Ὅλης τῆς Ἀνθρωπότητος;
Τοῦ Γένους μας;
Ἤ τοῦ ἑνός Ἀνθρώπου;

Χρόνια τώρα, ἀπὸ παιδί, ἀκούω διαρκῶς, τέτοιες ἡμέρες, μίαν εὐχή: «Καλὴν Ἀνάστασιν».
Ὡραῖα εὐχή… Ἐὰν συνυπολογίσουμε καὶ τὴν ὅποια ἱστορία, ἀληθὴ ἤ ψευδή, κρύβει πίσω της, ἀκόμη πιὸ ὡραία.
Μά μᾶς ἀρκεῖ μία εὐχή; Ποῦ εἶναι ἡ δρᾶσις; Ποῦ εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς δράσεως;
Γιατί νά περιορίζεται ὅλο μας τό ἐνδιαφέρον σέ μίαν εὐχή πού ἀκούγεται μιμητικά κι ὄχι ἀπό τά βάθη τῆς ὑπάρξεώς μας;
Καί γιατί ἡ Ἀνάστασις νά εἶναι κάτι ἔξω ἀπό ἐμᾶς, πού δέν μᾶς ἀφορᾶ κι ὄχι κάτι πού ἀφορᾶ μόνον σέ ἐμᾶς; Συνέχεια →

Κάθε ἡμέρα καὶ μία νέα ἀρχή.
Κάθε παιχνίδισμα τοῦ φωτὸς καὶ μία εὐκαιρία γιὰ χαρά.
Κάθε ψίθυρος τοῦ νεροῦ καὶ ἕνα νέο αἴνιγμα…
Κάθε στιγμή μας ἱερή…
Κάθε ἀνάσα μας πολύτιμη… Συνέχεια →

Κι ἐκεῖνες τὶς στιγμὲς εἶναι ποὺ κάποιος τὰ παρατᾶ…
Μὰ ἡ διαφορὰ τοῦ πρωταθλητοῦ ἀπὸ τὸν ἀθλητὴ εἶναι σὲ δύο σημεῖα:
1ον. στὸν λίγο περισσότερο χρόνο, ποὺ ἀφιερώνει ὁ πρωταθλητὴς στὴν προσπάθεια καὶ
2ον. στὴν πίστη του στὸ …ἀνέφικτο. Συνέχεια →

Τὴν ἑπομένη φορά ποὺ θὰ μπῆς στὸν πειρασμὸ νὰ συγκρίνῃς τὴν ζωή σου μὲ τὴν ζωὴ κάποιου ἅλλου, σταμάτησε γιὰ ἕνα λεπτὸ καὶ θύμισε στὸν ἑαυτό σου, ξανὰ καὶ ξανά, πὼς δὲν ὑπάρχει ἀνταγωνισμὸς στὴν σφαῖρα τοῦ πνεύματος.
Οἱ εὐλογίες ποὺ προορίζονται γιὰ ἐσένα μποροῦν νὰ γίνουν δικές σου ὅταν πραγματικὰ εἶσαι ἕτοιμος νὰ δεχθῇς τὴν καλοτυχία σου καὶ νὰ προσφέρῃς εὐχαριστίες γιὰ τὴν ζωή σου, ἀντί νὰ τὴν καταριέσαι κρυφά. Συνέχεια →