Τὴν φωτογραφία τὴν «ἐτσίμπησα» ἀπὸ …περιηγήσεις.
Μὲ ἐξάφνιασε καὶ μὲ ἐχαροποίησε…
Κι ὅπως αὐτὸ τὸ παλληκάρι μπορεῖ καὶ γεμίζει τὶς «μπαταρίες» του, κάπως ἔτσι κι ἐμεῖς θὰ ἔπρεπε…
Ἀπό ποῦ ἀλλοῦ; Μέ ποιόν ἄλλον τρόπο μποροῦμε νά ἀναζωογονηθοῦμε;
Ἀπό ποιάν ἄλλην πηγή μποροῦμε νά ἀνανεώσουμε τίς δυνάμεις μας; Συνέχεια
Μπορεῖς νὰ τὴν κρατήσεις σ΄ ἕνα γυάλινο βάζο καὶ νὰ ἀπολαμβάνεις ἐγωιστικὰ τὴν ὀμορφιά της, εἴτε μπορεῖς νὰ τὴν ἐλευθερώσεις γιὰ νὰ βρεὶ τὸ ταίρι της
…«Πεταλοῦδες» μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ ἰδέες…
Βάζο μπορεῖ να εἶναι τὸ ἐγὼ μπορεῖ καὶ ὁ φόβος τῆς ἀποτυχίας… Συνέχεια
Εἶναι εὔκολο νὰ ἀσχολούμεθα μὲ τὸ πῶς θὰ φτιάξουμε τὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς ἄλλους, πρὸ κειμένου νὰ φτιάξουμε τὴν ζωή μας καὶ τοὺς ἑαυτούς μας.
Κι ὁ βαθμὸς εὐκολίας, στὸν ὁποῖον ἀναφέρομαι, ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὸ ὅ,τι κάποιαν στιγμή, ὅταν στοιχειωδῶς σκέπτεσαι, ἡ ΑΝΑΓΚΗ σοῦ ὑποδεικνύει τὸν δρόμο γιὰ νὰ ἐπιτύχῃς πράγματι τὸ ἐπιθυμητό.
Καὶ μόνον βάσει ἐμπειρίας καταλήγω στὸ συμπέρασμα πὼς οἱ σχέσεις βασίζονται στὴν εἰλικρίνεια, ποὺ ξεκινᾶ καὶ τελειώνει στὴν εἰλικρίνεια πρὸς ἐμᾶς. Συνέχεια
Ἐδῶ καὶ χρόνια ἔχω ἀντιληφθῇ ἕνα σημαντικότατον σημεῖον, ποὺ ἀφορᾶ στὴ πολιτικὴ τοῦ τόπου ἀλλὰ καὶ στὴν θέσιν μας στὴν κοινωνία.
Παίρνουμε πολὺ σοβαρὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀγνοοῦμε καὶ νὰ περιφρονοῦμε…
Κι ὅμως… Ὑπάρχει λύσις… Συνέχεια
Στὴν ἐποχὴ μας λοιπὸν ἔχει ἀντικατασταθεῖ πλήρως ἡ ἠθικὴ ἀπὸ τὴν ἀντι-ἠθική, δηλαδὴ τὴν κατασκευὴ καὶ ὑπαγόρευση τυχαρπάστων ἰδεολογικῶν μοδῶν. Μὲ ἀποτέλεσμα τοὺς ἀμέτρητους χαχόλους ποὺ πιστεύουν ὅτι εἶναι ἠθικοὶ ἐπειδὴ ἀπλῶς ἔχουν ἀποδεχθεῖ τὴν ἐτοιματζήδικη ἀντι-ἠθικὴ τῆς τρέχουσας μόδας…
Συνέχεια
Μὲ τὸ νὰ ἀποφασίσω τὸ ποῦ εἶναι ὁ πραγματικός μου δρόμος.
Εἶναι παράλογον κι ἀνόητον τὸ νὰ πασκίζω νὰ παραβιάσω βασικοὺς Φυσικοὺς Νόμους, πρὸ κειμένου νὰ ἐπιτύχω αὐτὸ ποὺ θέλω.
Εἶναι κι ἐγωϊστικὸ καὶ ἀποδεικτικὸν ἀνωριμότητος.
Ἡ πραγματικὴ ζωή, αὐτὴ δῆλα δὴ ποὺ μᾶς ἀξίζει νὰ ζοῦμε, κι ὄχι αὐτὴ ποὺ μᾶς ἔχουν ἐκπαιδεύσει νὰ ζοῦμε, εἶναι τελείως διαφορετικὴ κι …ἀλλοῦ. Συνέχεια
