Τὸ ἐρώτημα τὸ ἔχω θέσει ἀρκετὲς φορές, ἰδίως σὲ μακροσκελῆ σημειώματα…
Στόχος μου πάντα παραμένει τὸ νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὁ μοναδικός μας σωτήρας δὲν θὰ ἔλθῃ γιὰ νὰ μᾶς σώσῃ ἐπεὶ δὴ μᾶς ἠγάπησε ἤ μᾶς θαυμάζει ἤ τὸν ἔπνιξε ἡ ἀδικία ποὺ μᾶς πνίγει…
Ὁ κάθε σωτήρας, ἄλλοτε κακὸς κι ἄλλοτε …χειρότερος τοῦ κακοῦ, γιὰ νὰ ἔλθῃ νὰ μᾶς σώσῃ θὰ ἀξιώσῃ πολλὰ ἀνταλλάγματα…
Ἀνταλλάγματα σὰν αὐτὰ ποὺ ἔδωσαν κάτι Κωλέττηδες καὶ κάτι Μαυροκορδάτοι, ἀπὸ ἀρχῆς γενέσεως τοῦ Ἑλλαδοκαφριστᾶν…
Ἄλλως τέ… δρόμους ἄνοιξαν αὐτοί… Δρόμους… Παράδειγμα πρὸς μίμησιν ἔγιναν… Ὄχι πρὸς ἀποφυγήν…
Καὶ ὅλοι οἱ ἐπόμενοι ἁπλῶς ἀκολουθοῦν… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἐπανελλήνισις
Μία φωνὴ ποὺ …δυναμώνει!!!
Διαβάσατε, ἀκούσατε, συγκινηθήκατε μὲ τὸν Ἕλληνα ὁμογενὴ ποὺ ἐτραγούδησε τὸν Ἐθνικό μας ὕμνο, μέσα ἀπὸ μίαν ἀθλητικὴ ἐκπομπὴ στὶς ΗΠΑ.
Αὐτὸ ποὺ μοῦ ἔκανε ὅμως ἐντύπωσιν δὲν εἶναι τόσο ἡ ἀναπαραγωγὴ τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου, ὅσο ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον γίνεται…
Ἡ φωνὴ δυναμώνει, δυναμώνει, δυναμώνει γιὰ νὰ …σπάσῃ…. Συνέχεια
Τό σπαθί μου;
Τό σπαθί μου Εἰρήνη; Τό σπαθί μου;
Ποῦ νά τό δώσω Εἰρήνη τό σπαθί μου; Στόν παλιατζῆ; Γιατί; Γιά νά τό πάρῃ κάποιος πιτσιρικᾶς καί νά τό σέρνῃ στήν λάσπη;
Νὰ μεγαλώσῃ ὁ πιτσιρικάς, νά πάῃ στρατιώτης καὶ νὰ τὸ δικαιοῦται γιὰ νὰ τοῦ τὸ χαρίσω…
Κάπως ἔτσι μᾶς θυμίζει ὁ Ἠλίας Λογοθετίδης πὼς ἔπρεπε νὰ εἶναι τὰ πάντα…
Ἀλλὰ δὲν εἶναι… Συνέχεια
Μὲ τὶς προσκολλήσεις δὲν θὰ σωθοῦμε…
Διαπιστώνω ἀπὸ ἀρκετοὺς γνωστοὺς καὶ φίλους, πὼς ἀκόμη, γιὰ δικούς τους λόγους, διάφορες προσκολλήσεις σκιάζουν τὶς σκέψεις τους.
Γιὰ παράδειγμα, πιστεύει ὁ Χὶ πὼς μόνον οἱ δεξιὲς ἀντιλήψεις, καὶ τελικῶς μεθοδεύσεις, δεξιοῦ ἡγέτου ἤ δεξιοῦ θὰ μᾶς διασώσουν.
Πιστεύει ὁ Ψὶ πὼς μόνον οἱ ἀριστερὲς ἀντιλήψεις, καὶ τελικῶς μεθοδεύσεις, ἀριστεροῦ ἡγέτου ἤ ἀριστεροῦ χώρου θὰ μᾶς σώσουν.
Ἤ πιστεύει ὁ Ὠμέγα πὼς οἱ κεντρῶες ἀντιλήψεις καὶ τελικῶς μεθοδεύσεις, κεντρώου ἡγέτου ἤ χώρου θὰ μᾶς σώσουν…
Κι ἐδῶ διαφωνῶ…
Διαφωνῶ ὁριζοντίως, καθέτως καὶ πλαγίως… Συνέχεια
Ἔχουμε μακρὺ δρόμο γιὰ νὰ κερδίσουμε τὸ δικαίωμα νὰ λεγόμεθα ἄνθρωποι.
ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ὁ δημοφιλὴς «ἀοιδός» Νότης Σφακιανάκης τόλμησε νὰ πῇ τὴ γνώμη του γιὰ τὴν Χρυσὴ Αὐγή, μ’ ἀποτέλεσμα συνάδελφοί του, «δημοσιογράφοι» κι ἄλλοι ἀπ’ τὸν χῶρο τοῦ θεάματος νὰ πέσουν νὰ τὸν φᾶνε.
Δὲν εἶναι πρώτη φορὰ ποὺ ὁ συγκεκριμένος «καλλιτέχνης» βρίσκει τὸ θάρρος νὰ μιλήσῃ ἀνοιχτὰ γιὰ διάφορα ζητήματα κοινωνικὰ ἢ πολιτικά. Ὅπως δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ στ’ ἄκουσμα μιᾶς γνώμης (ἀκραίας ἢ ὄχι, αὐτὸ δὲν μ’ ἐνδιαφέρει) διαφορετικῆς ἀπ’ αὐτὲς ποὺ ἀκούγονται συνήθως ἀπ’ τοὺς πολλούς, προκαλεῖται ἀναστάτωση, θυμὸς καὶ διάθεση γιὰ «λιντσάρισμα». Συνέχεια
Τότε μήπως ἐγεννήθην σκλάβος γιά νά πεθάνω σκλάβος;
Κι ὅμως, ὁ κάθε ἔνας ἀπὸ ἐμᾶς μόνος του θὰ δώσῃ τὴν μάχη…
Εἶναι ἴσως ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, ποὺ ἀπαιτεῖται, γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς νὰ δίδῃ καθημερινὲς μάχες… Ἀλλὰ μάχες στὶς ὁποῖες δὲν ὑπάρχουν συμπολεμιστές, φαινομενικῶς…
Διότι συμπολεμιστὲς ὑπάρχουν, ἀλλὰ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς εἶναι ἐπιφορτισμένος μὲ «διαφορετικὸ πεδίον καὶ ἀντικείμενον».
Ἀδυνατοῦμε, γιὰ τὴν ὥρα, νὰ συμπλεύσουμε ἤ νὰ συνεργασθοῦμε, διότι ἀπαιτῶνται ἄλλα, σημαντικότερα νὰ συμβοῦν πρῶτα…
Κι αὐτὰ τὰ σημαντικότερα ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸ «Εἶναι» μας καὶ τὴν ἀποδόμησιν-ἐπαναδόμησίν του. Συνέχεια