Τὸ κείμενον εἶναι ὁλίγον …ἐπαναληπτικό, μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ θυμηθοῦμε πὼς τελικῶς, κατὰ βάθος, ἀρεσκόμεθα νὰ μᾶς παραπλανοῦν, νὰ μᾶς παραμυθιάζουν καὶ τελικῶς ἐμεῖς νὰ ἀλλάζουμε «ἡγέτες» ἀν τὶ νὰ ἀλλάζουμε θέσεις, γραμμὲς καὶ στοχεύσεις. Διότι τὸ πρόβλημά μας δὲν εἶναι οἱ φερόμενοι ὡς ἡγέτες μας ἀλλὰ ἐμεῖς ποὺ βαυκαλιζόμεθα στὸ νὰ κρεμᾶμε ἐπάνω τους τὶς ἐλπίδες μας. Στὴν πραγματικότητα τὸ πρόβλημα εἶναι τὸ ἐκλογικὸ σύστημα, ὁ κοινοβουλευτισμός, ὁ ἐξ ἀποστάσεως (καὶ τελικῶς ἀνύπαρκτος) ἔλεγχος ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ τοῦ ἀσκήσουμε, ἡ ἀνᾲ τετραετία ἀρίστως προπαγανδισμένη συμμετοχή μας, ἡ δημοκρατία τοῦ ὄχλου καὶ φυσικὰ αὐτὸς ὁ «κρυφός» σκηνοθέτης, ποὺ λέγεται τραπεζίτης. 
Δῆλα δὴ τὸ ἄθλιον μόρφωμα τοῦ ἑλλαδοκαφριστᾶν, ποὺ μᾶς ἐκπαίδευσαν νὰ πιστεύουμε ὡς κράτος-πατρίδα μας, ἀλλὰ ποὺ λειτουργεῖ τελικῶς γιὰ νὰ μᾶς κρύβῃ τὴν Πατρίδα, τὶς ἀνάγκες μας καὶ τὸν πραγματικό μας δρόμο. Συνέχεια →