Τὸ ξῖφος «Μπρικέ».

Λατρεύω τὰ ξίφη. Δὲν θέλω φροϋδικὰς ἑρμηνείας. Ξεύρω…!
Μέχρι τὰ 20 μου ὑπῆρξα ξιφομάχος. Σπαθιστής.
Διάφορες σακαράκες, προγονικῆς καὶ μὴ προελεύσεως κοσμοῦν τοὺς τοίχους μου.
Τὸ πρῶτον ὅμως ξῖφος ποὺ ἠγόρασα, ἰδίοις ἀναλώμασι ποὺ λένε, ἦτο ἕνα Sabre Briquet. Μὲ τὴν ἀμοιβὴν ἐκ τοῦ πρώτου δημοσιευθέντος ἄρθρου μου εἰς κάποιον περιοδικόν, τὸ 1999. Συνέχεια →

Ἀντί τῶν εἰδήσεων νά ἀναζητήσουμε ἕναν …Φάντη Μπαστούνη;

Νύκτωσε πάλι… καὶ σὲ λίγο θὰ ἔχουμε εἰδήσεις…
Καὶ ἐγὼ τὶς ἀρνοῦμαι… ὅπως κι ἄλλοι, ὅλο καὶ περισσότεροι…
Μὰ ἀκόμη ὑπάρχουν ἀρκετοὶ ποὺ τὶς περιμένουν, διότι ἀδυνατοῦν νὰ κατανοήσουν πὼς οἱ εἰδήσεις ἐπιδεινώνουν τὴν γενικοτέρα κατάθλιψιν… Συνέχεια →

Δύο «Ἑκούσιοι» Βολκανικοὶ Θάνατοι καὶ ἕνα Μνημόσυνον.

1901 χρόνια χωρίζουν δύο θανάτους. Δύο περίεργοι θάνατοι, ἔχοντες τὸ στοιχεῖον τῆς ἑκουσιότητος, δυσκόλως ὅμως δυνάμενοι νὰ χαρακτηρισθοῦν ὡς αὐτοκτονίαι, ἂν καὶ ἐφ᾿ ὅσον δεχώμεθα ὡς βασικὸν συστατικὸν τῆς αὐτοκτονίας, τὴν ψυχικὴν κατάστασιν τῆς ἀπελπισίας.
Διότι ἀπελπισία δὲν ὑπῆρξε. Μόνον ἄρνησις τῆς ἀποφυγῆς τοῦ «μοιραίου». Μόνον ἡ πείσμων ἄρνησις τῆς ὑποταγῆς εἰς τὰς ἀναγκαιότητας τῆς φυσικῆς τάξεως. Μόνον ἡ πείσμων θέλησις τῆς παραμονῆς εἰς τὸ «τεταγμένον».
Τὸ θέμα δὲν ἔχει κανένα ἠθικὸν ἐνδιαφέρον. Πρόκειται διὰ τεκμήριον μιᾶς νέας «Λογικῆς». Μιᾶς Λογικῆς ὑπεράνω καὶ πέραν τῆς «λογικότητος» τῆς παραμονῆς εἰς τὴν ζωήν. Συνέχεια →

Κι ὁ «Γερμανός» μὲ τοὺς Γερμανούς, τὶς μίζες, τὰ ἐξοπλιστικὰ κι ὅλην τὴν διαπλοκή.

Τὶς τελευταῖες ἡμέρες ἀσχολούμεθα ὅλοι μας, θέλοντας καὶ μή, μὲ τὰ ὅσα ἀποκαλύπτουν οἱ εἰσαγγελεῖς, ποὺ ὁμολογουμένως τὸ πράττουν πολὺ προσεκτικὰ καὶ δίδουν πληροφορίες μὲ τὸ σταγονόμετρον.
Τελικῶς, ἐὰν λίγο ἀφήσουμε ἐλεύθερο τὸ μυαλό μας, ὄχι τὴν φαντασία μας, θὰ διαπιστώσουμε πὼς ναί, ἀπὸ κάθε πλευρὰ τοῦ δημοσίου βίου, ὅσοι μποροῦσαν νὰ ἐμπλακοῦν τὸ ἔπραξαν, πασχίζοντας νὰ διασφαλίσουν τὸ πολυπόθητο εἰσιτήριον γιὰ τὴν μεγάλη ζωὴ τῶν …διαπλεκομένων καὶ τῶν βολεμένων…!!! Συνέχεια →

«Κόκκινοι» Δῆμοι ἤ «Κόκκινες κοινωνίες»;

Λάθος… Δὲν ὑπάρχουν «Κόκκινοι Δῆμοι» κι ἄς πασκίζουν νὰ μᾶς πείσουν γιὰ τὸ ἀντίθετον.
Ὑπάρχουν ἀπατεῶνες, πολλοὶ ἀπατεῶνες, ποὺ ἀνέλαβαν θέσεις διαχειριστοῦ, πείθοντάς μας πὼς εἶναι οἱ καταλληλότεροι γιὰ αὐτὲς τὶς θέσεις, παραμένοντας ὅμως καὶ ἀνίκανοι καὶ ἀρκούντως τομαριστές, πρὸ κειμένου νὰ μὴ χάσουν τὰ ὅποια προνόμια τοὺς ἔταξε ἤ τοὺς ἐπέτρεψε τὸ σύστημα νὰ ἀποκομίσουν.
Ἄν καὶ οἱ πολῖτες λοιπὸν πληρώνουν, εἶτε μὲ τὸ καλὸ εἶτε μὲ τὸ ἄσκημο, τὶς ὑποχρεώσεις τους πρὸς κάθε Δημόσιο φορέα, ἡ κακοδιαχείρισις καὶ ἡ ἀλητεία ἐπερίσσευσε…

Συνέχεια →

Ἀνθρώπινα δικαιώματα;

Ὁ ΟΗΕ, στοῦ ὁποίου διακηρύξεις ὀφείλεται τὸ παραπάνω ἀπόσπασμα, ἄς ἔλθῃ νὰ μᾶς ΑΠΟΔΕΙΞῌ τὸ ποῦ ἀκριβῶς, καὶ πῶς, προασπίσθη, ὡς ὀργανισμὸς, τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα.
Ἐπίσης νὰ μᾶς ἐξηγήσῃ τὸ πότε ἐσεβάσθη ἐθνικὰ καὶ κυριαρχικὰ δικαιώματα, ὁλοκλήρων κρατῶν, ὅπως μὲ τὰ πρόσφατα παραδείγματα τῆς τοῦ Ἰρᾶκ, τοῦ Ἀφγανιστᾶν, τῆς Σομαλίας, τῆς Κεντροαφρικανικῆς Δημοκρατίας, τῆς Σερβίας, τῆς Λιβύης καὶ τῆς Συρίας.
Εἰδικῶς στὸ ἐπίπεδον τῆς παιδείας, ὀφείλουμε πλέον νὰ τοῦ ἀναγνωρίσουμε πὼς θεωρεῖ παιδεία μόνον ὅ,τι δουλοποιεῖ τοὺς πληθυσμούς κι ἀκυρώνει τὶς ἀτομικότητες καὶ τὶς ἐθνότητες.

Ποιά εἶναι αὐτά; Καί ποιός τά δικαιοῦται;Διότι ἀκοῦμε γιὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, διαβάζουμε γιὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, διεκδικοῦμε ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἀλλὰ οὐδεὶς ἐξ ἡμῶν γνωρίζει κι ἀντιλαμβάνεται τὸ τὶ σημαίνει ἀνθρώπινον δικαίωμα. Οὐδεὶς ἐξ ἡμῶν συνειδητοποιεῖ πὼς γιὰ νὰ δικαιοῦται κάποιος ἀναγνώρισιν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, ὀφείλει προτίστως νὰ ἔχῃ πληρώσῃ, ναί, πληρώσῃ τὶς ὑποχρεώσεις του.

Γιὰ νὰ κατανοήσουμε καλλίτερα τὸ τί ἀκριβῶς ἐννοῦμε, ὅταν ἀναπαράγουμε ἀκρίτως ὅλες αὐτὲς τὶς ἀνοησίες, ποὺ μᾶς ἔχουν χώσει μέσα στὰ κεφάλια μας, πρέπει νὰ ξεκινήσουμε ἀπὸ τὸ βασικὸν ἐρώτημα: τά παιδιά ἔχουν δικαίωμα στά ἀνθρώπινα δικαιώματα;

Συνέχεια →