Ἡ Δύσις σήμερα ἔχει ἀπόλυτο ἀνάγκη τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ καὶ τὴν Ἑλλάδα ὄχι γιὰ νὰ τὴν φιλοξενίσῃ στὴν οἰκονομικὴ αὐλὴ της ἀπὸ σπλαχνικὴ γενναιοδωρία.
Ἀλλὰ στὸ ἐνδεχόμενο τῆς ἀπαντήσεως στὸ ἀδιέξοδο τοῦ πνευματικοῦ βίου καθὼς καὶ στὴν οὐδετεροποίηση τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι καὶ στὸν θάνατο ἀκόμη. Συνέχεια →

Ἡ ἐποχὴ μας εἶναι κατὰ γενικὴ ὁμολογία ἐξαιρετικὰ δύσκολη.
Εἶναι καιρὸς καὶ πάλι, λοιπόν, τώρα που οἱ «εἰδικοί» Εὐρώπης καὶ Ἀμερικῆς ἐξήτασαν τὰ συμπτώματα τῆς παγκόσμιας κοινωνικῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς καταπτώσεως καὶ διέγνωσαν ὡς σοβαρὴ ἕως καὶ μοιραία τὴν νόσο γιὰ ἔθνη καὶ πολίτες, νὰ ἀνατρέξουμε, ἐμεὶς οἱ Ἕλληνες, στὴν Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Σκέψι καὶ στην Ἱστορία μας γιὰ νὰ ἀναζητήσουμε ταπεινὰ μιὰ «δεύτερη γνώμῃ». Συνέχεια →

Ἀφορμὴ γιὰ τὸ σημερινό μου κείμενον ἐστάθη μία παλαιά μου δημοσίευσις, μὲ θέμα τὸν Παρθενώνα καὶ τὰ μυστικά του.

Δύο Παρθενῶνες ὑπάρχουν στήν Ἀκρόπολιν;

Μεγάλη συζήτησις εἶχε γίνει τότε καὶ ὁ Παναγιώτης (Καρτσωνάκης) μοῦ εἶχε στείλει τὸ δικό του σχετικὸ ἀφιέρωμα:
Συνέχεια →

Τὸ μέγεθος τῆς σημαίας …ἀνάλογο μὲ τὸ μέγεθος τῆς ἀγάπης γιὰ τὴν Πατρίδα
…στὴν Ἑλλάδα…ἐκτὸς Ἑλλάδος. Συνέχεια →

Τὸ ἐρώτημα τὸ ἔχω θέσει ἀρκετὲς φορές, ἰδίως σὲ μακροσκελῆ σημειώματα…
Στόχος μου πάντα παραμένει τὸ νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὁ μοναδικός μας σωτήρας δὲν θὰ ἔλθῃ γιὰ νὰ μᾶς σώσῃ ἐπεὶ δὴ μᾶς ἠγάπησε ἤ μᾶς θαυμάζει ἤ τὸν ἔπνιξε ἡ ἀδικία ποὺ μᾶς πνίγει…
Ὁ κάθε σωτήρας, ἄλλοτε κακὸς κι ἄλλοτε …χειρότερος τοῦ κακοῦ, γιὰ νὰ ἔλθῃ νὰ μᾶς σώσῃ θὰ ἀξιώσῃ πολλὰ ἀνταλλάγματα…
Ἀνταλλάγματα σὰν αὐτὰ ποὺ ἔδωσαν κάτι Κωλέττηδες καὶ κάτι Μαυροκορδάτοι, ἀπὸ ἀρχῆς γενέσεως τοῦ Ἑλλαδοκαφριστᾶν…
Ἄλλως τέ… δρόμους ἄνοιξαν αὐτοί… Δρόμους… Παράδειγμα πρὸς μίμησιν ἔγιναν… Ὄχι πρὸς ἀποφυγήν…
Καὶ ὅλοι οἱ ἐπόμενοι ἁπλῶς ἀκολουθοῦν… Συνέχεια →