Τί νὰ σχολιάσω τώρα ἐγώ; Ὁ Νετάκιας κι ὁ Στάθης τὰ λένε ὅλα!
Μόνον οἱ βρυκόλακες (ζόμπυ) ἔχουν αὐτὴν τὴν ἱκανότητα: νὰ βαδίζουν ἀκόμη κι ὅταν εἶναι νεκροί… Νεκρός πνευματικά… Νεκρός πολιτισμικά… Νεκρός πολιτικά… Νεκρός κοινωνικά… Νεκρός συνειδησιακά… Νεκρός ἠθικά….
Κι ὅμως.. Ἔτσι ἀκριβῶς εἶναι…. Νεκρός…. Θὰ πέσῃ μόνος του ἢ θὰ τὸν παρασύρῃ τὸ παλιρροϊκό κύμα τῆς Ἰαπωνίας; Εἴπαμε, τὸ τσουνάμι ξεκίνησε… Σαρώνει καὶ ξεπλένει…. Καὶ μετὰ ἕνας καθαρός πλανήτης….
Τὸ παρακάτω περιστατικό, εἶναι μία ἀκόμη ἔκφρασις τοῦ «τουρκικοῦ» ἐπεκτατισμοῦ. Τὰ θέματα τοῦ Αἰγαίου γιὰ τοὺς γείτονες εἶναι «ξεκάθαρα». Τὸ θέμα ὅμως, γιὰ ἐμᾶς, εἶναι πώς ἐπίσης εἶναι ξεκάθαρα. Τὸ δικό μας ξεκάθαρα μὲ τὸ δικό τους «ξεκάθαρα» δὲν συνάδει. Δυστυχῶς, εἴπαμε, ἔχουμε κουδουνίστρες. Δὲν ἔχουμε ἡγέτες.
Ἀλήθεια, τί γίνεται ὅταν ἔχῃς μίαν κουδουνίστρα γιὰ ἡγέτη; Καὶ μάλιστα τέτοιοιου εἴδους; Θὰ τὴν ἐμπιστευόσουν σὲ ἕνα παιδί γιὰ νὰ παίζῃ; Ἢ θὰ τὴν ἔστελνες γιὰ ἀνακύκλωσι δίχως δεύτερη σκέψι;
Δὲν ξέρω ἐὰν ὁ Γουίλιαμ Μάλινσον ἔχει δίκαιο. Λέει πράγματα ἀληθῆ, ποὺ ὅλοι μας γνωρίζουμε, ἀλλά μιλάει καὶ γιὰ ὑποθέσεις ποὺ δὲν γνωρίζουμε. Ἐκτιμοῦμε. Μιλάει γιὰ τὴν Κύπρο, γιὰ τὸ Αἰγαῖο, γιὰ τὴν Τουρκία, τὸ Ἰσραήλ, τὴν Ἀμερική, τὴν Ἀγγλία καὶ τὴν Ῥωσσία. Ἐξωτερικές πολιτικές καὶ σενάρια. Παιχνίδια στὴν πλάτη μας, βάσει τῶν δικῶν τους δεδομένων. Κυβερνήσεις ποὺ ἦταν καὶ παραμένουν ὁλίγιστες κι ἀνίκανες ἤ δειλές. Γιατί νὰ ὑποστηρίξω τὴν μίαν ἢ τὴν ἄλλην λύσι; 
Ἄς ἐνδιαφερθοῦμε σοβαρά! Δὲν ἔχει νόημα νὰ ξέρουμε τὴν ὕπαρξι τοῦ νησιοῦ, τὴν ὕπαρξι τοῦ προβλήματος καὶ νὰ ἐξακολουθοῦμε τὴν ζωή μας σὰν νὰ μὴν συμβαίνῃ κάτι! Συμβαίνει! Διεκδικοῦμε τὸ Καστελλόριζο! Στηρίζουμε τοὺς ἀνθρώπους του! Χτίζουμε μίαν ἁλυσίδα ἀπὸ ὅσους ἀγαποῦν τὴν Ἑλλάδα καὶ νοιάζονται! Ἐμεῖς εἴμαστε αὐτοὶ ποὺ θὰ κρατήσουμε τὰ κεκτημένα. Μόνον ἐμεῖς. Συνέχεια
Στὴν σελίδα τοῦ φίλου Ἀλεξάνδρου* βρῆκα αὐτά:
