Δημώναξ: Ὁ Κύπριος κυνικὸς φιλόσοφος
2 Γιὰ τὸν Δημώνακτα εἶναι σωστὸ καὶ πρέπον νὰ μιλήσουμε γιὰ δύο λόγους.
Πρῶτα γιὰ νὰ διατηρηθῇ ἡ μνήμη του στοὺς καλλιεργημέννους ὅσο, τουλάχιστον, περνᾷ ἀπὸ τὸ χέρι μου.
Ἔπειτα, γιὰ νἄχουν καὶ οἱ νέοι οἱ πιὸ προικισμένοι, αὐτοὶ ποὺ στρέφονται στὸν στοχασμό,
πρότυπα γιὰ παραδειγματισμὸ ποὺ νὰ μὴν εἶναι μόνον ἀπὸ τὰ παλαιὰ τὰ χρόνια διαλεγμένα,
ἀλλὰ κι ἀπὸ τοὺς χρόνους μας νὰ παίρνουν κανόνα βίου καὶ νὰ μιμοῦνται ἐκεῖνον ποὺ ἀνεδείχθη
στὸν ἄριστο ἀπ’ ὅσους φιλοσόφους ἐγνώρισα.
Δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω γιατί εἶναι κακὸ ποὺ ἡ Πρωτομαγιὰ παύει νὰ εἶναι ἡμέρα ἀπεργίας καὶ γίνεται ἐπισήμως ἀργία. Ἀρκετὰ πιὰ μὲ τὴν ὑποκρισία καὶ τοὺς ἐξωραϊσμούς. Ἀργία ἦταν πάντα, οὔτως ἢ ἄλλως.
Πρώτα ἔστρωσαν ἐπὶ δεκαετίες τὴν ἀκροαριστερά/κομμουνιστικοσοσιαλισμό, μὲ τὴν «προοδευτικούρα» καὶ διάλυση τῶν πάντων ἀξιῶν (δημιουργῶ ἕνα πρόβλημα, γιὰ νὰ σοῦ φέρω καὶ τὴν «λύση» μετά, πάλι ἐγώ)….166