Ἤ ὄχι;
Οἱ καλλίτερες ἡμέρες γιὰ νὰ φαγωθοῦμε μεταξύ μας ἦσαν καὶ παραμένουν οἱ ἐπίσημες ἑορτὲς τῆς Λαμπρῆς καὶ τῶν Χριστουγέννων, καθὼς φυσικὰ καὶ κάποιες ἄλλες, μικροτέρας σημαντικότητος, χριστιανικὲς ἑορτές. Καλῶς ἢ κακῶς μεγάλο τμῆμα τῶν συμπατριωτῶν μας δηλώνουν χριστιαναὶ καὶ ἔχουν κάθε δικαίωμα νὰ τὸ κάνουν, ὅπως ἐπίσης, κάθε μὴ χριστιανὸς ἔχει ἐπίσης τὸ ἀντίστοιχον ἀναφαίρετον δικαίωμά του, νὰ πιστεύῃ ἐκεῖ ποὺ πιστεύει. Ἡ ἐλευθερία, ξέρετε, συμπεριλαμβάνει σαφῶς καὶ αὐτὸ τὸ δικαίωμα… Ἔ; Συνέχεια
Ἡ Ἑλλὰς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ἐπέλεξε τὴν πολιτικὴ τῶν ποσοστώσεων σὲ ὁ,τιδήποτε παρήγαγε (λάδι, ἐσπεριδοειδῆ κλπ), καθιστώντας τὸν ἀγροτικό της τομέα, οὐσιαστικά, ἀνενεργὸ καὶ ἀπολύτως ἐξαρτώμενο ἀπὸ ἐπιδοτήσεις καταστροφῆς τῆς παραγωγῆς.
Ἡ μεγάλη Ἔξοδος!
Ἐὰν ἡ Ἑλλὰς ἦταν ἕνα σοβαρὸ Ἔθνος, χιλιάδες Βούλγαροι, πρῴην Γιουγκοσλαῦοι, Ἀλβανοὶ καὶ Ῥουμάνοι θὰ σπούδαζαν στὰ Πανεπιστήμιά της. Κατὰ τεκμήριον οἱ ἄριστοι. 