Εἶναι ἀστεῖο ὅμως…
Τὰ ἔχουμε ἤδη ὅλα, ἐδῶ, τώρα… Ὅλα! Ὅλα!
Εἴμαστε ἤδη καλά… ἁπλῶς δὲν θέλουμε καὶ δὲν ἀντέχουμε νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε…

Ἡ ζωή σου, ἡ ζωή μου, οἱ ζωές μας, γιὰ κάποιους, ποὺ φέρονται νὰ κινοῦν τὰ νήματα στὸν πλανήτη, δὲν ἔχουν ἀξία.
Τὸ μόνον ποὺ μποροῦμε ἐμεῖς νὰ κάνουμε, κάθε μας στιγμή, γιὰ ὅσο θὰ πατοῦμε τὰ πόδια μας σὲ ἐτούτην τὴν Γῆ, εἶναι νὰ χαιρόμεθα τὰ λίγα ἤ τὰ πολλὰ ποὺ διαθέτουμε… Τὰ ὅσα λίγα ἤ τὰ ὅσα πολλά…
Τὴν ὑγεία μας, τοὺς φίλους μας, τὴν οἰκογένειά μας, τοὺς ἀγαπημένους μας…. Συνέχεια →

Οἱ σχέσεις ἀγάπης τοῦ παρελθόντος, οἱ παιδικὲς μνῆμες, οἱ ἀνεκπλήρωτες προσδοκίες καὶ οἱ πεποιθήσεις εὑρίσκονται ὅλα συσκευασμένα στὴν γλῶσσα τοῦ παρόντος. Ἑπομένως τὸ «σ΄ ἀγαπῶ» ἐπεκτείνεται στὰ ἐξῇς: «Σ΄ ἀγαπῶ ὅπως ἀγαποῦσε ὁ πατέρας μου τὴν μάννα μου πρὶν χωρίσουν.» «Σ΄ ἀγαπῶ ὄσο δὲν μὲ πλησιάζεις πολύ.» «Σ΄ ἀγαπῶ ὅπως ἀγαποῦσε ὁ Ῥωμαῖος τὴν Ἰουλιέτα, ἀλλὰ σὲ παρακαλῶ μὴ μοῦ ζητήσεις νὰ πεθάνω γιὰ ἐσέναν».

Τὸ σ΄ ἀγαπῶ εἶναι ἡ πιὸ συναισθηματικὴ ἀπὸ ὄλες τὶς λέξεις τῆς γλώσσης μας καὶ περιλαμβάνει πολλὰ συναισθήματα, στὰ ὁποῖα ἴσως δεν ἀναφερόμαστε ποτὲ ἀνοικτά, ἰδιαίτερα ἂν εἶναι ἐπώδυνα. Συνέχεια →