τοὺς φυλακίζουν διαρκῶς δὲ καταστάσεις ἀδρανείας καὶ τοὺς ἀπαγορεύουν ἀπὸ τὸ νὰ δράσουν μὲ τέτοιον τρόπο, ὥστὲ νὰ συνδράμουν πρὸς τὸ πραγματικὸ καλὸ τοῦ συνόλου.
Καὶ εἶναι πολλοί, πάρα πολλοί. Εἶναι, δυστυχῶς μας, οἱ περισσότεροι… Συνέχεια →

Οἱ ὧρες ποὺ βιώνουμε εἶναι πλήρεις ἀκροτήτων καὶ ἐντόνων συναισθημάτων.
Ὁ κόσμος μας, ὄπως τὸν ξέραμε, κατέῤῥευσε καί, σὲ μεγάλον βαθμό, ἐμεῖς προσπαθοῦμε νὰ στηριχθοῦμε καὶ νὰ πατήσουμε κάπου, ἀποφεύγοντας, ὅσο τὸ δυνατόν, τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς καταῤῥεύσεως.
Ὅμως, εἶτε τὸ ἀποδεχόμεθα εἴτε ὄχι, ἡ πραγματικότης, πεζὴ καὶ σκληρή, μᾶς ὑπαγορεύει πὼς αὐτὸ ποὺ συμβαίνει σήμερα στὸν πλανήτη εἶναι ἡ ὁλοκλήρωσις ἑνὸς μηχανισμοῦ …πτώσεως. Τὸ τέλος αὐτοῦ ποὺ γνωρίζαμε ἐπῆλθε ἢδη καὶ ἁπλῶς χρειαζόμεθα κάποιον χρόνο γιὰ νὰ τὸ ἀποδεκτοῦμε.
Συνέχεια →

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι διψοῦν γιὰ ἀγάπη, ἐπιθυμοῦν τὸ εἰδύλλιο μὲ τὴν σύνδεση, θέλουν νὰ ζήσουν στὴν χώρα τῆς ἑνότητος…
Σὲ αὐτὴν τὴν χώρα ποὺ κανεὶς δὲν στέκεσαι ξένος….
Ἀντίθετα ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καταλαβαίνουν ὅτι εἶναι φτιαγμένοι ἀπὸ τὸ ἴδιο ὑλικό, ἀπὸ τὴν ἴδια φωτιὰ ποὺ καίει στὸν οὐρανό, ἀλλὰ καὶ μέσα στὴν ἀνθρώπινη ψυχή. Συνέχεια →