Χρύσεα ἀντί χαλκείων…
Πᾶρε χαλκό, δῶσε ἀσήμι, ὁ Κυπραῖος!
Γελοῦν, οἱ Ὀμηριστές, μὲ τὴν σκηνὴ στὸ Ζ, 196sq τῆς Ἰλιάδας, ὅπου ὁ Γλαῦκος ἀνταλλάσσει τὰ χρυσᾶ του ὅπλα, μὲ τὰ ὀρειχάλκινα τοῦ Διομήδους. Χρύσεα ἀντὶ χαλκείων, ποὺ λέει ἡ παροιμία.
Παλαιὰ ὑπόθεσις, τὰ χάλκινα, σὲ τὰ ‘μᾶς, τῆς Ἀλάσιας οἱ μάγκες. Ἀνάμεσα στὶς 7 (ἤ, εἶναι ὀκτώ;) ἐπιστολὲς τοῦ Κυπρίου βασιλέως Ἀλάσιας πρὸς τὸν Φαραὼ Ἀμένοσφι, ποὺ εὑρέθησαν στὸ Tell-Ell-Armana, circa1566 BC, εἶναι καὶ μία στὴν ὁποία ὁ Κύπριος Βασιληὰς ἐξηγεῖ στὸν Αἰγύπτιο «ἀδελφό» του ὅτι τοῦ στέλνει 500 τάλαντα χαλκού…μόνο, γιατί ὁ Νεργκάλ, ὁ (Ἀσσύριος) θεὸς τοῦ θανάτου, ἔχει φάει ὅλους τοὺς ἐργάτες τοῦ χαλκοῦ, στὸν δύσκολο, ἀπὸ τότε, ἕως θανάτου, «κοῦσπο στὸ Μιτσερὸ»… Συνέχεια
Ὅταν θέτω ἕναν στόχο, μικρὸ ἤ μεγάλο, ὀφείλω, τιμῶντας τὶς ἐπιλογές μου, τὰ θέλω μου καὶ τὰ ὄνειρά μου, νὰ τὸν ὑπηρετήσω ἔως τὴν πραγματοποίησίν του. Ἀνεξαρτήτως τῶν ἐμποδίων, ἐγὼ ὀφείλω νὰ ἐπιμένω καὶ νὰ ὑπομένω κάθε κακοτοπιά, κάθε πρόβλημα, κάθε δυσκολία.
Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ μπορεῖ νὰ ἐκφράζῃ…
