Μὲ τὸ νὰ ἀποφασίσω τὸ ποῦ εἶναι ὁ πραγματικός μου δρόμος.
Εἶναι παράλογον κι ἀνόητον τὸ νὰ πασκίζω νὰ παραβιάσω βασικοὺς Φυσικοὺς Νόμους, πρὸ κειμένου νὰ ἐπιτύχω αὐτὸ ποὺ θέλω.
Εἶναι κι ἐγωϊστικὸ καὶ ἀποδεικτικὸν ἀνωριμότητος.
Ἡ πραγματικὴ ζωή, αὐτὴ δῆλα δὴ ποὺ μᾶς ἀξίζει νὰ ζοῦμε, κι ὄχι αὐτὴ ποὺ μᾶς ἔχουν ἐκπαιδεύσει νὰ ζοῦμε, εἶναι τελείως διαφορετικὴ κι …ἀλλοῦ. Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Χρειάζεται θάῤῥος γιὰ νὰ ζήσῃ κάποιος τὴν ἐλευθερία του.
Χρειάζεται θάρρος γιὰ νὰ ζήσῃ κάποιος τὴν ἐλευθερία ποὺ τοῦ δίνουν οἱ ἐπιλογές του.
Χρειάζεται θάρρος γιὰ νὰ ζήσῃ τὴν οἰκειότητα καὶ τὴν σύνδεση μὲ τοὺς ἄλλους.
Θάρρος γιὰ νὰ διευθύνῃ μόνος του τὴν ζωή του, νὰ καθορίσῃ τὴν Μοίρα του, νὰ πάρῃει τὴν εὐθύνη γιὰ τὶς πράξεις του καὶ τὰ συναισθήματά του.
Θάρρος γιὰ νὰ διαλέξει τὴν αὐθεντικότητα καὶ ὄχι τὴν ἐπιδοκιμασία. Συνέχεια
Οἱ καλὲς ἐξηγήσεις…
Κάνουν τοὺς καλοὺς φίλους…
Λέει ὁ σοφός μας λαός.
Ὅμως γιὰ νὰ δοθοῦν ἤ γιὰ νὰ πραγματοποιοῦνται ἀπαιτοῦνται ΔΥΟ πρόσωπα. Αὐτὸς ποὺ ἐξηγεῖται κι αὐτὸς ποὺ ἀκούει.
Τὶς περισσότερες φορὲς ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι… Εἶναι τελείως διαφορετικά…
Γενικῶς ἠ πραγματικότης εἶναι κάπως πιὸ …πεζῆ. Συνέχεια
Νὰ ἔχουμε συναίσθησιν…
Τῶν πράξεών μας καὶ τῶν ἐπιπτώσεών τους στοὺς γύρω μας καὶ στοὺς ἑαυτούς μας.
Αὐτὸ ὅμως προϋποθέτει ἀπαραιτήτως ἀπόλυτη ἐπίγνωσιν καὶ τοῦ ποιοὶ εἴμαστε ἀλλὰ κυρίως τοῦ ποῦ θέλουμε νὰ πᾶμε.
Δῆλα δή, μὲ ἄλλα λόγια, νὰ ἔχουμε πάντα ἐπίγνωσιν τοῦ ῥόλου μας σὲ αὐτὴν τὴν κοινωνία, τῶν ὑποχρεώσεών μας καὶ τοῦ πόσο οἱ ἐπιλογές μας ἐπηρεάζουν τοὺς γύρω μας. Συνέχεια
Μάθε νὰ σκέπτεσαι μὲ πολιτικὴ ὁπτικὴ καὶ ὄχι μὲ ἀγοραία….
Διαβάζω αὐτὲς τὶς ἡμέρες διάφορα σχόλια περὶ τῶν κυβερνώντων καὶ πόσο ἄξιοι τῆς μοίρας τους κτλ. εἶναι οἱ πολίτες.
Συγνώμη, ἀλλὰ αὐτοὺς «ἀνέδειξε ἡ ἀγορά».
Λοιπόν, ἡ ὁπτικὴ τῆς ἀγορᾶς ἰσχύει μόνον γιὰ τὴν ἀγορά.
ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ!!
Ὅσο αὐτὴ ἡ ὁπτικὴ παρεισφρύει σὲ ἀλλους, ἀταίριαστους, τομεῖς, θὰ προκαλεῖ πάντα τὰ ἴδια προβλήματα. Συνέχεια
Τὴν ἐπομένη ἡμέρα…
Κάποιες φορὲς στὴν ζωή μας χρειάζεται νὰ ἀφήσουμε κάτι πίσω μας.
Κάτι σημαντικὸ καὶ σπουδαῖο… Κάτι ἀγαπημένο… Κάτι ποὺ εἴχαμε μάθει γιὰ χρόνια νὰ διαβιοῦμε μαζύ του…
Ἴσως κάποιο ἀγαπημένο πρόσωπο… Ἤ κάποιο ἀγαπημένο ζωάκι… Ἤ ἀκόμη καὶ μία κατοικία…
Καὶ τότε, συνήθως, ἡ κατάθλιψις μᾶς περιτριγυρίζει…
Ἡ ἐπομένη ἡμέρα εἶναι μία δύσκολος ἡμέρα. Εἶναι μία ἡμέρα ποὺ μᾶς κρατᾶ φυλακισμένους στὰ συναισθήματα καὶ κάποιες φορὲς στὸν φόβο.
Μία ἡμέρα, ποὺ κανονικά, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι …μαγική!!! Συνέχεια