Περὶ Ὄντων καὶ μὴ Ὄντων
Κατωτέρω παραθέτω μερικὰ ἀπὸ τὰ πολλὰ ὀνόματα Μακεδόνων διεθνοῦς ἀναγνωρίσεως, διαλαμψάντων εἰς τὰ γράμματα, τὰς τέχνας, καθὼς καὶ εἰς τὴν οἰκονομίαν εἰς τὴν χρονικὴν περίοδον μεταξὺ τοῦ 15ου καὶ 19ου αἰῶνος. Ἐπέλεξα αὐτὴν τὴν περίοδον διότι εἶναι ἡ πλέον «σημαδιακή» εἰς τὴν ἑλληνικὴν ἱστορίαν καὶ διότι οἱ σημερινοὶ διαπρεπεῖς τυγχάνοντες διεθνοῦς ἀναγνωρίσεως Μακεδόνες εἶναι εὐκόλως ἀνιχνεύσιμοι. Συνέχεια
Δράμα…!!!!
Λίγες ἡμέρες μετὰ τὶς πρόσφατες πλημμῦρες ἀπεφάσισα νὰ ἐπισκεφθῶ γηραιούς μου συγγενεῖς, ποὺ κατοικοῦν σέ, συνήθως, πληγεῖσες περιοχές. Λίγο πρὶν νὰ σβήσουν τὴν τηλεόρασίν τους (ἐφ΄ ὅσον γνωρίζουν τὴν ψωνάρα μου), γιὰ νὰ κουβεντιάσουμε σὰν ἄνθρωποι, ἔπεσε τὸ μάτι μου ἐπάνω σὲ μίαν τηλεπερσόνα τῆς ΕΡΤ ποὺ ἔδειχνε αὐτὴν τὴν εἰκόνα:
Ὁ Κώστας Μπακογιάννης, πῆρε ἀπὸ τὸ Δημόσιο ΤΑΙΠΕΔ, ἐγκαταλελειμμένο ξενοδοχεῖο τῶν Θερμοπυλῶν, δυναμικότητος φιλοξενίας τοὐλάχιστον 400 λαθροψηφοφόρων.
…καὶ ποὺ ἐὰν τὶς συνειδητοποιήσουμε, θὰ ἀντιληφθοῦμε τὸ πόσο ἀνθελληνικὸ μόρφωμα εἶναι τὸ (κατ’ ἐπίφασιν) κράτος «Ἑλλάς»!
Εἶναι ἔκδηλος ἡ πίκρα καὶ ἡ ἀπογοήτευσις ποὺ ἀναδύεται ἀπὸ τὴν μελέτη τῶν προσφάτων ἱστορικῶν γεγονότων. Συναισθήματα θλίψεως καὶ ὀργῆς πλημμυρίζουν κάποιον (ὄχι ἀπαραιτήτως συστηματικό) ἐρευνητὴ τῆς Ἱστορίας, ὅταν καταπιάνεται μὲ τὴν μελέτη τῶν (ἔστᾦ) γνωστῶν (καὶ ἀποδεκτῶν), τοὐλάχιστον, ἱστορικῶν γεγονότων. Ἰδίως δὲ τοὺς τελευταίους δύο αἰῶνες, ποὺ ἐπισήμως διαθέτουμε καὶ «ἑστία ἐλευθέρα» (λέει), κατὰ τὰ διεθνῆ πρότυπα, εἶναι πασιφανὲς τὸ πόσο πολὺ οἱ ἀπ΄ εὐθείας ἐκπρόσωποι τῶν τοκογλύφων μερίμνησαν (καὶ μεριμνοῦν) γιὰ νὰ παραμείνουμε ὑπὸ τὸν ἔλεγχό τους «οἰκειοθελῶς», βάζοντας χέρι ἰδίως στὶς ἱστορικὲς ἀποδείξεις, ποὺ θὰ τοὺς ἀποκαθήλωναν. Συνέχεια
Τί ἐγέννησε τόν λεγόμενο νεώτερο δυτικό πολιτισμό;
Μά, τὸ δημόσιο χρέος…!!!
Ὅ,τι γνωρίζουμε σήμερα ὡς κράτος, ὅποιες ἰδεολογίες ἀντιπαλεύουν στὸν δημόσιο διάλογο, ὅλα εἶναι μέσα στὴν ὀντολογία τῆς ἐμποροκρατίας (μερκαντιλισμός).
Γιὰ νὰ ἔχῃς πίστωση, ὥστε νὰ προωθῇς τὸ ἐμπόριό σου χρειάζεσαι χρέος– ἢ ἀνάποδα τὸ χρέος ποὺ δημιουργοῦσε ὁ πόλεμος ἀνεγνωρίζετο ὡς δημόσιο χρέος, γύρω ἀπὸ μία κεντρικὴ τράπεζα, ποὺ δημιουργοῦσε κίνητρο μὲ τὴν σειρά του γιὰ κατακτήσεις. Συνέχεια
