Κάθεσαι μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια μιὰ Μεγάλη Παρασκευὴ σπίτι σου νὰ χαλαρώσῃς καὶ ἀνάβεις τὴν τηλεόραση.
Τὶ Βαραββᾶς νὰ παίζῃ, τὶ Ἰοῦδες ποὺ φιλοῦσαν ὑπέροχα, τὶ ληστοσυμμορίτες ὅλων τῶν Φυλῶν τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ ἀφοῦ χόρτασαν ληστεῖες καὶ φόνους τὸ γύρισαν στὸ «ἱεραποστολικὸ ἔργο» καὶ ἔγιναν Μαθητές, μέχρι τὸν Μωυσὴ νὰ παίρνῃ τὶς 10 ἐντολὲς ἀπὸ τὸν Θεὸ (του), εἴδα (τώρα τὶ σχέση ἔχει ἡ Προπαγάνδα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης γιὰ τὸν «περιούσιο λαό» τοῦ Ἰσραὴλ μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, μόνον οἱ καναλάρχες καὶ οἱ ἐντολὲς ποὺ παίρνουν ξέρουν νὰ μᾶς ἀπαντήσουν). Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Ποιά Ἀνάστασις;
Ὅλης τῆς Ἀνθρωπότητος;
Τοῦ Γένους μας;
Ἤ τοῦ ἑνός Ἀνθρώπου;
Χρόνια τώρα, ἀπὸ παιδί, ἀκούω διαρκῶς, τέτοιες ἡμέρες, μίαν εὐχή: «Καλὴν Ἀνάστασιν».
Ὡραῖα εὐχή… Ἐὰν συνυπολογίσουμε καὶ τὴν ὅποια ἱστορία, ἀληθὴ ἤ ψευδή, κρύβει πίσω της, ἀκόμη πιὸ ὡραία.
Μά μᾶς ἀρκεῖ μία εὐχή; Ποῦ εἶναι ἡ δρᾶσις; Ποῦ εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς δράσεως;
Γιατί νά περιορίζεται ὅλο μας τό ἐνδιαφέρον σέ μίαν εὐχή πού ἀκούγεται μιμητικά κι ὄχι ἀπό τά βάθη τῆς ὑπάρξεώς μας;
Καί γιατί ἡ Ἀνάστασις νά εἶναι κάτι ἔξω ἀπό ἐμᾶς, πού δέν μᾶς ἀφορᾶ κι ὄχι κάτι πού ἀφορᾶ μόνον σέ ἐμᾶς; Συνέχεια
Νά κάνουμε μία πράξι ἀνθρωπιᾶς;
Ἔχω νὰ κάνῳ μιὰ πρόταση….
Γιὰ ὅσους ζοῦν βέβαια στὴν Ἀθήνα…
Μιὰ ἐπίσκεψις στὸ Νοσοκομεῖο Παίδων, ἐκεῖ ποὺ φιλοξενοῦνται ἐγκαταλελημένα παιδάκια καὶ μάλιστα χωρὶς νὰ ἐπιτρέπεται νὰ βγοῦν γιὰ κούνια, οὔτε στὸ προαύλιο τοῦ νοσοκομείου. Συνέχεια
Ἐλέγχοντας τὸν φόβο…
Οἱ φόβοι μας καὶ οἱ ἀνασφάλειές μας, κακοὶ σύμβουλοι, εἶναι αὐτοὶ ποὺ συνήθως μᾶς ὁδηγοῦν στὸ νὰ παραβοῦμε τοὺς κανότες τοῦ κάθε φυσικοῦ νόμου.
Ἡ Φύσις εἶναι ὁδηγὸς καὶ κριτήριον.
Μᾶς ἐνημερώνει πάντα γιὰ τὸ ποῦ μποροῦμε καὶ δικαιούμεθα νὰ φθάνουμε.
Κάθε προσπάθεια παραβιάσεως τῶν φυσικῶν νόμων μᾶς ἀπογυμνώνει καὶ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ αὐτὸ ποὺ πράγματι εἴμαστε, καθὼς ἐπίσης κι ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ποὺ πράγματι μποροῦμε νὰ κάνουμε. Συνέχεια
Ἀκατανίκητος δύναμις…
Ὅταν καταφέρουμε νὰ εὕρουμε τὸ κέντρο μέσα μας καὶ νὰ λειτουργοῦμε μὲ ἀγάπη, ἐμπιστοσύνη καὶ ἠρεμία, παρὰ τὸ ἐξωτερικὸ χάος, τότε πραγματικὰ θὰ μᾶς περιβάλη μιὰ ἀκατανίκητος δύναμις…. Συνέχεια
Ἕνας ὑπέροχος ἄγνωστος!
(Ἀφιέρωμα στὸν Βάσο Βογιατζόγλου)
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἔγινε πανελλήνιος ἑορτασμός γιὰ τὴν Ἐθνικὴ Ἐπέτειο.
Οἱ ὁμιλητές -καὶ πολὺ σωστά- ἀνεφέρθησαν σὲ ὀνόματα σημαντικά. Φυσικὰ στὶς ὁμιλίες μου στὴν Ρόδο καὶ ἀλλοῦ δὲν τοὺς ἀγνόησα οὔτε κι ἐγώ. Κατ’ ἔθος παλαιὸ ὅμως σὲ κάθε ἐπετειακὴ ὁμιλία μου ἀναφέρομαι σὲ κάποιον ὑπέροχο ἄγνωστο τοῦ Ἀγώνα. Ἐφέτος ἀναφέρθηκα στὸν πυροβολητὴ Ἀλεξανδρῆ Κουλούρη ποὺ πολέμησε στὸ Μεσολόγγι.