Κάποτε ἕνας σοφὸς ἐδέχθῃ ἕναν νεαρὸ ποὺ ἐπιθυμοῦσε νὰ γίνῃ μαθητής του. Ὁ σοφὸς, γιὰ νὰ ἀποφασίσῃ ἐὰν ὁ νεαρὸς εἶναι κατάλληλος γιὰ μαθητής, τοῦ ἔδωσε ἕνα κουτάλι γεμάτο λάδι καὶ τοῦ ἐζήτησε νὰ περπατήσῃ σὲ ὅλο τὸ βασίλειο, προσέχοντας φυσικὰ νὰ μὴν χυθῇ τὸ λάδι, ἀλλὰ παρατηρῶντας μὲ ὅλην του τὴν προσοχὴ κάθε λεπτομέρεια. Συνέχεια →

Κάθε ἡμέρα…
Κάθε μας λεπτό…
Κάθε στιγμή μας…Κάθε φορὰ ποὺ τὸ συνειδητοποιοῦμε…
Ἔως ὅτου νὰ τὸ κάνουμε συνήθεια… Τρόπο ζωῆς…

Κι ὅταν θὰ κάνουμε τρόπο ζωῆς κάτι τέτοιο, ὅλα θὰ ἀλλάξουν. Συνέχεια →

Μπορῶ;
Ἀντέχω ἀκόμη νά εὕρω τήν χαρά; Νά τήν ζῶ; Νά τήν μοιράζομαι;;  Ἤ ὄχι;

Εἶναι τόσο ὄμορφο τὸ θέαμα δύο ζώων ποὺ παίζουν… Συνέχεια →

Καί πότε δέν ὑπῆρχε;
Πότε ἀκριβῶς ὁ Ἄνθρωπος δέν ἔπρεπε νά παλέψῃ μέ τό σκοτάδι γιά νά βρῇ τόν δρόμο γιά τό φῶς;
Πότε τοῦ χαρίστηκε κάτι;
Ποτέ... Αὐτὸ εἶναι μία πραγματικότης.
Κι ὅλα αὐτὰ ποὺ βλέπουμε γύρω μας νὰ συμβαίνουν …εὔκολα, γιὰ κάποιους,  ποὺ ἀρνοῦνται νὰ συνειδητοποιήσουν τὸν ῤόλο τους ἐπὶ τοῦ πλανήτου, δὲν εἶναι τίποτα περισσότερο ἀπὸ μία πλάνη. Μία μεγάλη πλάνη.
Καὶ μαζὺ μίαν Ὕβριν!!! Συνέχεια →

Καθημερινῶς.
Ἄς ξεκινήσουμε μὲ τὸ νὰ τοποθετήσουμε τὰ ἔπιπλά μας  σὲ ἄλλες θέσεις.
Ἄς ἐπιτρέψουμε στοὺς ἑαυτούς μας λίγες περισσότερες στιγμὲς στὸ φῶς…
Ἄς χαμογελάσουμε στὸν καθρέπτη μας, ἔτσι, γιατὶ τὸ ἀξίζουμε…
Ἄς ποῦμε καλημέρα στὸν στριφνὸ γείτονα…
Ἄς χαλαρώσουμε μὲ ἕναν περίπατο… Συνέχεια →