Ἡ ἀντίστασις αὐτὴ φυσικὰ δὲν χωρᾶ κάτω ἀπὸ κομματικὲς ὀμπρέλες ἤ ἀπὸ συμφέροντα τῶν μὲν καὶ τῶν δὲ ὁμάδων. Εἶναι ἀτομική, γιὰ τὴν ὥρα, καὶ οὐσιαστική. Στοχεύει ταὐτοχρόνως σὲ δύο τομεῖς. Ὁ ἕνας ἀφορᾶ στὴν αὐτοβελτίωσιν τοῦ ἀτόμου κι ὁ ἄλλος ἀφορᾶ σὲ ἕναν ἄλλον, νέο, διαφορετικὸ κοινωνικὸ αὐτοπροσδιορισμό.
Ὁ δὲ κοινωνικὸς αὐτοπροσδιορισμός, σιγὰ σιγά, ὁδηγεῖ ὅλους αὐτούς, ποὺ συνειδητῶς ἀντιστέκονται, στὴν ἐπανατοποθέτησιν καὶ στὴν ἀλλαγή, ἀνατροπὴ ἤ καὶ ἀκύρωσιν κάθε πολιτικο-οικονομικῆς ἀντιλήψεως, ποὺ ἔως τώρα διατηρούσαν, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀναζήτησιν νέων ὀπτικῶν καὶ θέσεων, πρὸ κειμένου ἡ ἐπερχομένη ἀνατροπὴ νὰ γίνῃ σὲ ὑγιεῖς καὶ ὠφέλιμες, γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, βάσεις.. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἐπανελλήνισις
Ἕλληνες;
Ἐδῶ καὶ μερικὰ χρόνια ἔχουμε ἐπὶ τέλους ξεκινήσει νὰ προφέρουμε, δειλὰ ἀρχικῶς, πιὸ ὁρμητικὰ στὴν συνέχεια, τὴν φράσιν «Εἴμαστε Ἕλληνες».
Τὸ τὶ ἐννοοῦμε βέβαια εἶναι τελείως διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν πραγματικότητα ποὺ κρύβει ἠ ἔννοια τῆς λέξεως.
Ἕλλην, γιὰ νὰ τὸ πιάσουμε ἀπὸ τὴν βάσιν του, ΔΕΝ εἶναι αὐτὸς ποὺ σέρνεται πίσω ἀπὸ …προσφορές.
Οὔτε αὐτὸς ποὺ παραδίδει πνεῦμα… Οὔτε αὐτὸς ποὺ ἀναζητᾶ ἐθνοσωτῆρες ἤ γενικῶς σωτῆρες. Συνέχεια
Ἡ Δύσις σήμερα ἔχει ἀπόλυτη ἀνάγκη τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό!!!
Ἡ Δύση σήμερα ἔχει ἀπόλυτη ἀνάγκη τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ καὶ τὴν Ἑλλάδα…
Ὄχι γιὰ νὰ τὴν φιλοξενίσῃ στὴν οἰκονομικὴ αὐλή της, ἀπὸ σπλαχνικὴ γενναιοδωρία.
Ἀλλὰ στὸ ἐνδεχόμενο τῆς ἀπαντήσεως στὸ ἀδιέξοδο τοῦ πνευματικοῦ βίου, καθὼς καὶ στὴν οὐδετεροποίηση τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι καὶ στὸν θάνατο ἀκόμα. Συνέχεια
Πρὶν τὴν καταιγίδα…
Αἰσθάνεσαι κάτι νὰ διαποτίζῃ τὴν ἀτμόσφαιρα, τὸ δέρμα σου, τὴν σκέψιν σου…
Τὸ σῶμα σου παραμένει σφιγμένο καὶ τεντωμένο, δίχως νὰ γνωρίζῃς τὸν λόγο…
Κάτι σὲ κάνει νὰ μὴ κοιμᾶσαι… Νὰ μὴ χορταίνῃς… Νὰ μὴ χαλαρώνῃς…
Μία φωνούλα μέσα σου σοῦ ΚΡΑΥΓΑΖΕΙ πὼς πρέπει νὰ προσέχῃς ἀλλὰ ἡ ἄγνοια τοῦ τὶ ἔρχεται μεγαλώνει τὴν ἀνησυχία, δίχως νὰ βοηθᾷ στὴν προετοιμασία γιὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ ὅποιου κινδύνου. Συνέχεια
Ἐάν δέν μάθω νά θαυμάζω κάτι, πῶς θά τό ἀγαπήσω;
Μεγάλη ὑπόθεσις ὁ θαυμασμός. Ἀπὸ τὸν θαυμασμὸ πηγάζει ὁ σεβασμός. Σεβόμαστε αὐτὸ ποὺ θαυμάζουμε κι ὄχι αὐτὸ ποὺ σκέτο ἀγαποῦμε. Τὸ παιδί μας, ἡ τὸν πατέρα μας ἤ τὸν ἀδελφό μας, ἴσως καὶ νὰ τοὺς ἀγαποῦμε, ἐὰν εἶναι ἐγκληματίες. Ἀλλὰ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΘΑΥΜΑΖΟΥΜΕ καὶ δὲν τους ΣΕΒΟΜΕΘΑ!!!
Ἡ ἀγάπη πηγάζει ἀπὸ τὸν θαυμασμό, γιὰ τὰ μικρά, τὰ καθημερινά, τὰ ἀσήμαντα, τὰ σπουδαῖα, τὰ μεγάλα καὶ τὰ σημαντικά.
Τὸ παιδὶ ἀγαπᾶ τὴν μητέρα του διότι πρῶτα, καὶ μετὰ τὴν ὁποίαν ἐξάρτησιν ἀπὸ αὐτήν, τὴν θαυμάζει.
Καὶ ἡ μάννα, γιὰ ὅλους μας, (πλὴν ἴσως ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων) στέκεται πάντα μέσα μας σημεῖον ἀναφορᾶς. Συνέχεια
Ἐμεῖς εἴμαστε Μεσογειακὸς λαός.
Ἄκουσα κάποιους εὐρωλιγούρηδες (κατὰ Ζουράρι) νὰ λέγουν ὅτι ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες εἴμαστε κομπλεξικοὶ Συριζαῖοι (!) ἐπειδὴ δὲν ὑποστηρίζουμε τοὺς Εὐρωπαίους ἀλλὰ τοὺς Νοτιοαμερικανούς.
Καὶ καλά, ποδόσφαιρο εἶναι, παιχνίδι, ὁ κάθε ἕνας ὑποστηρίζει ὅ,τι κάνει κέφι, Οὔννους, Μολούκους, Μαμελούκους… (Ἐδῶ μέχρι καὶ μὲ γαύρους καταφέρνουμε νὰ συμβιώνουμε.)
Μὴ δίδουμε ὑπερβολικὲς ἰδεολογικὲς προεκτάσεις. Συνέχεια