Ἡ ἀπόλυτος ὑποκρισία τοῦ νεοέλληνος!

Ἡ ἀπόλυτος ὑποκρισία τοῦ νεοέλληνος:
Ἐλεεινολογεῖ ἐκείνους ποὺ «μὲ τὰ λεφτὰ τοῦ μπαμπᾶ σπουδάζουν στὰ Λονδῖνα», ψηφίζων ὁσονούπω ἐπὶ διακόσια χρόνια ὡς κυβερνήτας του ὅσους ἀκριβῶς ἔχουν «σπουδάσει στὰ (λογῆς) Λονδῖνα», ἐξορίζων ὅμως ὅσους -παρ᾿ ὅτι «ξενόφερτοι» καὶ «μὴ γνήσιοι» Ἕλληνες-, εἶχον σπουδάσει στὴν Ἑλλάδα…
Τὰ ἑλληνικὰ λαϊκὰ ἀντανακλαστικὰ ἔναντι αὐτοῦ ποὺ ἀποκαλοῦμε «πλοῦτος», εἶναι ἐντελῶς «μπολσεβίκικα». Συνέχεια →

Ὁμογενοποίησις ἤ ἄλλως ἡ κατάργησις τῶν ἐθνῶν.

Κι ἔφθασε ἡ στιγμὴ νὰ ἀντιμετωπίσουμε μίαν νέα πραγματικότητα.
Τέλος οἱ συνωμοσιολογίες. Συζητᾶμε πλέον ΜΟΝΟΝ γιὰ πραγματικότητα.
Μίαν πραγματικότητα ποὺ δὲν μᾶς ἀρέσει ἀλλὰ ποὺ τὴν περιμέναμε… Ἦταν ἀναμενομένη, βάσει τῆς πορείας μας ὡς χώρας, σὲ προσωπικό, κοινωνικὸ κι ἐθνικὸν ἐπίπεδον… Συνέχεια →

Σκέψου νὰ εἶναι ψεύτικος ὁ Ὅμηρος…

Εἴχαμε μίαν συζήτησιν μὲ φίλους, πρὸ ἡμερῶν, καὶ μέσα στὰ πολλὰ ποὺ εἴπαμε καὶ γράψαμε, ἀμφισβητήθηκε ἀκόμη καὶ τὸ πρόσωπο τοῦ Ὁμήρου.  Ἀμφισβητήθηκε οὐσιαστικῶς ἡ ὕπαρξις τοῦ Ὁμήρου.
Ὑπάρχουν, κατὰ πῶς ἰσχυρίστηκε φίλος, κάποιοι «ἀκαδημαϊκοί» (;;;) οἱ ὁποῖοι ἀμφισβητοῦν τὴν ὕπαρξιν τοῦ Ὁμήρου καὶ τὸ βασίζουν στὸ ὅ,τι ἑπτὰ πόλεις ἐρίζουν γιὰ τὴν καταγωγή του*. Ἐπίσης, αὐτοὶ οἱ ἴδιοι «ἀκαδημαϊκοί» ἰσχυρίζονται πὼς ἀποκλείεται νὰ ἔγραψε ἕνα πρόσωπο δύο τόσο σημαντικὰ ἔπη καὶ πὼς ὅλος αὐτὸς ὁ θησαυρὸς εἶναι ἀποτέλεσμα τοῦ συλογικοῦ πνεύματος τῶν Ἑλλήνων. Συνέχεια →

Ἡ παγκόσμιος γεωδαισία καὶ οἱ Ἕλληνες.

 

Στὰ παρακάτω κείμενα, ποὺ γράφει ὁ Παναγιώτης, δὲν θὰ παρέμβω.
Γνωρίζω, λόγῳ Μανιᾶ, καὶ τῶν μελετῶν του, πὼς ναί, πράγματι, στὸν Αἰγαιακὸ χῶρο (κι ὄχι μόνον) κάθε πόλις, ναός, ἀφιέρωμα ἔχουν τὴν θέσιν τους καὶ τὴν σημασία τους. Ὁ Θεοφάνης Μανιᾶς ἔχει κάνῃ

Συνέχεια →

Γιατί κυττᾶμε τόν συννεφιασμένο οὐρανό;

Γιατί «κολλᾷ» τό βλέμμα μας σέ αὐτόν;
Γιατί ἀδυνατοῦμε νά δοῦμε πίσω ἀπό τά σύννεφα τόν Ἥλιο πού φωτίζει τά πάντα μέ στοργή καί ὁρμή;
Τὸν Ἥλιο μας… Τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς μας…

Συνέχεια →

Αὐτὰ ποὺ δὲν μᾶς ἀρέσουν στοὺς ἄλλους, εἶναι ὁ ἀντίποδας αὐτῶν ποὺ μᾶς ἀρέσουν.

Τὸ συνακόλουθο τῶν θετικῶν χαρακτηριστικῶν ἐνὸς ἀνθρώπου εἶναι τὰ ἀρνητικά του.
Ἂν ἐκτιμῶ κάποιον γιὰ τὴν παιδικότητα καὶ τὴν ἀθῳότητά του, μπορεῖ στὴν πορεία νὰ ἔλθω σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴν ἀναποφασιστικότητά του καὶ τὴν παθητικότητά του. Συνέχεια →