Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι

Θωράκισις ἑαυτοῦ.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ἡ ἀνάγκη μας, σὰν ἄτομα, ὅταν ἀρχίζουμε νὰ ἀλλάζουμε τὴν ὀπτική μας καὶ τὶς στοχεύσεις μας, εἶναι τὸ νὰ προστατεύσουμε ὅσο τὸ δυνατὸν καλλίτερα τὶς ἐπιλογὲς καὶ τὶς ἀλλαγές μας. Αὐτὸ σημαίνει πὼς πρώτη μας μέριμνα ὀφείλουμε νὰ εἶναι ἡ θωράκισις τοῦ ἑαυτοῦ μας. Δῆλα δὴ ἡ προστασία μας ἀπὸ ὅποιες ἐξωτερικὲς παρεμβολές.

Ἡ θωράκισις δὲν εἶναι κάτι εὔκολο.
Βαλλόμεθα καθημερινῶς ἀπὸ δεκάδες φοβίες, ἀπειλές, καταστάσεις.
Ἀπὸ τὶς ἁπλὲς εἰδήσεις, ποὺ στοχεύουν στὸ νὰ μᾶς κρατοῦν ἐν καταστολῇ, ἔως τὶς προσωπικές μας συναναστροφές. Ἤ ἀκόμη κι ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς σκέψεις μας καὶ τὶς συνήθειές μας. Συνέχεια →

Τὰ τέσσερα ἐπίπεδα τῆς ἐπικοινωνίας.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὅταν μιλάμε μὲ κάποιον ἀκοῦμε αὐτά ποὺ μᾶς λέει, ἐπικοινωνοῦμε δηλαδὴ μαζύ τοῦ σὲ τέσσερα ἐπίπεδα.

Τὸ πρῶτο εἶναι τὸ σωματικὸ ἐπίπεδο. Σὲ αὐτὸ ἀκοῦμε τὴν φωνή του, ἀκοῦμε τὸν ἦχο τῶν λέξεων ποὺ προκαλοῦν δονήσεις στὰ αὐτιὰ μας.

Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ συναισθηματικὸ ἐπίπεδο. Σὲ αὐτὸ νοιώθουμε τὸ πάθος τοῦ ἄλλου, τὸν ἐνθουσιασμό του, τὴν εἰλικρίνειά του ἣ τὴν ἔλειψι τῆς εἰλικρινείας του, τὴν χαρὰ ἢ τὴν στενοχώρια του. Συνέχεια →

Κοινωνία σημαίνει ἐπικοινωνία μὲ τὸν …ἑαυτόν μας!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὁ Λόγος εἶναι τὸ μοναδικὸν μέσον ἐπικοινωνίας μας μὲ τοὺς συνανθρώπους μας.
Ἡ χρήσις ὅμως τοῦ Λόγου θὰ πρέπη νὰ γίνεται μὲ τέτοιον τρόπο, ὥςτε νὰ ἀναβαθμίζονται διαρκῶς οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις.
Αὐτὸ σημαίνει πὼς ὁ σημαντικότερος ὅρος ἐκφορᾶς τοῦ Λόγου ὀφείλει νὰ εἶναι ἡ ἀλήθεια.

Βέβαια, ἡ καθημερινότης μας εἶναι κάπως διαφορετική.
Συνήθως ὁ καθωσπρεπισμός μας μᾶς ἐμποδίζει ἀπὸ τὸ νὰ ἐκφέρουμε ἀληθὴ Λόγο. Συνήθως παραμένουμε στὰ τυπικά, δίχως νὰ ἀναζητοῦμε τὴν οὐσία στὶς σχέσεις μας. Κι αὐτὸ ὁδηγεῖ σήμερα ταχύτερα τὶς ὑπάρχουσες κοινωνίες μας στὴν διάλυσιν. Συνέχεια →

Δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ ἐπιδεικνύῃς τὸν ἑαυτόν σου…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Δέξου ὅτι εἶσαι ἀρκετός.
Δὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη νὰ δείχνῃς κάτι ποὺ δὲν εἶσαι.
Δὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη νὰ ἀποδεικνύῃς τὸν ἑαυτό σου.
Δὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη να ὑποχωρῇς στοὺς φόβους σου καὶ νὰ κρύβῃς τὸν ἀληθινό σου ἑαυτό. Συνέχεια →

Μὴ κάνῃς ΠΟΤΕ ὅ,τι δὲν θέλεις νὰ σοῦ κάνουν.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Τὴν φωτογραφία τὴν «ἐτσίμπησα» ἀπὸ τὸν Κύρο.
Ὅμως, ἄν καὶ σκληρὴ ἡ εἰκόνα, ἀπεικονίζει οὐσιαστικῶς κάτι ποὺ ἤθελα ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ νὰ θίξῳ…
Κι αὐτὸ ποὺ θέλω νὰ θίξω εἶναι τὸ αὐτονόητον…
Πόσες φορές ἐμεῖς συμπεριφερόμεθα μέ τέτοιον τρόπο πού νά ἀποδεικνύῃ πώς σεβόμεθα τά πάντα καί τούς πάντες;
Πόσες φορές ἐμεῖς συμπεριφερόμεθα ἀκριβῶς μέ αὐτόν τόν τρόπου πού θά θέλαμε νά μᾶς συμπεριφερθοῦν;
Πόσες συμπεριφορές μας ἀποπνέουν σεβασμό πρός κάθε πλάσμα τῆς Φύσεως, πρό κειμένου μετά νά ἀξιώνουμε μέ τήν σειρά μας ἀντίστοιχες συμπεριφορές; Συνέχεια →

Ὁ σεβασμὸς εἶναι καὶ ὀφείλει νὰ εἶναι ἀμφίδρομος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὁ σεβασμὸς εἶναι καὶ ὀφείλει νὰ εἶναι ἀμφίδρομος.
Συνεπῶς ἐδῶ ὅσοι εἰσέρχονται -καὶ μάλιστα ἐντελῶς παράνομα καὶ νταβατζηλίδικα, ὄχι ὅπως ἐμεῖς στὶς χῶρες τους- ὀφείλουν νὰ σέβονται τὰ ἐδῶ ἤθη, ἔθιμα καὶ παραδόσεις καὶ νὰ μαζέψουν κάθε τους ἀπαίτηση.
Ἐδῶ ἰσχύουν αὐτά, ἐὰν δὲν σοῦ ἀρέσουν πήγαινε ἐκεῖ ὅπου σοῦ ἀρέσει.
Ἐδῶ δὲν θὰ λάβεις τὶς ἴδιες συνθῆκες ὅπως κι ἐγὼ δὲν ἀπαιτῶ ἀγάλματα καὶ ναοὺς στὴν Μέκκα σου.
Κατανοητόν;

Συνέχεια →