Ἕνα ἀκόμη, ἴσως τὸ σημαντικότερον ὅλων, «φαντασματάκι» ποὺ πρέπει νὰ ἀντικρύσουμε κατάματα καί, καταληκτικῶς, νὰ τὸ ἀποδομήσουμε καὶ νὰ τὸ νικήσουμε εἶναι ἡ δική μας ἄρνησις νὰ ἑστιάσουμε στὸ γιατὶ πρέπει, μποροῦμε καὶ ἐπιβάλλεται νὰ νικήσουμε κάθε ἐχθρό μας.
Ἐπὶ τῆς οὐσίας δῆλα δὴ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀλλάξουμε, ἢ ἔστᾦ νὰ συμβάλουμε, στὸν βαθμὸ ποὺ μᾶς ἀναλογεῖ, πρὸ κειμένου ἡ Ἀνθρωπότης νὰ ἀπεγκλωβισθῇ ἀπὸ τὰ τέλματά της, εἶναι ἡ δική μας πίστις στὴν Νίκη καὶ στὸ Δίκαιον αὐτῆς. Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Παραπλανητικὲς …Σειρῆνες!!!
Κι ἐκεῖ ποὺ ὁ κόσμος μας μπαίνει σὲ μίαν τελικὴ εὐθεία, γιὰ νὰ εὕρῃ τὶς σταθερές του καὶ νὰ ξεκινήσῃ τὴν ἀναστροφὴ καὶ τὴν ἀνάκαμψιν…
Ἐκεῖ ποὺ ὅλοι, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, ἀφήνονται στὸ τελευταῖο τμῆμα τῆς διαδρομῆς, διαισθανόμενοι πὼς φθάνει τὸ τέλος της… Συνέχεια
Δὲν ὑπάρχουν ἄλλα κριτήρια πλὴν τῆς Ἀληθείας
…γιὰ νὰ ἐπιλέξουμε τὴν διαδρομή μας.

Ὅλα αὐτὰ ποὺ πιστεύαμε πὼς ἐξυπηρετοῦν τὸν Ἄνθρωπο πρέπει, ἕνα πρὸς ἕνα, νὰ ἀναθεωρηθοῦν καὶ νὰ ἀποδειχθοῦν ὡς ἀληθῆ, γιὰ νὰ τὰ διατηρήσουμε ζωντανὰ μέσα μας. Ἐὰν ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι, ἁπλῶς τὰ πετᾶμε. Μόνον ὅ,τι ὑπηρετῇ τὴν ἀλήθεια μπορεῖ νὰ εἶναι κριτήριον καὶ ὁδηγός μας.
Ὅλα τὰ ἄλλα ἦσαν καὶ θὰ παραμένουν ἡμίμετρα καὶ καθυστερήσεις. Συνέχεια
Ὑπομένοντας κι ἐπιμένοντας…
Διανύοντας τὶς τελευταῖες ἡμέρες πρὸ τῆς ἀπολύτου καταῤῥεύσεως τῶν πάντων, συνειδητοποιηοῦμε ὅλοι μας πὼς τὰ ὅριά μας σταδιακῶς ἐξαντλῶνται καὶ ἡ ὑπομονή μας τελειώνει. Ἡ κόπωσις δέ, ὅλων μας, εἶναι τόσο βαρειά, ποὺ πλέον πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς ἀδυνατοῦν νὰ ἀνταποκριθοῦν στὰ ἄκρως ἀναγκαία γιὰ τὴν ἐπιβίωσίν τους. Συνέχεια
Μὲ ῥίζες ἄφοβες…
Πότε βοριᾶς… Πότε νοτιᾶς…
τὰ φύλλα μου θροΐζουν…
Μὰ εἶναι οἱ ῥίζες μου ἐλιᾶς,
ἄφοβες, κι ἄνεμοι ἄς ἐρίζουν… Συνέχεια
Δὲν θὰ μᾶς …σώση κάποιος ἐὰν δὲν ἤμαστε ἕτοιμοι νὰ σωθοῦμε μόνοι μας!!!
Κυττῶ γύρω μου διαρκῶς καὶ βλέπω πολλοὺς ἐπιδόξους …«ἐθνοσωτῆρες», ποὺ τελικῶς, ἕνας πρὸς ἕναν, ἀποδεικνύονται μόνον προσχήματα γιὰ νὰ μᾶς …καθυστεροῦν. Ἀνεξαρτήτως λοιπὸν τῆς φιλοδοξίας τους, τῶν μηχανισμῶν στηρίξεώς τους, ἀλλὰ καὶ τῆς κάθε λογῆς προπαγάνδας, σιγά-σιγά, ἕνας πρὸς ἔναν, ἀποδομῶνται καὶ ξεγυμνώνονται ἀπὸ πελατειακοὺς χειροκροτητές.
Κι αὐτό, ὅσο κι ἐὰν δὲν μᾶς ἀρέσῃ, ἐφ΄ ὅσον ὅλο καὶ βουλιάζουμε σὲ ἀμέτρητες προδοσίες, τελικῶς εἶναι ἰδιαιτέρως εὐχάριστον, διότι μᾶς ὁδηγεῖ οτὸ νὰ ὑποχρεωθοῦμε, ἅπαντες, νὰ ἀναλάβουμε τὴν εὐθύνη τῶν πράξεών μας, τῶν ζῳῶν μας καὶ τοῦ κοινοῦ μας μέλλοντος. Συνέχεια