Καὶ ὁ σημαντικότερος.
Εἶναι αὐτὸς ποὺ μποροῦμε νὰ μετατρέψουμε σὲ δράκο ἤ σὲ κλειδί.
Ὁ δράκος θὰ μᾶς κατασπαράξῃ, τὸ κλειδὶ θὰ ἀνοίξῃ τὶς πύλες τῆς ἐλευθερίας. Συνέχεια →

Ἂν καὶ γύρω μας πράγματι ἡ φτώχεια, ἀκραία ἤ μή, εἶναι διακριτή, ἐν τούτοις κάτι πολὺ μεγαλύτερο εἶναι αὐτὸ ποὺ χαρακτηρίζει τὴν καθημερινότητά μας. Κι αὐτὸ τὸ κάτι εἶναι ἡ μιζέρια ἢ ἄλλως ἡ «καρμιριά», ποὺ λέει ὁ λαός μας. Μία στάσις ποὺ ἀποδεικνύει πὼς ὁ φόβος προηγεῖται τῆς πτωχοποιήσεως καὶ ἡ ὑποταγὴ πρῶτα ἐπιλέγεται ἀπὸ τὸ θῦμα καὶ μετὰ ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὸν θύτη. Συνέχεια →

  Ἀπὸ ὕπνον βαθύ. Ὕπνο αἰώνων. 

Ξυπνήσαμε μίαν ἡμέρα, ξαφνιασμένοι, τρομαγμένοι, ἀγανακτισμένοι. Γεμάτοι θυμὸ καὶ πίκρα. Κυττάξαμε γύρω μας καὶ ἀντιληφθήκαμε πὼς αὐτὸ ποὺ βλέπουμε  εἶναι ὁ …θάνατος. Τότε γιατί μεγαλώσαμε μέσα στὸ ψέμμα; Ἢ αὐτό ποὺ βλέπουμε εἶναι ψέμμα; Μήπως ἐμεῖς εἴμαστε τὸ ψέμμα;

Συνέχεια →

Κι ἐτοῦτο ἐὰν δὲν ἀλλάξῃ, τότε, πολὺ ἁπλᾶ, θὰ μᾶς …ξεφορτωθῇ ὁ κόσμος, διότι, οὔτως ἢ ἄλλως, εἶναι τόσα πολλὰ αὐτὰ τὰ ἀτομικά μας πρίσματα, ποὺ ἀδυνατοῦμε νὰ συνεννοηθοῦμε μεταξύ μας καὶ νὰ συμπράξουμε γιὰ τὸ κοινὸ ὄφελος. Καί, ἐπὶ τοῦ παρόντος, τὸ κοινὸ ὄφελος εἶναι τὸ νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς δὲν εἴμαστε ἀμέτρητα κομμάτια ποὺ πρέπει τὸ ἕνα νὰ ἐπιβληθῇ στὸ ἄλλο, παρὰ μόνον νὰ ἀναγνωρίσουμε τὴν ἀτομικότητά μας, νὰ συνειδητοποιήσουμε τοὺς (ἀληθεῖς κι ὄχι ἐπιπλάστους) δεσμούς μας μὲ τοὺς γύρω μας καί, σιγά-σιγὰ μὰ σταθερά, νὰ δομήσουμε οὐσιαστικὲς σχέσεις, πρὸ κειμένου νὰ συγκροτήσουμε πραγματικὲς κοινωνίες. Συνέχεια →

Εἶχα πολὺ καιρὸ νὰ δῶ τὸν Παναγιώτη.
Τὸν συνήντησα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν στὸν δρόμο καὶ σταθήκαμε λίγη ὥρα νὰ κουβεντιάσουμε.
Στὴν ἀρχὴ γενικολογῶντας μιλούσαμε γιὰ τὰ τυπικά… «…Χαθήκαμε… Τά νέα μας… Πόσα παιδιὰ ἀπέκτησε ἀπὸ τότε ἔως τώρα, πόσο ἡ πίεσις στὴν ζωή του ηὐξήθη… Πόσο ἄλλαξε ἡ ζωή του…»
Ξέρετε… Συνέχεια →