Τὸ πρῶτο παιδὶ ἔχει πολλὰ νὰ κάνῃ. Πάρα πολλά.
Ἔχει νὰ πατᾷ εἰκονικὰ πλήκτρα, νὰ ἐπιλέγῃ παιχνίδια, χρώματα, εἰκονικὴ δράσιν…
Ἔχει νὰ ἐπιλέξῃ ἀπὸ τὸ ἐὰν θὰ ταξειδεύσῃ στὸ διαδίκτυον ἤ ἐὰν θὰ μιλᾷ μὲ τοὺς φίλους του…
Ἔχει νὰ ἀποφασίσῃ γιὰ τὸ ἐὰν θὰ κάνῃ εἰκονικὰ ταξείδια σὲ ὅλον τὸν πλανήτη ἤ στὸ διάστημα….
Ἀλλὰ δὲν ἔχει κάτι ἰδιαιτέρως πολύτιμο καὶ δὲν θὰ τὸ διδαχθῇ ποτέ: Ούδέποτε θὰ μάθη τοὺς κανόνες τοῦ σεβασμοῦ πρὸς κάθε ὄν, φυσικὸ νόμο ἤ συμπαντικὴ κατάστασιν. Θὰ τὰ μετατρέπη ΟΛΑ μέσα του σὲ εἰκονικὲς εἰκόνες καὶ θὰ ἐξαρτῶνται, τὰ πάντα, ἀπὸ τὶς διαθέσεις του, νὰ πληκτρολογήσῃ ἤ ὄχι… Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Νά βγαίναμε ἀπό τό κλουβί μας;
Πολλοὶ ἄνθρωποι εὑρίσκονται σὲ μιὰ κατάσταση ποὺ δὲν τοὺς ἰκανοποιεῖ καὶ νοιώθουν κατὰ κάποιον τρόπο σὰν νὰ εὑρίσκονται φυλακισμένοι μέσα σὲ ἔνα κλουβί.
Συνέχεια
Σεβασμός!
Αὐτὸς ὁ κόσμος μας, ὁ μικρός, μὰ τόσο μέγας, ποὺ ἀπαξιώνουμε κάποιες φορές, εἶναι ὁ μοναδικὸς κόσμος ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἀντέχουμε καὶ μποροῦμε νὰ διαβιοῦμε.
Καλός ἤ κακός… αὐτὸς εἶναι.
Μᾶς τρέφει, μᾶς ἐκπαιδεύει, μᾶς κρατᾶ στὴν ζωή κι ἀξίζει ὅλου τοῦ ἀναγκαίου σεβασμοῦ, ποὺ ὅμως δὲν ἀπολαμβάνει.
Ἠ Φύσις, τὰ ἔμβια ὄντα ἀλλὰ καὶ κάθε τὶ ποὺ «ἀφέθη» ἐκεῖ, σὲ κάποιαν θέσιν, δὲν εἶναι τυχαῖες παραξενιὲς ἀλλὰ ἐκφράσεις μεγάλων μυστικῶν ποὺ ἀδυνατοῦμε νὰ κατανοήσουμε καὶ νὰ ἀντιληφθοῦμε. Συνέχεια
Δὲς πίσω ἀπὸ τὰ προβλήματα…
Ὅταν οἱ ἄνθρωποι γύρω σου, σοῦ λὲν τὰ προβλήματά τους, προσπάθησε νὰ μὴ βυθισθῇς στὴν θλίψι τους, σηκώνοντας τὸ βάρος τῶν προβλημάτων τους, ἀλλὰ νὰ δῇς τὴν εὐρυτέρα εἰκόνα τους. Μὴ μένῃς στὰ προβλήματά τους.
Κύτταξε τὶς ἀπεριόριστες δυνατότητές τους πίσω ἀπό τὶς προκλήσεις ποὺ ἀντιμετωπίζουν. Συνέχεια
Λίγα λόγια καὶ σταράτα.
Τὰ πιὸ σπουδαῖα καὶ τὰ πιὸ σημαντικὰ πράγματα ποὺ ἔμαθα στὴν ζωή μου εἶναι αὐτὰ ποὺ ἔμαθα ἀπὸ τὰ ἁπλᾶ καὶ τὰ ὁλίγα.
Τὰ λιτὰ καὶ τὰ ξεκάθαρα.
Ὅσο καλλίτερα κατέχει κάποιος ἕνα ἀντικείμενον, τόσο ἁπλούστερα μπορεῖ νὰ τὸ μεταδώσῃ καὶ νὰ τὸ παρουσιάσῃ.
Ὅσο πιὸ λιτὸς καὶ σαφῆς εἶναι ὁ λόγος του, τόσο καλλίτερος δάσκαλος εἶναι. Συνέχεια
Ξέρεις κάτι; Δὲν θέλω νὰ σωθῷ ἔτσι!
Δὲν θέλω νὰ σωθῷ ἀπὸ τοὺς τοκογλύφους ἐὰν γύρω μου ἡ κυρὰ Κατίνα ἤ ὁ κυρ-Μῆτσος ἤ ἡ Ἑλενίτσα θὰ ἐξακολουθήσουν νὰ φροντίζουν μόνον γιὰ τὸ δικό τους τομάρι. Τὸ εἶδα κι αὐτό… Μὲ τρόμαξε… Καὶ δὲν μοῦ ἀρέσει…
Τοὺς εἶδα κι αὐτούς, τοὺς ὅποιους, ἐπωνύμους κι ἀνωνύμους, νὰ δηλώνουν μὲ ὑπερηφάνια πὼς πρέπει νὰ σωθοῦν οἱ ἴδιοι κι ἄς πᾶν νὰ ψοφήσουν οἱ ἄστεγοι, οἱ πεινασμένοι, οἱ ἄνεργοι….
Ναί, δὲν θέλω νὰ σωθῷ ἐὰν εἶναι νὰ ἐπιβιώσουν ὅλα αὐτὰ τὰ σούργελα… Θέλω νὰ σβήσω μίαν στιγμὴ πρὶν ἀπὸ τὴν ὁριστικὴν …ἐπιβίωσίν τους.
Διότι αὐτὸς ὁ πλανήτης φτιάχτηκε γιὰ νὰ φιλοξενῇ τὰ Κατὰ Φύσιν ὄντα του κι ὄχι τὰ Παρὰ Φύσιν…
Ἄλλο ὁ καθημερινὸς ἀγὼν γιὰ τὴν ἐπιβίωσιν κι ἄλλο οἱ μαζικὲς ἐκκαθαρίσεις καὶ οἱ γενοκτονίες…
Καὶ ναὶ μὲν οἱ διωγμοὶ καὶ οἱ γενοκτονίες συμβαίνουν, γιὰ τοὺς ὅποιους λόγους, ἀλλὰ ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ τῶν γενοκτονιῶν ἐπεβίωσαν ἀδικημένα πλάσματα, καταφέρνουμε σήμερα νὰ γνωρίζουμε γιὰ αὐτὲς ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν πόνο ποὺ ἐπισύρουν.
Τὰ Κτήνη, καθὼς καὶ τὰ παραπαίδια τους, ἐπὶ τέλους πρέπει νὰ τιμωρηθοῦν. Καὶ ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἀποφασίζουν πὼς ἡ δική τους ἐπιβίωσις εἶναι σημαντικοτέρα τοῦ Δικαίου, λανθάνουν… Κι ἐπεὶ δὴ λανθάνουν πρέπει νὰ τοὺς σταματήσουμε… Συνέχεια