Χάος (καὶ πάλι) ἀπὸ τὰ «Κίτρινα Γιλέκα»…

Φυσικά, ἐλάχιστα θὰ διαβάσετε στὰ ΜΜΕ, ἕως καθόλου.

Πληροφορίες ἀπὸ τὴν Μαρία Δεναξᾶ:

Τὸ Παρίσι φλέγεται καὶ ὁ Μακρὸν ποζάρει στοὺς φωτογράφους ἀπὸ τὶς χιονοδρομικὲς πίστες ὅπου κάνει σκὶ αὐτὸ τὸ Σαββατοκύριακο. Ἐξακολουθεῖ νὰ τροφοδοτῇ τὴν ὀργὴ καὶ τὴν ἀγανάκτηση ὅσων ἐπὶ 18 Σαββατοκύριακα διαδηλώνουν. Συνέχεια





Φιλελέδων καὶ μενουμευρωπάκηδων τὸ ἀνάγνωσμα

Κι ἐνῶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο, μηδὲ τῆς Γερμανίας ἑξαιρουμένης, σοβαροὶ ἀρθρογράφοι, ἀναλυτὲς καὶ πολιτικοὶ ἐκφράζουν τὶς ἐπιφυλάξεις τους, τὶς ἀγωνίες τους, τὶς προοπτικὲς ἀκόμη καὶ γιὰ πιθανὴ διάλυση τῆς Ἠνωμένης Εὐρώπης μιλοῦν…
…Στὴν Ἑλλάδα τοῦ Στοῦπα ὅμως, τοῦ ΣκΑϊ καὶ τῆς «Καθημερινῆς» καὶ στὴν μπλογκόσφαιρα τῶν λὲλς ἐμβληματικοὶ λελέδες φαντασιώνονται μίαν ὑπερδύναμη, ποὺ θὰ τσακίση τὰ παΐδια ὁποίου φαντασιώνεται ὅτι ὑπάρχῃ ζωὴ καὶ μετὰ τὸν εὐρωπαϊκὸ Φρανκενστάιν. Συνέχεια





Φωτογραφίες τῶν θυμάτων τοῦ Στρασβούργου θά δοῦμε;

Φωτογραφία του δράστη έδωσαν. Των θυμάτων δεν έδωσαν.

Ονόματα και φωτογραφίες των νεκρών του Στρασβούργου, γιατί δεν δίνουν οι γαλλικές αρχές;
Εμένα ρωτάς;
Μπορεί να είναι ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Πες, πες ξύπνησαν και οι Γαλλοι «συνάδελφοι» και ρωτούν ποιοι ήταν τα θύματα…

Συνέχεια





Γιατί δέν ἀπολαμβάνουν τήν σοσιαλιστική τους εὐτυχία οἱ Γάλλοι;

Βάσιμος ἀπορία:
Πῶς οι Γάλλοι δέν ἔγιναν πλούσιοι;

Τὸ 1944 τὸ 75% τῶν Γάλλων ὑπεστήριξε τὸ Γκωλικο-Κομμουνιστικὸ πραξικόπημα. Οἱ Γάλλοι κατεδίκασαν εἰς θάνατον (κυριολεκτικῶς) τὶς Δεξιὲς ἰδέες καὶ ἠσπάσθησαν τὴν θρησκεία τοῦ Μαρξισμοῦ-Λενινισμοῦ-Σταλινισμοῦ. Ἔκτοτε ἡ Γαλλία παραμένει ἕως τῆς σήμερον ἡ μόνη χώρα παγκοσμίως ποὺ παραμένει πιστὴ στὸν Σταλινισμό. Συνέχεια





Θὰ καοῦν πολλὲς πόλεις ἀκόμη…

Πρέπει, φαίνεται, να καούν πολλές πόλεις ακόμη μέχρι να γίνει κατανοητό ότι στα συμπαθή (σύγχρονα, φερέλπιδα, χειραφετημένα, προχωρημένα, ανεξάρτητα) παιδιά δίνεις ένα παγωτό, όχι ένα προεδρικό μέγαρο. Συνέχεια





Δὲν θὰ κλάψουμε ἐὰν πέσῃ ὁ Μακρόν…

Πλέον εἰδικοὶ ἐμοῦ, ἀποφαίνονται ὅτι τὰ «κίτρινα γιλέκα», διασχίζουν ὁριζοντίως τὰ κόμματα τῆς γαλλικῆς δημοκρατίας.

Εἶδα μὲ ἐνδιαφέρον τὰ 42 αἰτήματά τους, πολλὰ ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι στὴν σωστὴ γιὰ μένα κατεύθυνση τῆς ἐλευθέρας οἰκονομίας.
Τὰ περισσότερα ὅμως ἐξ αὐτῶν εἶναι στὸν πηρῦνα αὐτοῦ πού, μετὰ τὸ 1991, ὀνομάσαμε «εὐρωπαϊκὸ κεκτημένο». Συνέχεια