Γιὰ ὅσους κλαῖν καὶ ὀδύρονται, ἐπειδὴ ὁ Καραμανλῆς ἔχασε τὸ κόμμα, νὰ ποῦμε ἕναν λόγο παρηγοριᾶς.
Ὁ Καραμανλῆς δὲν ἔχασε κάτι, ἐπειδὴ οὐδέποτε εἶχε κάτι στὴν κατοχή του. Ὁ Καραμανλῆς οὐδέποτε ἐνδιεφέρθη γιὰ τὴν πολιτική. Ἔγινε ἁπλᾶ ἕνα διάστημα πρωθυπουργός, ἐπειδὴ τοῦ εἶπαν, -καὶ αὐτὸς τὸ ἔχαψε-, ὅτι ἢ δουλειὰ εἶναι εὔκολη καὶ ὅτι ὁ ἴδιος δὲν ἔχει παρὰ νὰ βάλῃ τὸ ὄνομα καὶ μετὰ νὰ ἀράξῃ, μιὰ καὶ ὅλα θὰ τρέχουν ἀπὸ μόνα τους, στὸν αὐτόματο πιλότο.
Τὸ ἐδοκίμασε καὶ ἐγλύτωσε τὸ ξύλο παρὰ τρίχα. Συνέχεια
Διάβασα γιὰ τὸν Παπακωνσταντίνου, (τὸν Βασίλη ὄχι τὸν ἄλλον) ποὺ ἔχει, λέει, ἕδρα, ἤ ἑταιρεῖα μὲ ἕδρα, στὴν Βουλγαρία.
