Τὰ capital controls θὰ ἔρχονταν, ἀργὰ ἢ γρήγορα. Καὶ θὰ ἔμεναν, ὅπως καὶ θὰ μείνουν ἄλλωστε, γιὰ πάρα πολὺ καιρό. Μέχρι νὰ ἀλλάξῃ στὸ σύνολο τῆς ἡ δομὴ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας καὶ ὁ τρόπος κατανομῆς τῶν ὅποιων πόρων της.

Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀπεφάσισε, -μέσῳ τῶν ἡγεσιῶν ποὺ ἐψήφιζε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια τῆς κρίσεως, κυρίως-, ὅτι τὸ πιὸ ἀντιπαραγωγικό του κομμάτι θὰ ἔπρεπε νὰ συνεχίσῃ νὰ πληρώνεται σὲ σκληρὸ νόμισμα καὶ δυσανάλογα πολὺ σὲ σχέσι μὲ τὴν ἀπόδοσί του, τὰ capital controls ἦταν ἡ μόνη λύσις, μετὰ ἀπὸ τὰ 5 χρόνια διαρκοῦς φθορᾶς.. Συνέχεια →