Ὅταν μία σημαία γίνεται λόγος ἀντιστάσεως!

 Συνήθως ἡ σημαία εἶναι σύμβολον ἀντιστάσεως.

Ὅμως στὴν συγκεκριμένη περίπτωσιν ἡ ἀντίστασις ἦταν σὲ ἄλλα ἐπίπεδα, πιὸ …πρακτικά!
Τὸ νὰ προστατεύῃ λοιπὸν κάποιος τὴν σημαία, μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς του, παρ’ ὅ,τι γιὰ πάρα πολλοὺς ἄλλους κάτι τέτοιο ἦταν ἀσήμαντον, θεωρῶ πὼς δὲν εἶναι ἁπλῶς πράξις ἡρωϊσμοῦ ἀλλὰ πράξις …φωτοδότου!
Συνέχεια →

29 Ὀκτωβρίου 1912. Ἐπιστολή τοῦ Μεταξᾶ πρός τήν σύζυγόν του

Τί ἔγραψε ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς στήν σύζυγό του τρεῖς μέρες μετά τήν παράδοσι τῆς πόλεως ἀπό τούς Τούρκους στόν Ἑλληνικό στρατό.

Θεσσαλονίκη 29 Ὀκτωβρίου 1912

Πόσο θὰ σοῦ φαίνεται παράξενο νὰ λαμβάνης γράμμα μου ἀπό τὴν Θεσσαλονίκην.
… Τὸ βράδυ ὴλθον εἰς τὸ στρατηγεῖον Τοῦρκοι ἀπεσταλμένοι προτείνοντες τὴν Συνέχεια →

28η Ὀκτωβρίου 1940: Ἡ ἡμέρα ποὺ νικήθηκε ὁ ζόφος.

Του ακαδημαϊκού  Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου
 
Την 28η Οκτωβρίου 1940, η προοπτική της Ιστορίας ήταν όσο ποτέ ζοφερή. Οι λαοί της Ευρώπης είχαν υποδουλωθεί ή φαίνονταν έτοιμοι να υποκύψουν στην φυλετική αλαζονεία του προβαλλόμενου ως «λαού των κυρίων». Η Γερμανία σάρωνε τα σύ­νορα των ηπειρωτικών επικρατειών, απειλούσε την υπόσταση της θαλασσοκράτειρας, προχωρούσε ακάθεκτη προς την κοσμοκρατορία.

Πρὸς τὸ καθῆκον…

«Πρὸς τὸ Καθῆκον…»

29η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940. Σειρῆνες καὶ κωδωνοκρουσίες. Δευτεριάτικο πρωινό. Ἀνήσυχες μορφὲς στὰ παράθυρα. Κυττάζονται οἱ γείτονες, συνεννοῶνται μὲ τὸ βλέμμα καὶ μένουν σύμφωνοι… Τὰ πάντα γιὰ τὴν Τιμή… Συνέχεια →

Παιδιὰ…τῆς Ἑλλάδος παιδιά…

 

Τι ωραία δείγματα Ελλήνων..!
Αγέρωχοι, χαμογελαστοί, με αυτοπεποίθηση..

Με το «δωμάτιο του φόβου» στο μυαλό τους, καλά κλειδωμένο,όπως μόνο οι Ἐλληνες μαχητές πρόγονοί του ήξεραν να κάνουν.
Αλλωστε, το dna  στο αίμα τους και δεν τους αφήνει να νοιώσουν αλλοιώς..

Παιδιά της Ελλάδος παιδιά…Αυτό ακριβώς…της Ελλάδος παιδιά! Αξια παιδιά!!

Συνέχεια →

«Αἱ ἡμέτεραι δυνάμεις ἀμύνονται τοῦ πατρίου ἐδάφους…»

Αἱ Ἰταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουν ἀπό τῆς πέμπτης καί τριάντα πρωινῆς τῆς σήμερον τά ἡμέτερα τμήματα προκαλύψεως τῆς ἑλληνοαλβανικῆς μεθορίου.
Συνέχεια →