Οἱ βάρβαροι ψηφοφόροι τοῦ Κατρούγκαλου, τοῦ Κούλη καὶ τοῦ Καιάδα, αὐτοὶ ποὺ ἀναίσχυντα δηλώνουν ὅτι τοὺς φταῖν οἱ …ναζί, βανδάλισαν ἕνα ἀπὸ τὰ ἐλάχιστα νεώτερα μνημεῖα τῆς πρωτευούσης, ἐναποθέτοντας στὴν ἄχραντο μαρμάρινη πρόσοψή του δύο κατάμαυρα (σὰν τὶς ψυχὲς τοὺς) πλαστικὰ ὀγκώδη ἀντικείμενα πρός … «διακόσμηση»!
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Βολικὲς ὑπέρ-ταχύτατες ψηφοθηρικὲς «ἑλληνοποιήσεις»!!!
Ἔρχονται μαζικὲς ἐλληνοποιήσεις ὑπέρ-ταχύτατες, γιὰ νέους ψηφοφόρους ποὺ «ψαρεύει» ὁ ΣΥΡΙΖΑ.
Δημόσιος Φορεύς, ὁ καταστολεύς μας
Τὸ παρὸν δημοσίευμα ξεκίνησε νὰ γράφεται τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2013, ἀλλὰ γιὰ κάποιους λόγους ποὺ δὲν ἐνθυμοῦμαι, παρέμεινε ἀτελές. Ἀφορμὴ γιὰ νὰ ξεκινήσῃ νὰ γράφεται ἦσαν τὰ ΚΕΠ καὶ ἡ …παλαβωμάρα ποὺ αὐτὰ καθρεπτίζουν.
Μὲ ἕνα κράτος ἀράχνη, ποὺ ὅμως ἀδυνατεῖ, καὶ τὶς περισσότερες φορὲς δὲν θέλει, νὰ ἐλέγξῃ τὸ ὁ,τιδήποτε…
Μὲ μίαν νοοτροπία δημοσίου ὑπαλλήλου, σχεδὸν στὸ μεγαλύτερον τμῆμα τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων καὶ τῶν κρατικῶν λειτουργῶν…..
Μὲ μίαν κοινωνία ποὺ ἔχει μάθη νὰ ἀντιμετωπίζῃ ὁποιανδήποτε συναλλαγή της μαζύ τους, εἶτε μὲ τρόμο εἶτε μὲ τὸ χέρι στὴν τσέπη…
Μία μόλυνσις εἶναι ὅλο αὐτὸ ποὺ λέγεται σήμερα δημόσιος φορεύς… Κρατικὸς μηχανισμός… Κράτος….
Γιατί; Μήπως ἔτσι μᾶς ἔμαθαν; Μήπως ἀκόμη καί σέ αὐτόν τόν τομέα μᾶς τά ἔμαθαν λάθος;
Κακομοίρα Ἑλλάδίτσα μου…
Ἀπ’ ὅ,τι πληροφοροῦμαι , οἱ αἰτήσεις γιὰ συμμετοχὴ στὸ ἑπόμενο «Σαρβάιβορ» ἔχουν ξεπεράση τὶς 70.000.
Συνέχεια
Χρήσιμες ἐρωτήσεις γιὰ νὰ μάθουμε σὲ πόση δημοκρατία διαβιοῦμε
Ὁ Τόνυ Μπέν, ἕνας ἀπὸ τοὺς τελευταίους ἐντίμους καὶ εὐφυεῖς πολιτικούς της Μεγάλης Βρεταννίας (καὶ τοῦ Κόσμου ὅλου, for that matter), ἐπίστευε ὅτι ἐὰν κάποτε συναντήσῃς ἕναν «ἰσχυρὸ» (ἕναν μεγιστάνα ἤ, ἴσως, ἕναν ἀρχηγὸ κράτους) μπορεῖς νὰ τὸν ἐρωτήσῃς πέντε πράγματα: Συνέχεια
Θά ἀλλάξουμε χώρα ἤ θά ἀλλάξουμε τήν χώρα;
Τὶς προηγούμενες ἡμέρες, συζητῶντας μὲ πολλοὺς καὶ διαφορετικοὺς φίλους, τὸ ἐρώτημα τοῦ τίτλου, καταλήγαμε, ἅπαντες, σὲ ἕνα καὶ μόνον συμπέρασμα: δὲν μποροῦμε νὰ ἀλλάξουμε χώρα, διότι αὐτὸς ἐδῶ εἶναι ὁ τόπος μας καί, κατ’ ἐπέκτασιν, ὅπου κι ἐὰν εὑρεθοῦμε, ἐκτὸς τοῦ ὅτι θὰ τὸν κουβαλᾶμε διαρκῶς μέσα μας, θὰ πονᾶμε σαφῶς πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὴν ἀπουσία μας παρὰ ἀπὸ τὴν ὑπομένουσα δυσβάστακτο παραμονή μας, ὑπὸ τὶς ὑπάρχουσες συνθῆκες. Κι ἀκριβῶς αὐτὸς ὁ πόνος ποὺ μᾶς πνίγει εἶναι τόσο βαθύς, ποὺ ἐξ Ἀνάγκης ἀρχίζουμε ὅλοι μας νὰ σκεπτόμεθα, δειλά-δειλά, πὼς ἔφθασε ἡ στιγμὴ νὰ ἀλλάξουμε τὴν ἰδίαν τὴν χώρα, ἐκ βάθρων καὶ διὰ παντός.
Μά πῶς ὅμως ἀλλάζει μία χώρα; Καί, ἐπὶ τῆς οὐσίας, πῶς ἀπαλλασσόμεθα ἀπό τούς γνωστούς ὡς βενιζελικούς ἀπογόνους σήμερα, πού ἁπλῶς εἶναι οἱ ἴδιοι προαιώνιοι δυνάστες μας μέ ἄλλα ὀνοματάκια;
