Μία σκέψις, ποὺ πάντα μὲ ἀπησχολοῦσε, εἶναι τὸ πῶς καταφέραμε νὰ ξεχάσουμε τὴν κάθε πραγματική μας ἀνάγκη, μεταμορφώνοντάς την σὲ ἀχορταγία, ἀπληστία καὶ τελικῶς στέρησιν…
Πάντα, σὲ τέτοιες συζητήσεις καὶ σκέψεις, θυμᾶμαι τοὺς Ἰνδιάνους καὶ τοὺς λευκοὺς Σάξωνες, ποὺ τοὺς κατέστρεψαν…
Οἱ Ἰνδιάνοι ὅταν ἐχρειάζοντο τροφὴ ἐσκότωναν ἕνα βουβάλι καὶ τὸ ἔτρωγαν. Δὲν ἐσκότωναν ὅσα περισσότερα βουβάλια μποροῦσαν.
Ἐσέβοντο τὴν Φύσιν, τοὺς Νόμους της καὶ τοὺς κανόνες της.
Ἀντιθέτως, οἱ λευκοὶ Σάξωνες, ἐσκότωναν γιὰ νὰ σκοτώσουν… Ἔτσι, τὶς περισσότερες φορὲς γιὰ διασκέδασιν… Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Μήπως λειτουργοῦμε σάν ἄδεια δοχεῖα;
Η μεγαλυτέρα ἴσως αἰτία δυστυχίας σήμερα στὸν κόσμο εἶναι ἡ ἄποψις ὅτι ὑπάρχει κάπου ἕνας ἄνθρωπος, στὸν κόσμο, ποὺ θὰ ἰκανοποιήσῃ ὄλες τις ἀνάγκες μας… Συνέχεια
Βρῆκα κομμάτια ἑαυτοῦ…
Maelstrom 2013.
Περιδινούμενος εἰς τὸ τρομερὸν Μαῖλστρομ τῶν ὑπερβορείων θαλασσῶν, βρῆκα κομμάτια ἑαυτοῦ,
τεθειμένα εἰς ἀέναον ἐλικοειδῆ κίνησιν,
πολὺ πρὸ τῆς βυθίσεώς μου.
Κάποιοι προσκείμενοι συνεβούλευσαν νὰ τὰ μαζέψω. Συνέχεια
Κι ἐσύ Γιάννη ποῦ ἤσουν;
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν μοῦ ὑπενθύμησε ἡ Ἀθηνᾶ μίαν στιχομυθία, ἀπὸ μίαν γνωστή μας ταινία, καὶ πολὺ ἀγαπημένη… τὴν ὁποίαν θὰ σᾶς παρουσιάσω παρακάτω…
Τὴν ἰδίαν στιγμὴ ἐνεθυμήθην μίαν γελοιογραφία (;;;) ποὺ ἐκυκλοφόρησε πρὸ ἀρκετῶν μηνῶν, μὲ θέμα τὴν μετανάστευσιν τῶν παιδιῶν μας.
Συνέχεια
Ὁ αὐτοσεβασμὸς ὡς ἀνάγκη.
Πολλὲς φορὲς ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ πῶς καταφέρνουν κάποιοι ἄνθρωποι γύρω μου, ποὺ δὲν ἔχουν αὐτοσεβασμό, νὰ ἐπιβιώνουν.
Τοὺς βλέπω, τοὺς παρατηρῶ μὲ προσοχή, τοὺς συμπονῶ κάποιες φορὲς ἀλλὰ πάντα προβληματίζομαι. (Κάποιες φορές, ὅταν εἶναι πολὺ κοντινοί μου, δυστυχῶς, ἀκόμη ἐξοργίζομαι…!!!)
Πρόσωπα ποὺ οὐδέποτε ἐστράφησαν στὸν ἑαυτόν τους γιὰ νὰ ἀνακαλύψουν τὰ αἴτια τῶν προβλημάτων των καὶ ποὺ συμπεριφέρονται στοὺς δικούς τους, στοὺς ὑποτιθεμένους ἀγαπημένους τους, σὰν νὰ εἶναι ἐχθροί τους…
Οἰκογένειες δυστυχισμένες, παιδιὰ δίχως ἀγάπη, σύζυγοι ἀνέραστοι… Συνέχεια
Αὐτὸ κάνει τὸν νικητή…
Ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι κάτι ξεχωριστό, κάτι ἐντελῶς καινούργιο ποὺ δὲν ὑπῆρξε ποτέ προηγουμένως.
Ἔχει τὸ δικό του μοναδικὸ τρόπο νὰ βλέπει, νὰ ἀκούει, νὰ ἀγγίζει, νὰ γεύεται καὶ νὰ σκέφτεται.
Τὸ ἂν στὴν ζωὴ εἴμαστε κερδισμένοι, ἤ ὄχι, δὲν ἐξαρτᾶται ἀπό τὶς συνθῆκες ἀλλὰ ἀπὸ τὸ πῶς μεταφράζουμε τὶς ἀντιξοότητες καὶ τὰ ἐμπόδια.
Αὐτός ποὺ εἶναι νικητὴς ἔχει ἀναλάβει τὴν εὐθύνη τῆς ζωῆς του καὶ εἶναι πρόθυμος νὰ σπάσει ἔνα ἔνα τὰ ἐμπόδια, γιὰ νὰ φτάσει ἐκεῖ ποὺ θέλει. Συνέχεια