Νομίζω ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι βασανίζονται ἀπὸ μιὰ διπλῆ προσδοκία: νὰ εἶναι πάντα σημαντικοὶ στὴν μνήμη κάποιου καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τοὺς ἐπλήγωσαν νὰ ἐπανορθώσουν. Συνήθως συμβαίνει τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο, οἱ ἄλλοι τοὺς ξεχνοῦν καὶ τίποτα δὲν ἐπανορθώνεται …..
Μέχρι τὴν μαγικὴ στιγμή… Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Τόσον ῥυπαρός ὁ ἀνθρώπινος νοῦς;
Ἀπὸ τῆς (μεμακρυσμένης) νεότητός μου, μιὰ ἀπορία ἐταλαιπώρει με.
Διατὶ κάποιον ἔργον εἰκαστικόν, θεατρικόν, κινηματογραφικόν, φωτογραφικόν, διαλαμβάνον θέματα, εἰκόνας, δρᾶσιν ἐρωτικῶς δρώντων προσώπων, χαρακτηρίζεται ὡς «πορνογράφημα» καὶ ὄχι «ἐρωτογράφημα»; Συνέχεια
Τὸ ῥίσκο.
Πότε ἀναλαμβάνουμε τό ῥίσκο τῶν ἐπιπτώσεων πού θά κληθοῦμε νά πληρώσουμε, ἐάν οἱ ἐπιλογές μας δέν ἀποδειχθοῦν οἱ καλλίτερες δυνατές;
Σπανίως τὸ ἀναλαμβάνουμε… Ἔως …καθόλου, σὲ κάποιες περιπτώσεις…
Κι ὅμως…
Τίποτα στὸν πλανήτη δὲν θὰ εἶχε συμβεῖ ἐὰν κάποιοι ἄνθρωποι, ἐλάχιστοι, δὲν εἶχαν τολμήσει, στὸ κομμάτι ποὺ τοὺς ἀναλογεῖ, νὰ ἀναλάβουν κάποιο ῥίσκο. Συνέχεια
Χαμένοι στίς …μεταφράσεις;
Ὅταν ὁ Ἥλιος, ποὺ μᾶς φωτίζῃ, ἐρμηνεύεται ἀπὸ ἄλλους ὡς κάτι κινούμενον κι ἀπὸ ἄλλους ὡς κάτι ἀκίνητον, αὐτὸ ἀποδεικνύει τὴν ἀδυναμία μας νὰ ἀντικρύσουμε ΟΛΟΙ μας τὴν ἰδίαν πραγματικότητα. Ὁ Ἥλιος εἶναι ἕνας, εἶναι ἐκεῖ, κινεῖται, ἐμεῖς κινούμεθα γύρω του καὶ αὐτὰ παραμένουν ἀδιαπραγμάτευτα.
Κάθε ἐρμηνεία, ποὺ τὸν ἀφορᾶ, εἶναι ἁπλῶς μερικὴ ἤ λάθος ἀντίληψις τῆς πραγματικότητος. Συνέχεια
Γιὰ αὐτοὺς ποὺ κυττάζουν τὸν οὐρανό………
γράφει ο Άκης κουστουλίδης
Λίγο πριν ξεπροβάλει η μέρα, λίγο πριν αρχίσει η τρομοκρατία από τα πρωινά κοράκια του γυαλιού, λίγο πριν πιάσουν δουλεία οι φύλακες των αριθμών, λίγο πριν πέσουν τα σφυριά των αποφάσεων πάνω στων θεών τα έδρανα, λίγο πριν ο δολοφόνος ανοίξει το νεκρό του βλέμμα, λίγο πριν η αρρώστια ξυπνήσει μέσα στου παιδόφιλου την κόλαση, λίγο πριν το ψέμα μαγέψει τους ανασφαλείς εραστές του φόβου, λίγο πριν πέσουν τα κάγκελα στα ελεύθερα ιατρικά δωμάτια, λίγο πριν τα τύμπανα του πολέμου χαϊδέψουν των κουφών πολεμιστών τα αυτιά, λίγο πριν ο κόσμος αλλάξει την δική του ίδια φορεσιά, λίγο πριν σκύψεις το κεφάλι σου σκέψου…… Συνέχεια
«Νὰ σκέπτεσαι…»
Ἔτσι μοῦ εἶπε…
Ἤμουν στὰ δεκαοκτὼ κι ὁ πρῶτος (καὶ πραγματικὸς καὶ σημαντικότερός) μου διδάσκαλος ἦταν στὰ τελευταῖα του.
Πῆγα νὰ τὸν ἰδῶ στὸ νοσοκομεῖο… Μὲ ἐγνώρισε, ἄν καὶ εἶχε μετρήσει μία ντουζίνα ἐγκεφαλικά, ἔως τότε…
Δὲν ἀπήντησα… Δὲν ἐσχολίασα… Γιὰ ὥρα κυττούσαμε τὸ κενό…
Σηκώθηκα νὰ φύγω… Μοῦ ἔσφιξε τὸ χέρι, γιὰ μίαν στιγμή… Συνέχεια