Οἱ δύο αὐτὲς φωτογραφίες μᾶς δείχνουν τὴν ὀμορφιὰ ποὺ κρύβεται σὲ κάτι φαινομενικῶς ἀσήμαντο.
Ἡ μία εἶναι τραβηγμένη ἀπὸ τὰ τρία μέτρα ἀπόστασι ἐνᾦ ἡ δευτέρα ἀπὸ τὰ δέκα ἑκατοστά. Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Γιατί ἕνα ἰδιωτικό Πανεπιστήμιον χρειάζεται διεθνοῦς ἐπιπέδου ἀσυλία γιά τά μέλη του;
Ἀπορίας ἄξιον εἶναι αὐτὸ τὸ ΦΕΚ ποὺ δημοσιεύθηκε τὸ 2009, μὲ τὶς ὑπογραφὲς τῆς μανδᾶμ Ντόρας Μητσοτάκη-Μπακογιάννη-Κουβέλου, τοῦ μίστερ Δένδιας καὶ λοιπῶν νεοταξιτικῶν ἐπιστατῶν, ὅπως γιὰ παράδειγμα τοῦ Ἀρούλη, ποὺ φιλοδοξεῖ τώρα νὰ διαδεχθῇ τὴν Ντόρα, στὸν Δῆμο Ἀθηναίων (;;;).
Διότι δὲν εἶναι ἕνα ὁποιοδήποτε ΦΕΚ, ἀλλὰ κάτι ποὺ συνιστᾶ κυριολεκτικῶς σκάνδαλον γιὰ τὸν τόπο. (Ἕνα ἀπὸ τὰ πολλά…!!!)
Τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ ἀπασχολεῖ αὐτὸν τὸν νόμο, βάσει τοῦ ὁποίου ἀναγνωρίζεται ἀδιαπραγμάτευτη ἀσυλία στὰ μέλη τοῦ ἐν λόγῳ ἱδρύματος, γιὰ ὅσα ποῦν ἤ πράξουν, ἀκόμη καὶ κατὰ τῆς χώρας, δὲν εἶναι τὸ νὰ προασπίσῃ τὰ δικαιώματα τοῦ Ἕλληνος φορολογουμένου, ποὺ οὔτως ἤ ἄλλως πάντα πληρώνει, δίχως ὅμως νὰ γνωρίζῃ τὸ τὶ πληρώνει, ἀλλὰ νὰ διασφαλίσῃ ΟΛΟΥΣ τοὺς ἐμπλεκομένους μὲ αὐτὸ τό, ἄς ποῦμε, ἵδρυμα.
Ἀφῆστε δὲ ποὺ ἡ διδασκαλία γίνεται ΜΟΝΟΝ στὰ ἀγγλικά…
(Αὐτό πάλι τίς σᾶς λέει; Καί γιατί ἐπιλέγουν σάν βάσιν τους τήν Ἑλλάδα ὅλοι αὐτοί, ἐάν δέν γουστάρουν τήν γλῶσσα μας; Τί θέλουν νά μᾶς ὑποδείξου ἤ νά μᾶς ἀποδείξουν ὅλοι αὐτοί ἀπό ἐκεῖ μέσα;) Συνέχεια
Τὴν ταφόπλακα στὸ ΠΑΣΟΚ βάζει ὁ Σοῦλτς.
Ἡ «Ἐλιά» περιορίζεται σὲ ἕνα 3% κρατικοδίαιτων στελεχῶν ΔΕΚΟ, συνδικαλιστῶν καὶ βολεμένων λαμογιῶν, ποὺ παραμένoυν στὸ ΠΑΣΟΚ γιὰ τὰ ψήγματα ἐξουσίας καὶ δυνατότητας διορισμοῦ – μίζας, ποὺ αὐτὸ προσφέρει.Ἔτσι ὁ Σοῦλτς, εὐρωπαῖος ἡγέτης τῶν σοσιαλΗστών, βλέποντάς τὶς πραγματικὲς δημοσκοπήσεις, διαπίστωσέ πὼς στὴν Ἑλλάδα ἔσβησε ἡ συμμορία ΠΑΣΟΚ. Συνέχεια
Οἱ δικές μας στιγμές!!!
Εἶναι ἀστεῖο ὅμως…
Τὰ ἔχουμε ἤδη ὅλα, ἐδῶ, τώρα… Ὅλα! Ὅλα!
Εἴμαστε ἤδη καλά… ἁπλῶς δὲν θέλουμε καὶ δὲν ἀντέχουμε νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε…
Ἡ ζωή σου, ἡ ζωή μου, οἱ ζωές μας, γιὰ κάποιους, ποὺ φέρονται νὰ κινοῦν τὰ νήματα στὸν πλανήτη, δὲν ἔχουν ἀξία.
Τὸ μόνον ποὺ μποροῦμε ἐμεῖς νὰ κάνουμε, κάθε μας στιγμή, γιὰ ὅσο θὰ πατοῦμε τὰ πόδια μας σὲ ἐτούτην τὴν Γῆ, εἶναι νὰ χαιρόμεθα τὰ λίγα ἤ τὰ πολλὰ ποὺ διαθέτουμε… Τὰ ὅσα λίγα ἤ τὰ ὅσα πολλά…
Τὴν ὑγεία μας, τοὺς φίλους μας, τὴν οἰκογένειά μας, τοὺς ἀγαπημένους μας…. Συνέχεια
Τὸ «σ΄ ἀγαπῶ».
Οἱ σχέσεις ἀγάπης τοῦ παρελθόντος, οἱ παιδικὲς μνῆμες, οἱ ἀνεκπλήρωτες προσδοκίες καὶ οἱ πεποιθήσεις εὑρίσκονται ὅλα συσκευασμένα στὴν γλῶσσα τοῦ παρόντος. Ἑπομένως τὸ «σ΄ ἀγαπῶ» ἐπεκτείνεται στὰ ἐξῇς: «Σ΄ ἀγαπῶ ὅπως ἀγαποῦσε ὁ πατέρας μου τὴν μάννα μου πρὶν χωρίσουν.» «Σ΄ ἀγαπῶ ὄσο δὲν μὲ πλησιάζεις πολύ.» «Σ΄ ἀγαπῶ ὅπως ἀγαποῦσε ὁ Ῥωμαῖος τὴν Ἰουλιέτα, ἀλλὰ σὲ παρακαλῶ μὴ μοῦ ζητήσεις νὰ πεθάνω γιὰ ἐσέναν».
Τὸ σ΄ ἀγαπῶ εἶναι ἡ πιὸ συναισθηματικὴ ἀπὸ ὄλες τὶς λέξεις τῆς γλώσσης μας καὶ περιλαμβάνει πολλὰ συναισθήματα, στὰ ὁποῖα ἴσως δεν ἀναφερόμαστε ποτὲ ἀνοικτά, ἰδιαίτερα ἂν εἶναι ἐπώδυνα. Συνέχεια
Οἱ ἴδιοι ποὺ αὔριο θὰ ψηφίσουν…
Πόσοι ἄραγε ἀπό αὐτούς πού πέταξαν 1,18 εὐρῶ, στίς τσέπες ἐπιτηδείων, γιά νά ψηφίσουν στό πανηγυράκι τῆς Eurovision, περίμεναν μέ τίς ὦρες σέ κάποια οὐρά, κάποιας λαϊκῆς ἀγορᾶς, γιά μιά σακκούλα ἀγγουράκια;
Καί γιατί αὐτοί οἱ ἄνθρωποι πρέπει νά ἔχουν δικαίωμα ψήφου σέ πολιτικές ἐκλογές, ὅπου καθορίζονται οἱ ζωὲς ὅλων μας; Συνέχεια