Ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα λάθῃ, ποὺ (ἐξακολουθοῦμε νὰ) κάνουμε εἶναι ὅτι χρησιμοποιοῦμε τοὺς ὅρους δεξιά, ἀριστερὰ καὶ κέντρο, γιὰ νὰ μιλήσουμε γιὰ τὴν πολιτικὴ σκηνὴ τῆς χώρας. Προσδίδουμε ἔτσι στὰ κόμματα ἰδιότητες ποὺ δὲν διαθέτουν, παρασυρόμενοι ἀπὸ τὸ θετικὸ ἢ ἀρνητικὸ πρόσημο ποὺ ἐμεῖς μόνοι μας δίνουμε στοὺς ὅρους καὶ χάνουμε τὴν συζήτησι, μιλῶντας γιὰ πράγματα ποὺ στὴν πραγματικότητα ὑπάρχουν μόνον στὸ φαντασιακὸ μας καὶ ὄχι στὸν πραγματικό, ἑλληνικό μας κόσμο. Συνέχεια
Μὰ ἐὰν αὐτοὶ εἶναι τόσο ἠλίθιοι, ἐμεῖς πόσο περισσότερο ἠλίθιοι εἴμαστε;;
Βγαίνει ὁ ποτάμης καὶ προσφέρει δωράκια σὲ παιδάκια προσφύγων.
Τί δωράκια τούς προσέφερε;
Τὸ πολιτικὸ σύστημα στὴν Ἑλλάδα ἐπρόδωσε τὸν λαὸ του – ὁ Ἀλέξης Τσίπρας ἀφοῦ ἀνέτρεψε τὴν ἑλληνικὴ ψῆφο, παρέδωσε τὴν χώρα στὴν ληστρικὴ τοκογλυφία τῆς €ὐρώπης.
Συνέχεια
Ἐδῶ τί ἔχουμε παιδιά μου; 
Τρεὶς τρελλοὶ λιγότεροι, ποὺ ἐκάϋσαν ζωντανοί. δεμένοι στὰ κρεββάτια τους; Συνέχεια
Βάλτε τὸ χέρι στὴν καρδιὰ καὶ πεῖτε εἰλικρινά.
Ἄν δέκα χρόνια πρὶν κάποιος σᾶς ἔλεγε ὅτι, σὲ περίπτωσι μείζονος κρίσεως καὶ ἐθνικῆς ἀνάγκης, τὸ ἀνώτατο ὄργανο ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ συνεδριάσῃ, γιὰ νὰ ἐκφράσῃ τὴν ἑνότητα τοῦ λαοῦ καὶ νὰ συμφωνήσῃ σὲ κοινὲς πολιτικὲς σωτηρίας, θὰ εἶχε τὴν ἀκόλουθο σύνθεση: Συνέχεια
