Δεκαετία ’90 στὴν Ἰαπωνία:
Κάθε μέλος μιᾶς οἰκογενείας χρησιμοποιοῦσε ποδήλατο καὶ ἡ οἰκογένεια ἀποταμίευε 10% τῶν ἀποδοχῶν της, κάθε μῆνα.
Δεκαετία ’90 στὴν Ἑλλάδα:
Κάθε μέλος μιᾶς οἰκογενείας δὲν μποροῦσε ἂν δὲν εἶχε καὶ ἀπὸ ἔνα αὐτοκίνητο.
Ἀπὸ ἔνα ὁ πατέρας καὶ ἡ μάννα, καὶ ἔνα γιὰ τὸν μπούλη ποὺ σπουδάζει. 
Συνέχεια
Ὅλα μπορῶ νά τά μάθῳ;
Καί σέ ποιόν τομέα πρέπει νά δόσῳ τήν βαρύτητα τῆς ἐνεργείας μου;
Σαφῶς καὶ δὲν γίνεται νὰ τὰ γνωρίζῳ ὅλα. Συνέχεια
Ἅπλωσα τὰ λόγια στὴν βροχή…
…νὰ ξεπλυθοῦν ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ ψέμματα… Συνέχεια
Στὴν Ἑλλάδα, σὲ ἀντίθεση μὲ ἀρκετὲς χῶρές ποὺ βίωσαν τὴν Ἀναγεννήση, ὑπάρχει μιὰ πολὺ ἰδιάζουσα ἰδιομορφία.
Διοικεῖται, πολιτικὰ καὶ οἰκονομικὰ καὶ συνεπῶς ὁρίζεται καὶ διαμορφώνεται καὶ ἡ κοινωνία της, ἀπὸ μιὰ χούφτα λαπάδων, διαρκῶς καὶ πιὸ ἠλιθίων ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά, ψευτοαριστοκρατῶν, ποὺ στηρίζουν τὸ κῦρος τους σὲ ἕνα σκοῦρο μπλὲ κουστούμι, ἕνα ἀγορασμένο πτυχίο, καὶ σὲ μπόλικη ἀποστασιοποίηση ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τὰ κοινά, καθὼς ξέρουν καλὰ πὼς ἂν τοὺς στριμώξῃς στὴν γωνία δὲν θὰ ξέρουν ὄχι ἁπλῶς νὰ σοῦ ἀπαντήσουν σὲ τίποτα, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὴν Ἀλφάβητο νὰ σοῦ ἀπαγγείλουν, ἢ τὴν προπαίδεια. Συνέχεια
Πόσο ἀντιφατικό μᾶς ἀκούγεται κάτι τέτοιο;
Κι ὅμως…
Ὅλα αὐτὰ ποὺ ἀποφασίζω σήμερα, γιὰ τὸ αὔριο, βασίζονται σὲ γνώσεις, ἐμπειρίες, ἐπιλογὲς τοῦ ἐχθές μου.
Ἡ κρίσις μου, ἡ ἀντίληψίς μου, ἡ ὅποια συνειδητότης μου εἶναι ἀποτέλεσμα ἐχθεσινῶν ἐπιλογῶν κι ἀποφάσεων. Συνέχεια
Καὶ δύσκολο νὰ συνειδητοποιῶ πὼς ὅσα ἔχω εἶναι αὐτὰ ποὺ ἐκέρδισα μόνος μου.
Κι ἀκόμη πιὸ δύσκολο νὰ ἀντιλαμβάνομαι πὼς οἱ ἐλπίδες, τὰ εὐχολόγια καὶ οἱ ἐπιθυμίες, ἐὰν δὲν «παντρευθοῦν» μὲ ἕνα ἰσχυρὸ «θέλω» οὐδέποτε θὰ γίνουν πραγματικότης.
Τὸ «θέλω» ὅμως αὐτὸ ἐκ τῶν πραγμάτων διαχωρίζει τὴν ζωὴ ἀπὸ τὸν θάνατο. Συνέχεια
