Χαρά…

Χαρά...Μπορῶ;
Ἀντέχω ἀκόμη νά βρῷ τήν χαρά; Νά τήν ζῷ; Νά τήν μοιράζομαι;;  Ἤ ὄχι;

Εἶναι τόσο ὄμορφο τὸ θέαμα δύο ζώων ποὺ παίζουν…
Δύο παιδιῶν ποὺ τραγουδοῦν…
Δύο ἐρωτευμένων ποὺ ἀγκαλιάζονται…
Γιατί ὄχι κι ἐμεῖς;

Πότε χορέψαμε τελευταία φορά;
Πότε γελάσαμε μέ τήν καρδιά μας;
Πότε ἀγκαλιάσαμε ἤ ἀγκαλιαστήκαμε μέ ὅλο μας τό εἶναι;

Ἡ χαρά, γιὰ νὰ ἐμφανισθῇ θέλει ἐμᾶς ἐκεῖ…
Μᾶς χρειάζεται… Πρέπει νὰ ἀφαιθοῦμε σὲ αὐτὸ ποὺ ἔχουμε, στὸ ὅ,τι ἔχουμε. Μικρό, μεγάλο, ἀδιάφορο… Αὐτὸ ἔχουμε. Αὐτὸ πρέπει καὶ νὰ ἀπολαύσουμε.

Ἡ χαρὰ εἶναι …συνήθεια.
Ἡ χαρὰ εἶναι παιχνίδι…
Ἡ χαρὰ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ζωντάνιας μας…
Τὸ νὰ χαμογελῷ τὸ πρωΐ στὸν καθρέπτη μου εἶναι ἀνάγκη.

Αὐτὸ τὸ πρῶτο χαμόγελο θὰ φέρη καὶ τὰ ἐπόμενα τῆς ἡμέρας.
Αὐτὸ θὰ μοῦ ἐπιτρέψη νὰ ἀνοίξῳ τὴν καρδιά μου γιὰ νὰ γίνῳ δέκτης καὶ πομπὸς τῆς χαρᾶς.

Μπορῶ…
Σὲ λίγο οἱ μπόρες τελειώνουν… Ὅσο κι ἐὰν φαίνονται δύσκολα, καὶ μόνον ποὺ γνωρίζουμε πὼς θὰ ξημερώσουμε ἐλεύθεροι, ἀξίζει ἀπὸ τώρα νὰ χαιρόμαστε.

Φιλονόη

φωτογραφία

(Visited 39 times, 1 visits today)




One thought on “Χαρά…

Leave a Reply