Καθημερινῶς θὰ πρέπη νὰ ἐρευνῷ τὸ τὶ δρόμο πρέπει νὰ ἐπιλέξῳ. Δρόμους ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι κατεστημένο ἀλλὰ μπορεῖ κι ὄχι. Δρόμους, πολλὲς φορές, ἀνατρεπτικοὺς γιὰ τὸ κατεστημένον.
Ἐὰν αὐτὸ τὸ κατεστημένο εἶναι κάτι ποὺ μεγαλώνει τὶς ἀρετὲς τῆςκοινωνίας μας, ὀφείλω μὲ ὅλες μου τὶς δυνάμεις νὰ τὸ προστατεύσῳ. Συνέχεια
Μὲ ῥώτησαν μὲ ποιὰ κριτήρια μετράω τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπο…
Ἔδωσα τὴν ἄποψή μου: μὲ ποσοτικὰ κριτήρια… Συνέχεια
Ζῶ τώρα. Τὸ αὔριο ΔΕΝ ὑπάρχει! Μπορῶ νὰ τὸ ὀνειρεύομαι, νὰ τὸ ὀραματίζομαι, ΜΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!! Κι ὅταν κάτι δὲν ὑπάρχῃ τότε αὐτὸς ποὺ ξεχνιέται καὶ τὸ μετατρέπει σὲ κάτι ὑπαρκτό, ἔχει χάσει τὴν μεγαλυτέρα του περιουσία: τὸ τώρα! Συνέχεια
Στὴν «Ἀσκητική» του ὁ Καζαντζάκης γράφει:
«…Καὶ μάχομαι, πῶς νὰ γνέψῳ στοὺς συντρόφους, πριχοῦ νὰ πεθάνῳ…
Νὰ τοὺς πῷ τὶ φαντάζομαι, πὼς εἶναι ἐτούτη ἡ πορεία, καὶ κατὰποῦ ψυχανεμίζομαι πὼς πᾶμε… Συνέχεια
Τὰ πάντα.
Τὸν τρόπο σκέψεώς μας. Τὴν ὀπτική μας.
Τὶς συνήθειές μας. Τὴν ἀντίληψίν μας.
Τὰ ὄνειρά μας. Τὴν ζωή μας ὁλόκληρη… Συνέχεια
«Τρίτη κι ἐὰν εἶναι ἤ Δευτέρα…
Κι ἐὰν εἶναι Τρίτη τὶ πειράζει…
τὸ σήμερα μὲ τὸ αὔριο μοιάζει…
Θὰ κάνω ὄνειρα ξανά…
Ὅπως κι ἐχθὲς ὅπως κι ἐπέρυσι…
Τὶ κι ἐὰν δὲν βγοῦν ἀληθινά…
Νὰ ὀνειροπολῷ μοῦ ἀρέσει…» Συνέχεια
