Τότε ξεχνᾶμε νὰ ἀπολαύσουμε αὐτὰ ποὺ ἔχουμε…

Ἀστεῖο φαίνεται, ἀλλὰ εἶναι πραγματικότης.
Ἐὰν τὸ μυαλό μας εἶναι διαρκῶς σὲ αὐτὰ ποὺ θὰ θέλαμε, ἤ ἀκόμη χειρότερα, σὲ αὐτὰ ποὺ μᾶς λείπουν, τότε ἀδυνατοῦμε νὰ ἑστιάσουμε σὲ αὐτὰ ποὺ ἤδη ἔχουμε. Κι αὐτὰ ποὺ ἤδη ἔχουμε εἶναι τὰ πραγματικά. Εἶναι αὐτὰ ποὺ κερδίσαμε, ἐπιλέξαμε ἤ ἀφήσαμε πίσω μας. Εἶναι αὐτὰ ποὺ δὲν τοὺς δίδουμε σημασία, ποὺ τὰ ἀγνοοῦμε, διότι τὰ θεωροῦμε σίγουρα, δεδομένα, ξεπερασμένα… Συνέχεια →

Πρέπει νὰ τὸ κάνῃς μόνος σου.
Ὁ κάθε ἕνας δῆλα δὴ ἀπὸ ἐμᾶς ὀφείλει νὰ προστατεύῃ καὶ νὰ ὑπερασπίζεται τὸν ἑαυτόν του, ἀναλόγως τῶν δυνατοτήτων του.
Δὲν εἴμαστε ὑπεύθυνοι γιὰ τοὺς ἄλλους, παρὰ μόνον ἐὰν πράγματι εἴμαστε …ὑπεύθυνοι. Δῆλα δὴ ἐὰν πράγματι ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ παιδιά, ποὺ χρειάζονται τὶς δικές μας γνώσεις κι ἐμπειρίες, πρὸ κειμένου νὰ γίνουν κι αὐτὰ συνειδητοποιημένοι καὶ ὑπεύθυνοι, γιὰ τὴν ζωή τους καὶ τὶς ἐπιλογές τους, ἐνήλικες. Ὄχι γιὰ νὰ τὰ διατηροῦμε φυσικὰ σὲ κατάστασιν νηπιακή, ἀλλὰ νὰ τὰ ἐκπαιδεύουμε στὸ νά γίνουν ἐνήλικοι. Συνέχεια →

Τῆς λεηλασίας συμβαίνει στὸν τόπο.
Τῆς λεηλασίας συμβαίνει καὶ στὶς ζωές μας…
Τῆς λεηλασίας συμβαίνει καὶ στὰ μυαλά μας…
Μὰ δὲν βαριέστε… Ἔτσι ἦταν πάντα… Ποτὲ δὲν ἄλλαξε κάτι στὸν πλανήτη… Καὶ γιὰ νὰ ἀλλάξῃ πρέπει πολλοὶ νὰ συνειδητοποιήσουμε τὰ …αὐτονόητα, κι ὄχι λίγοι καὶ …«ἐκλεκτοί». Συνέχεια →

Ἡμέρες ποὺ εἶναι ἄς εὐχηθοῦμε.
Μὰ πρῶτα ἀπ΄ ὅλα στὸ μυαλό μας ἄς κρατοῦμε ζωντανὴ τὴν σκέψιν τῆς Ἐλευθερίας.
Αὐτὴ μᾶς κρατᾶ ζωντανοὺς καὶ μᾶς δίδει δυνάμεις.
Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀνάγκη μας, γιὰ αὐτὴν θὰ ἀγωνιστοῦμε, γιὰ αὐτὴν θὰ πεθάνουμε, ἐὰν ἀπαιτηθῇ. Συνέχεια →

Τότε ὅλη ἡ ἡμέρα μου, ἡ ζωή μου, ἀκόμη καὶ τὸ μέλλον μου ἀπασχολοῦνται μόνον μὲ τοὺς φόβους μου.
Δὲν ἀφήνω χῶρο γιὰ  νὰ εἰσέλθῃ τὸ νέον, τὸ ὄραμα, τὸ ὄνειρο. Συνέχεια →

Ὅσος κι ἐὰν εἶναι ὁ πόνος, στὴν πορεία γιὰ τὴν ἀναζήτησίν της, πάντα ἀξίζει ἡ διαδρομή.
Μόνον ἐὰν κοπιάσουμε, μὲ τὴν ὀρθή, τὴν ἀρχέγονο σημασία τῆς λέξεως, μποροῦμε νὰ σεβασθοῦμε, νὰ κατανοήσουμε καὶ τελικῶς νὰ κερδίσουμε τὸ δικαίωμα στὸ νὰ βιώσουμε τὴν ὀμορφιά. Συνέχεια →