Νά ψηφίσῳ ἤ νά μή ψηφίσῳ;

Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν, ὁδηγῶντας, μὲ σταμάτησε ἕνα κόκκινο φανάρι.
Ἀφίσσες κάθε λογῆς ὁπουδήποτε κρεμασμένες… Ὑπενθύμισις βλέπετε τοῦ ὅ,τι ἔχουμε ἐκλογές… Πῶς νά τό κάνουμε;
Ἐὰν δὲν ψηφίσουμε, δὲν θὰ εἴμαστε συνεργοί….
Καὶ τὸ σύστημα μᾶς θέλει συνεργούς… Κι ἄς ξεπέρασε τὸ 50% ἡ ἀποχή…

Μᾶς θέλουν ΟΛΟΥΣ συνεργοὺς στὶς εὐρωεκλογές!!!

Βλέπετε τελικῶς, ἀνεξαρτήτως τοῦ τὶ πιστεύω, πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ νὰ συμμετέχουμε ΟΛΟΙ μας στὸ ἔγκλημα.
Διότι σὲ μίαν δημοκρατία, ἀκόμη καὶ αὐτὴν ἐδῶ ποὺ ἔχουμε τώρα, ἐὰν ΟΛΟΙ δὲν εἶναι συνεργοί, δὲν μπορεῖ νὰ λειτουργήσῃ τὸ σύστημα.
Ἔχουν σαφῶς φροντίσει νὰ μᾶς περιορίσουν τὰ δικαιώματα, συνταγματικῶς κατοχυρωμένα κάποτε, γιὰ τὸ ἐὰν μποροῦμε, ἤ ὄχι, νὰ χρησιμοποιήσουμε τοὺς νόμους καὶ τὸ Σύνταγμα, πρὸ κειμένου νὰ ἀπαιτήσουμε διαφάνεια. Πρῶτα κι ἐπάνω ἀπὸ ὅλα στέκεται ἡ δική τους ἀσυλία, ποὺ προστατεύεται ἀπὸ ὅλες τὶς δυνάμεις τοῦ πλανήτου κι ἀπὸ ὅλα τὰ δικαστήρια… Συνέχεια →

Θωράκισις ἑαυτοῦ.

Ἡ ἀνάγκη μας, σὰν ἄτομα, ὅταν ἀρχίζουμε νὰ ἀλλάζουμε τὴν ὀπτική μας καὶ τὶς στοχεύσεις μας, εἶναι τὸ νὰ προστατεύσουμε ὅσο τὸ δυνατὸν καλλίτερα τὶς ἐπιλογὲς καὶ τὶς ἀλλαγές μας. Αὐτὸ σημαίνει πὼς πρώτη μας μέριμνα ὀφείλουμε νὰ εἶναι ἡ θωράκισις τοῦ ἑαυτοῦ μας. Δῆλα δὴ ἡ προστασία μας ἀπὸ ὅποιες ἐξωτερικὲς παρεμβολές.

Ἡ θωράκισις δὲν εἶναι κάτι εὔκολο.
Βαλλόμεθα καθημερινῶς ἀπὸ δεκάδες φοβίες, ἀπειλές, καταστάσεις.
Ἀπὸ τὶς ἁπλὲς εἰδήσεις, ποὺ στοχεύουν στὸ νὰ μᾶς κρατοῦν ἐν καταστολῇ, ἔως τὶς προσωπικές μας συναναστροφές. Ἤ ἀκόμη κι ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς σκέψεις μας καὶ τὶς συνήθειές μας. Συνέχεια →

Τὰ τέσσερα ἐπίπεδα τῆς ἐπικοινωνίας.

Ὅταν μιλάμε μὲ κάποιον ἀκοῦμε αὐτά ποὺ μᾶς λέει, ἐπικοινωνοῦμε δηλαδὴ μαζύ τοῦ σὲ τέσσερα ἐπίπεδα.

Τὸ πρῶτο εἶναι τὸ σωματικὸ ἐπίπεδο. Σὲ αὐτὸ ἀκοῦμε τὴν φωνή του, ἀκοῦμε τὸν ἦχο τῶν λέξεων ποὺ προκαλοῦν δονήσεις στὰ αὐτιὰ μας.

Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ συναισθηματικὸ ἐπίπεδο. Σὲ αὐτὸ νοιώθουμε τὸ πάθος τοῦ ἄλλου, τὸν ἐνθουσιασμό του, τὴν εἰλικρίνειά του ἣ τὴν ἔλειψι τῆς εἰλικρινείας του, τὴν χαρὰ ἢ τὴν στενοχώρια του. Συνέχεια →

Κοινωνία σημαίνει ἐπικοινωνία μὲ τὸν …ἑαυτόν μας!

Ὁ Λόγος εἶναι τὸ μοναδικὸν μέσον ἐπικοινωνίας μας μὲ τοὺς συνανθρώπους μας.
Ἡ χρήσις ὅμως τοῦ Λόγου θὰ πρέπη νὰ γίνεται μὲ τέτοιον τρόπο, ὥςτε νὰ ἀναβαθμίζονται διαρκῶς οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις.
Αὐτὸ σημαίνει πὼς ὁ σημαντικότερος ὅρος ἐκφορᾶς τοῦ Λόγου ὀφείλει νὰ εἶναι ἡ ἀλήθεια.

Βέβαια, ἡ καθημερινότης μας εἶναι κάπως διαφορετική.
Συνήθως ὁ καθωσπρεπισμός μας μᾶς ἐμποδίζει ἀπὸ τὸ νὰ ἐκφέρουμε ἀληθὴ Λόγο. Συνήθως παραμένουμε στὰ τυπικά, δίχως νὰ ἀναζητοῦμε τὴν οὐσία στὶς σχέσεις μας. Κι αὐτὸ ὁδηγεῖ σήμερα ταχύτερα τὶς ὑπάρχουσες κοινωνίες μας στὴν διάλυσιν. Συνέχεια →

Δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ ἐπιδεικνύῃς τὸν ἑαυτόν σου…

Δέξου ὅτι εἶσαι ἀρκετός.
Δὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη νὰ δείχνῃς κάτι ποὺ δὲν εἶσαι.
Δὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη νὰ ἀποδεικνύῃς τὸν ἑαυτό σου.
Δὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη να ὑποχωρῇς στοὺς φόβους σου καὶ νὰ κρύβῃς τὸν ἀληθινό σου ἑαυτό. Συνέχεια →

Μὴ κάνῃς ΠΟΤΕ ὅ,τι δὲν θέλεις νὰ σοῦ κάνουν.

Τὴν φωτογραφία τὴν «ἐτσίμπησα» ἀπὸ τὸν Κύρο.
Ὅμως, ἄν καὶ σκληρὴ ἡ εἰκόνα, ἀπεικονίζει οὐσιαστικῶς κάτι ποὺ ἤθελα ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ νὰ θίξῳ…
Κι αὐτὸ ποὺ θέλω νὰ θίξω εἶναι τὸ αὐτονόητον…
Πόσες φορές ἐμεῖς συμπεριφερόμεθα μέ τέτοιον τρόπο πού νά ἀποδεικνύῃ πώς σεβόμεθα τά πάντα καί τούς πάντες;
Πόσες φορές ἐμεῖς συμπεριφερόμεθα ἀκριβῶς μέ αὐτόν τόν τρόπου πού θά θέλαμε νά μᾶς συμπεριφερθοῦν;
Πόσες συμπεριφορές μας ἀποπνέουν σεβασμό πρός κάθε πλάσμα τῆς Φύσεως, πρό κειμένου μετά νά ἀξιώνουμε μέ τήν σειρά μας ἀντίστοιχες συμπεριφορές; Συνέχεια →