Ὅ,τι τὰ πράγματα δὲν βαίνουν κατ’ εὐχὴν στὴν Ἀποικία
δὲν μέν’ ἡ ἐλάχιστη ἀμφιβολία,
καὶ μ’ ὅλο ποὺ ὀπωσοῦν τραβοῦμ’ ἐμπρός,
ἴσως, καθὼς νομίζουν οὐκ ὀλίγοι, νὰ ἔφθασε ὁ καιρὸς
νὰ φέρουμε Πολιτικὸ Ἀναμορφωτή.
Ὅμως τὸ πρόσκομμα κ’ ἡ δυσκολία
εἶναι ποὺ κάμνουνε μία ἱστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οἱ Ἀναμορφωταὶ
αὐτοί. (Εὐτύχημα θὰ ἦταν ἂν ποτὲ
δὲν τοὺς χρειάζονταν κανείς). Γιὰ κάθε τί,
γιὰ τὸ παραμικρὸ ρωτοῦνε κ’ ἐξετάζουν,
κ’ εὐθὺς στὸν νοῦ τοὺς ριζικὲς μεταρρυθμίσεις βάζουν,
μὲ τὴν ἀπαίτησι νὰ ἐκτελεσθοῦν ἄνευ ἀναβολῆς.
Συνέχεια
Ὅταν θέτω ἕναν στόχο, μικρὸ ἤ μεγάλο, ὀφείλω, τιμῶντας τὶς ἐπιλογές μου, τὰ θέλω μου καὶ τὰ ὄνειρά μου, νὰ τὸν ὑπηρετήσω ἔως τὴν πραγματοποίησίν του. Ἀνεξαρτήτως τῶν ἐμποδίων, ἐγὼ ὀφείλω νὰ ἐπιμένω καὶ νὰ ὑπομένω κάθε κακοτοπιά, κάθε πρόβλημα, κάθε δυσκολία.
Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ μπορεῖ νὰ ἐκφράζῃ…
Ἀλήθεια…